Fotografie: Nine IJff
Sanne Akkerman is bekend van haar sketchvideo’s op haar Instagramkanaal @laviesanne. Ze is moeder van James (9), Isé (6) en Amélie (2).
Ik heb mijn hele jeugd gekampeerd. Voor de duidelijkheid, we hebben het hier niet over glamping, dat woord bestond toen nog niet eens. Maar gewoon, met mijn ouders, elk jaar zes weken naar Terherne, een kneuterig en oergezellig Fries dorpje waar we stonden met een stacaravan die nét niet uit elkaar viel als het waaide.
Iedere zomer keerden dezelfde vertrouwde gezichten terug, de vaste kern. Maar er kwamen ook elk jaar weer nieuwe mensen bij, wat altijd zorgde voor een leuke dynamiek, nieuwe vriendschappen en natuurlijk de nodige vakantieliefdes. En uiteraard vonden daar de avontuurtjes en escapades plaats die je thuis never nooit had meegemaakt. Zoals stiekem om 22.30 uur je tent uit sneaken, ondanks het bevel van de ouders om stipt 22.00 in je slaapzak te liggen. Maar ja, we waren pubers, geen monniken. Iedereen deed het.
Mijn oma stond ook op de camping. En het mooie was, haar caravan had front row seats op mijn ontsnappingsroute. Vele ochtenden begroette ze me dan ook met een knipoog en een droge opmerking: “Was zeker nog gezellig gisteren bij Dian in de tent? Ik zal het niet tegen mama zeggen.”
Laatst vond ik een foto van ons, zittend met de hele vriendengroep op de pingpongtafel. Dé ontmoetingsplek. Daar werd gelachen, gesjanst, gepraat over het leven (lees: wie met wie ging), en heel soms ook nog gepingpongd. Mijn eerste keer dronken was natuurlijk óók op de camping. De biertjes gingen iets te soepel achterover. Twee vrienden hebben me onder de campingdouche gezet om bij te komen. Zo’n douche waar je eerst een muntje van 50 cent in moest gooien en dan had je precies vier minuten voordat het water abrupt stopte.
Maar tijden veranderen. Inmiddels is de camping verbouwd tot een strak vakantiepark, compleet met designhekken, luxe huisjes en geautomatiseerde slagbomen. Op de plek waar ooit onze wiebelige stacaravan stond, prijkt nu een wit, architectonisch kunstwerkje met een hypermodern interieur en waarschijnlijk een volautomatisch espressoapparaat dat lattes maakt met één druk op de knop. Het doet een beetje pijn, moet ik bekennen. Niet alleen omdat ik onze plek mis, maar ook omdat er geen enkel spoor meer te vinden is van de charme, de rommel en de sfeer die die camping ooit had.
En toch, in mijn hoofd is alles er nog. De rummikubpotjes met oma, de eindeloze BBQ-avondjes, mijn eerste zoen op de steiger, het surfplanken in ijskoud water omdat ‘het wel meevalt als je eenmaal d’r in zit’, en de avonden met vrienden, een gitaar, en foute kampvuurliedjes.
Ik ben dan misschien al jaren geen kampeerder meer, maar in mijn hart vol herinneringen ben ik nog steeds een ‘happy camper’.
Eerder schreef Sanne over verwaterde vriendschappen. Je leest het hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
