Patrick van Rhijn (52) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn columns put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Wie mij kent weet, voor Pat zijn zijn kinderen heilig. Ik ben daarin verre van bijzonder, want welke ouder vindt zijn eigen kroost nou niet fantastisch? Maar mijn punt: zonder er verwende kwasten van te maken, ga ik nagenoeg altijd in hun keuzes mee en maak ik mezelf standaard ondergeschikt aan hun belangen. Eten ze vanavond graag pokébowl en zou ik zelf liever een currietje maken? Kan mij het schelen. Dan haal ik toch ingrediënten voor pokébowl? Moet ik mijn eigen fijne zolder afstaan voor alweer een slaapfeestje vol pubermeiden? Ga jullie gang. Moet ik overwerken, maar had ik de kids beloofd samen iets te doen? Dan houd ik me bij hen aan mijn woord. Ook als dat betekent dat ik mezelf de volgende nachten een jetlag zit te werken. Smelten ze bij iedere Labradoodle op straat? Oké, dan verras ik ze met een pup, ook als ik weet dat ze hun belofte het diertje ook echtechtecht te zullen uitlaten niet na gaan komen en ik dus elke dag aan de bak mag. Kortom, mijn eigen belang is nooit belangrijk.
Tot vorige week. Toen haalde het leven me plotseling in en raakte ik door een onverwachte zware astma-aanval zomaar zeven dagen aan de beademing op de IC’s van achtereenvolgens het ziekenhuis in Beverwijk, het AMC en het VUmc. Daar lag ik. In een coma. Met een stuk of 25 snoeren en draden die mijn lichaam op de gekste plaatsen in- een uitgingen. Op de een of andere manier wist mijn lijf de CO2 niet uit mijn bloed te halen en begon ik niet alleen te vechten met het ritme van de ademhaling, ik begon mezelf ook te vergiftigen. De dokters zagen geen andere oplossing dan me in slaap te brengen en spierverslapper te geven. Als de waarden op de schermen steeds in het dieprood duiken en de arts aan je familie komt vragen wat het reanimatieprotocol is dan begrijp je dat het serieus is.
‘Als de arts aan je familie komt vragen wat het reanimatieprotocol is dan begrijp je dat het serieus is’
Mijn dagelijkse zorgen voor de kids kwam abrupt tot stilstand. Van sterke vent ging ik in een paar uur naar totaal afhankelijk van artsen, verpleegsters en een groepje mooie lieve vriendinnen die over mij en mijn kids waakten.
“Wat is jullie relatie tot deze man?” vroeg de aanwezige arts.
“Nou,” zei een van de drie vrouwen, “We hebben alle drie een liefdesrelatie met hem gehad. Zij is nu zijn vriendin. Ik ben zijn vriendin geweest en zij is de moeder van twee van zijn kinderen. En zij en ik zijn nu ook samen een setje.” De arts was een beetje in de war van deze Anton Heyboer-achtige schets.
Je ogen na zoiets opendoen is heel raar. Om me heen een witte wereld. Buiten dat er een slang uit mijn neus, mijn keel, mijn hals, mijn beide polsen, mijn mond, mijn lies en weet ik waar allemaal nog meer stak, had ik geen idee waar ik was, hoe lang en wat ik hier deed. Sliep ik? Was dit echt?
Een gekkige Alice in Wonderland-achtige klok waar geen touw aan vast te knopen viel vermaalde de tijd. Twee van mijn exen zaten me als een soort blije elfjes aan te kijken (de derde was net afgelost na een dag waken) en ze vertelden dat ik zojuist na een volle week (?!) mijn ogen weer had opengedaan. Er liepen trolletjes rond in gekke groene pakjes en als klap op de vuurpijl zou mijn zusje zo aankomen. Omdat er een slang uit mijn keel en een uit mijn neus stak kon ik niet praten of slikken. Maarrr… mijn zusje?! Dan moest ik hier liggen te slapen met mijn ogen open want, zelfs in mijn dromen weet ik dat mijn zusje al tien jaar in Australië woont en dat ik haar ruim vier jaar geleden voor het laatst zag. Argwaan. Dus zo zag een droom er van de binnenkant uit!
‘Ik wilde opstaan en ervandoor gaan, wakker worden uit deze nachtmerrie die nu wel lang genoeg zo echt had geleken’
De vrouwen vertelden dat ik een astma-aanval had gehad en dat ik daardoor nu al zeven dagen sliep (ja tuurlijk…). Door wat er gebeurd was, zou mijn zusje in het vliegtuig gesprongen zijn en kon ze nu ieder moment hier zijn. Alles om ons heen had een blauwige gloed. Overal klonken piepjes.
Mijn vriendinnen giechelden om mijn grimassen en hielden mijn handen en voeten liefdevol vast terwijl een van hen zachtjes een mantra zong. Aan mijn voeteneind hingen rijen foto’s van de kids en mij. Liefdevolle plaatjes vol lachende gezichten. Wat een geluk dat ik wist dat dit niet echt was. Ik wilde opstaan en ervandoor gaan, wakker worden uit deze nachtmerrie die nu wel lang genoeg zo echt had geleken, terug naar huis en naar mijn kids, want er moest vast nog een wasje gedraaid worden of een lunchpakketje voor school gemaakt worden, maar toen ging de deur open. Een jonge vrouw kwam stilletjes bij ons zitten. Ik zag een mix van een lach en een traan op haar gezicht. Ze had halflang bruin haar en een bloemetjestattoo kruipend over haar arm, precies zoals mijn zusje er ook een heeft.
PS 1: Inmiddels is Patrick weer thuis en werkt hij aan zijn herstel
PS 2: ‘Wat werken er veel mensen met een prachtig hart in de zorg!’
PS 3: ‘Kekmama, behdaank foor die bluhmen!’
Lees elke maand de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste tips voor jou en je kids. Abonneer je nu op Kek Mama en krijg tot 45% korting.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..
Als single moeder weer gaan daten klinkt spannend en empowering, tot je er middenin zit. Nela (33) dacht klaar te zijn voor een zwoele herstart, maar haar eerste one night stand kreeg een onverwachte wending.
Hoera, er is een baby geboren! Olympisch kampioen baanwielrennen Jeffrey Hoogland is namelijk vader geworden. Dat laat de topsporter weten op Instagram met twee prachtige foto’s van het kersverse gezin.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Estelle Cruijff (46) deelt een persoonlijk en emotioneel verhaal in het nieuwe seizoen van Het Waren 2 Fantastische Dagen. Zo deelt ze meer over de scheiding van Ruud Gullit en de impact daarvan op haar gezin.
Een peuter in huis betekent lachen, knuffelen en eindeloos veel ontdekkingsdrang. Soms gaat die nieuwsgierigheid alleen nét iets verder dan je had voorzien. En voor je het weet, leer je dat kleine handjes ook een flinke impact op je portemonnee kunnen hebben. Daar weet Berlinde (41) alles van.