Fotografie: Nine IJff
Sanne Akkerman is bekend van haar sketchvideo’s op haar Instagramkanaal @laviesanne. Ze is moeder van James (9), Isé (6) en Amélie (2).
Sommige vriendschappen verwateren, ook al wil je dat eigenlijk helemaal niet. Zo gebeurde het ook met mijn vriendschap met Jo. We waren op de middelbare school onafscheidelijk, de typische ‘Blondie en Brownie’. Elke dag samen, hetzelfde lespakket (en gezamenlijke afkeer tegen wiskunde), dezelfde klas van VWO3 tot en met VWO6. We beleefden talloze filmavonden, shopten er samen vrolijk op los en sleepten elkaar door huiswerkmomenten heen.
Na de middelbare school scheidden onze wegen zich langzaam. Jo ging studeren in Doorn, ik in Amsterdam. Twee nieuwe steden, nieuwe studies, nieuwe vrienden. In het begin hielden we nog wel contact. We kwamen op elkaars verjaardagen, spraken af om te eten of planden een stapavondje. Sterker nog: we gingen zelfs nog samen op backpackreis. Maar toen kwam meer en meer het volwassen leven. De studie eiste meer tijd en ons leven raakte steeds voller.
Toen ik op mijn 23ste moeder werd, veranderde er nog veel meer in mijn wereld. Ik had nauwelijks tijd om te eten en te slapen, laat staan voor vriendinnen. Ik ploeterde me door voedingen, slaapjes, consultatiebureaubezoekjes en alles wat het jonge ouderschap met zich meebrengt. Het onderhouden van vriendschappen kwam op een laag pitje te staan. Jo en ik spraken elkaar alleen nog af en toe via Instagram DM. Steeds met het gevoel: ‘Ik moet haar echt weer eens appen.’ Gewoon om te vragen of we samen konden eten. Of elkaar gewoon even konden zien.
Soms deed ik dat ook wel. Dan stuurde ik op het laatste moment een appje: ‘Ik ben vanmiddag toevallig in Amsterdam, ben je vanavond thuis? Zullen we samen een wijntje drinken?’ Maar ja, met volle agenda’s en drukke levens zijn spontane ontmoetingen niet altijd haalbaar. En zo verstreken er zomaar zes jaren waarin we elkaar niet in het echt zagen.
Tot vorige week. De kinderen waren uit logeren en ik zag een lege avond in mijn agenda staan. Ineens dacht ik: Waarom ook niet? Jo was immers nooit uit mijn gedachten verdwenen. Dus ik appte: “Schat, echt totaal random dit, maar ik heb vanavond een avondje zonder kids en ik dacht… zullen wij weer eens een hapje eten?”
En zo gebeurde het. Die avond zaten we bij haar aan de keukentafel alsof er geen tijd was verstreken. We lachten, we aten, bladerden door oude fotoboeken, haalden herinneringen op. Het voelde zo vertrouwd. Ik vond het zó fijn dat we gewoon de draad weer oppakten na een korte pauze van zes jaar. En ik heb er ook iets van geleerd, namelijk dat je een vriendschap, zelfs na jaren, niet hoeft op te bouwen. Je hoeft het alleen maar op te rapen.
Meer columns van Sanne Akkerman lezen? Je vindt ze allemaal hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.