Fotografie: Nine IJff
Sanne Akkerman is bekend van haar sketchvideo’s op haar Instagramkanaal @laviesanne. Ze is moeder van James (9), Isé (6) en Amélie (2).
Sommige vriendschappen verwateren, ook al wil je dat eigenlijk helemaal niet. Zo gebeurde het ook met mijn vriendschap met Jo. We waren op de middelbare school onafscheidelijk, de typische ‘Blondie en Brownie’. Elke dag samen, hetzelfde lespakket (en gezamenlijke afkeer tegen wiskunde), dezelfde klas van VWO3 tot en met VWO6. We beleefden talloze filmavonden, shopten er samen vrolijk op los en sleepten elkaar door huiswerkmomenten heen.
Na de middelbare school scheidden onze wegen zich langzaam. Jo ging studeren in Doorn, ik in Amsterdam. Twee nieuwe steden, nieuwe studies, nieuwe vrienden. In het begin hielden we nog wel contact. We kwamen op elkaars verjaardagen, spraken af om te eten of planden een stapavondje. Sterker nog: we gingen zelfs nog samen op backpackreis. Maar toen kwam meer en meer het volwassen leven. De studie eiste meer tijd en ons leven raakte steeds voller.
Toen ik op mijn 23ste moeder werd, veranderde er nog veel meer in mijn wereld. Ik had nauwelijks tijd om te eten en te slapen, laat staan voor vriendinnen. Ik ploeterde me door voedingen, slaapjes, consultatiebureaubezoekjes en alles wat het jonge ouderschap met zich meebrengt. Het onderhouden van vriendschappen kwam op een laag pitje te staan. Jo en ik spraken elkaar alleen nog af en toe via Instagram DM. Steeds met het gevoel: ‘Ik moet haar echt weer eens appen.’ Gewoon om te vragen of we samen konden eten. Of elkaar gewoon even konden zien.
Soms deed ik dat ook wel. Dan stuurde ik op het laatste moment een appje: ‘Ik ben vanmiddag toevallig in Amsterdam, ben je vanavond thuis? Zullen we samen een wijntje drinken?’ Maar ja, met volle agenda’s en drukke levens zijn spontane ontmoetingen niet altijd haalbaar. En zo verstreken er zomaar zes jaren waarin we elkaar niet in het echt zagen.
Tot vorige week. De kinderen waren uit logeren en ik zag een lege avond in mijn agenda staan. Ineens dacht ik: Waarom ook niet? Jo was immers nooit uit mijn gedachten verdwenen. Dus ik appte: “Schat, echt totaal random dit, maar ik heb vanavond een avondje zonder kids en ik dacht… zullen wij weer eens een hapje eten?”
En zo gebeurde het. Die avond zaten we bij haar aan de keukentafel alsof er geen tijd was verstreken. We lachten, we aten, bladerden door oude fotoboeken, haalden herinneringen op. Het voelde zo vertrouwd. Ik vond het zó fijn dat we gewoon de draad weer oppakten na een korte pauze van zes jaar. En ik heb er ook iets van geleerd, namelijk dat je een vriendschap, zelfs na jaren, niet hoeft op te bouwen. Je hoeft het alleen maar op te rapen.
Meer columns van Sanne Akkerman lezen? Je vindt ze allemaal hier.
Met een sleutelbos in de hand en een hoofd vol plannen begint voor de familie Blom een nieuw hoofdstuk. In Een huis vol zien we hoe het gezin zich opmaakt voor een verhuizing die allesbehalve rustig verloopt.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week het dilemma van de 31-jarige Florien. Door haar eigen onzekerheid en ongemak heeft Tycho (4) geen vriendjes in de straat en dat steekt.
Alsof het leven in de loods van De Bondgenoten nog niet spannend genoeg is, hangt er nu een extra dikke cliffhanger in de lucht.
Huiselijk geweld komt in allerlei vormen. Audrey Zetta kreeg er ook mee te maken, toen haar ex-man duidelijk maakte dat ze bij een zwangerschap voor abortus moest kiezen.
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Je gooit ’m gedachteloos in je winkelmandje, snijdt ’m in reepjes voor bij de pasta of prikt ’m rauw van de borrelplank. Maar juist een groente die bij veel gezinnen standaard op tafel staat, blijkt nu onverwacht hoog te scoren als het gaat om bestrijdingsmiddelenresten.