Fotografie: Nine IJff
Sanne Akkerman is bekend van haar sketchvideo’s op haar Instagramkanaal @laviesanne. Ze is moeder van James (9), Isé (6) en Amélie (2).
Sommige vriendschappen verwateren, ook al wil je dat eigenlijk helemaal niet. Zo gebeurde het ook met mijn vriendschap met Jo. We waren op de middelbare school onafscheidelijk, de typische ‘Blondie en Brownie’. Elke dag samen, hetzelfde lespakket (en gezamenlijke afkeer tegen wiskunde), dezelfde klas van VWO3 tot en met VWO6. We beleefden talloze filmavonden, shopten er samen vrolijk op los en sleepten elkaar door huiswerkmomenten heen.
Na de middelbare school scheidden onze wegen zich langzaam. Jo ging studeren in Doorn, ik in Amsterdam. Twee nieuwe steden, nieuwe studies, nieuwe vrienden. In het begin hielden we nog wel contact. We kwamen op elkaars verjaardagen, spraken af om te eten of planden een stapavondje. Sterker nog: we gingen zelfs nog samen op backpackreis. Maar toen kwam meer en meer het volwassen leven. De studie eiste meer tijd en ons leven raakte steeds voller.
Toen ik op mijn 23ste moeder werd, veranderde er nog veel meer in mijn wereld. Ik had nauwelijks tijd om te eten en te slapen, laat staan voor vriendinnen. Ik ploeterde me door voedingen, slaapjes, consultatiebureaubezoekjes en alles wat het jonge ouderschap met zich meebrengt. Het onderhouden van vriendschappen kwam op een laag pitje te staan. Jo en ik spraken elkaar alleen nog af en toe via Instagram DM. Steeds met het gevoel: ‘Ik moet haar echt weer eens appen.’ Gewoon om te vragen of we samen konden eten. Of elkaar gewoon even konden zien.
Soms deed ik dat ook wel. Dan stuurde ik op het laatste moment een appje: ‘Ik ben vanmiddag toevallig in Amsterdam, ben je vanavond thuis? Zullen we samen een wijntje drinken?’ Maar ja, met volle agenda’s en drukke levens zijn spontane ontmoetingen niet altijd haalbaar. En zo verstreken er zomaar zes jaren waarin we elkaar niet in het echt zagen.
Tot vorige week. De kinderen waren uit logeren en ik zag een lege avond in mijn agenda staan. Ineens dacht ik: Waarom ook niet? Jo was immers nooit uit mijn gedachten verdwenen. Dus ik appte: “Schat, echt totaal random dit, maar ik heb vanavond een avondje zonder kids en ik dacht… zullen wij weer eens een hapje eten?”
En zo gebeurde het. Die avond zaten we bij haar aan de keukentafel alsof er geen tijd was verstreken. We lachten, we aten, bladerden door oude fotoboeken, haalden herinneringen op. Het voelde zo vertrouwd. Ik vond het zó fijn dat we gewoon de draad weer oppakten na een korte pauze van zes jaar. En ik heb er ook iets van geleerd, namelijk dat je een vriendschap, zelfs na jaren, niet hoeft op te bouwen. Je hoeft het alleen maar op te rapen.
Meer columns van Sanne Akkerman lezen? Je vindt ze allemaal hier.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Je hebt het avondeten overleefd, de broodtrommels voor morgen staan klaar en eindelijk is het tijd om de kinderen naar bed te brengen.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.