Beeld: Nine IJff
Kek Mama-columnist Sanne Akkerman deelt in haar boek Dit verzin je niet haar hilarische en chaotische leven met de wereld. Lees hier een verhaal uit het boek dat vandaag verschijnt.
Elke laatste week van het schooljaar is het vaste prik: de grote schoonmaak. Ouders sjouwen massaal speelgoed en materialen van school naar huis om deze op een of andere manier weer fris en blinkend terug te bezorgen. Het loopt uiteen van kussens die in de wasmachine verdwijnen, tot speelgoedkassa’s die een grondige sopbeurt krijgen en legopoppetjes die worden gebadderd. En eerlijk is eerlijk, elk jaar hoop ik stiekem dat mijn kinderen met iets groots en simpels aankomen. Want ja, geef mij maar een kinderwagentje dat je met één doekje weer blinkend krijgt, in plaats van een doos vol kraaltjes waarbij je jezelf afvraagt of het niet sneller is om gewoon nieuwe te kopen.
Maar helaas, de realiteit is weer eens anders. Mijn dochter komt op me af gelopen met een enorme plastic zak vol… klein grut. Ik zie het al van ver. En dat had ik natuurlijk kunnen voorspellen. ‘Sorry mama, het grote speelgoed was al weg, dus de juf zei dat ik dit maar mee moest nemen,’ zegt ze een beetje beteuterd. Ik kijk in de tas en… mijn hemel. Tientallen miniatuur supermarktproductjes. Mini pindakaas, boter, wasmiddel, hagelslag, knakworst, mayonaise, satésaus. Dit gaat me veel tijd kosten.
Net wanneer ik me mentaal aan het voorbereiden ben op een avondvullend programma vol priegelig schoonmaakwerk, hoor ik een andere moeder nuchter opmerken: ‘Ah joh, dat stop je toch gewoon in de wasmachine! Niet moeilijk doen, dat doe ik altijd met die kleine frutsels. In een kussensloop, even draaien en klaar is Kees!’ Nou, daar zegt ze wat. Daar heb ik zelf helemaal niet aan gedacht! Ik glimlach breed naar haar en steek mijn duim op. ‘Super idee, dat ga ik zeker doen!’ Dankbaar voor de tip gooi ik al die miniproductjes even later in een kussensloop en zet de wasmachine aan op een kort programma. Met een beetje geluk haal ik het spul er gelijk droog uit en dan kan het morgen alweer mee naar school. De juf zal vast onder de indruk zijn van mijn efficiëntie, denk ik nog.
De juf zal vast onder de indruk zijn van mijn efficiëntie, denk ik nog
Vol verwachting open ik na een uurtje de wasmachine. Maar in plaats van een hele zooi kraakheldere pindakaasjes en blikjes knakworst, zie ik alleen maar grijze pulp. Nee toch! Dan dringt er tot me door wat er is gebeurd; alle labels zijn eraf gegaan tijdens het wassen. De binnenkant van de trommel zit vol met flarden papier en lijmresten. Ook in de kussensloop is het één grote ravage. De miniatuurtjes zijn verworden tot kaalgeplukte, plastic restanten. De blikjes pindakaas en knakworst zijn nauwelijks van elkaar te onderscheiden.
De rest van de middag ben ik bezig om alle grijze fliebertjes uit de wasmachine te plukken. De miniatuurtjes doe ik voor de vorm maar weer terug in de tas, maar ik heb niet het idee dat ze nog
echt bruikbaar zijn als representatieve keukenverpakkingen. Ik plaats ook nog een foto via Instagram Stories, want natuurlijk moet mij dit weer overkomen!
De volgende ochtend ga ik – toch een beetje met het schaamrood op mijn kaken – naar de juf. Als ik bij haar binnenloop, begint ze meteen te lachen: ‘Haha, ik heb je story al gezien hoor! Echt typisch iets voor jou!’ Ik knipoog naar haar en zeg dat ik volgend jaar toch maar beter de grote poppenwagen mee naar huis kan nemen om te poetsen…
Dit verzin je niet! is nu verkrijgbaar. Dit boek is voor iedereen die zichzelf en de soms rare wendingen van het leven met een glimlach en een zucht tegemoet wil treden: het zal je laten lachen, ontroeren en bovenal een hoop ‘oh ja!’-momenten bezorgen.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.