Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Nou, daar gaan we weer. De overheid heeft een ‘geniaal idee’ bedacht: laten we de leerplicht niet op 5, maar op 4 jaar beginnen. Want jawel, de “achterstanden” moeten worden tegengegaan. Welke achterstanden? De achterstand in het leren hoe je stil op een stoeltje moet zitten? In het volgen van groepsinstructies over de juiste manier om een banaan te tekenen? Of gaat het erom dat kinderen te laat beginnen met wennen aan het grote mensenleven waarin iedereen braaf op tijd op kantoor verschijnt om precies te doen wat er van ze verwacht wordt?
Kijk, ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar mijn 4-jarigen hadden op die leeftijd vooral achterstand in het fatsoenlijk opeten van hun liga tijdens het bouwen van een Duplo-kathedraal. We zouden natuurlijk ook een prenatale Cito-toets kunnen overwegen.
Wat we hier zien is typisch Nederland: zodra iets afwijkt van ‘de norm’, trekken we aan de paniekbel. “O jee, deze kinderen kunnen op hun vijfde nog geen werkblad invullen met zeven soorten fruit! Achterstand!” Maar wat we dan vergeten, is dat een kind van vier nog een kind is. Geen mini-volwassene. Geen onderhandelingsassistent van de Belastingdienst. Geen tandarts in opleiding.
Ik heb een paar jaar in Zweden gewoond. Daar begint de leerplicht op zeven jaar. Zeven! Dat zijn dus drie extra jaren waarin kinderen kunnen spelen, ontdekken, vervelen, kliederen, klimmen, vallen, leren opstaan, en vooral: zichzelf zijn.
En je raadt het nooit: het Zweedse onderwijssysteem staat wereldwijd in de top. Het blijkt dus dat kinderen niet minder slim worden als je ze wat meer ademruimte geeft. Sterker nog: ze worden er vrijer, creatiever en weerbaarder van.
Maar hier? Hier moeten ze mee in het systeem. Op tijd leren luisteren, netjes in de kring zitten, hun vinger opsteken als ze moeten plassen en vooral: leren dat wie afwijkt van ‘de norm’ een probleem is dat opgelost moet worden.
En dan komt het mooiste: het argument voor die vervroeging is dat sommige kinderen “thuis niet genoeg taal meekrijgen”. Dus omdat sommige kinderen thuis minder Nederlandstalige woorden horen, zetten we álle kinderen op 4-jarige leeftijd in een klaslokaal met fluorescentielampen en een juf die “verantwoorde kringen” draait over het thema herfst. Dat is dus beleid gebaseerd op uitzonderingen. Een beetje alsof je zegt: “Sommige mensen rijden te hard, dus laten we iedereen maar met de step naar het werk sturen.”
Nee, ik pleit juist voor verláting van de leerplicht. Laat kinderen juist langer spelen. Laat ouders langer hun eigen ritme vinden. We maken geen robots, we maken mensen. En mensen zijn geen versies van elkaar, maar unieke wezens die pas echt kunnen bloeien als ze de ruimte krijgen. Kortom, faciliteer in het hen laten opbloeien tot zelfnadenkende vrije geesten. Niet tot volgzame werknemers en gehoorzame soldaten die je voor je eigen karretje kunt spannen.
Dus Den Haag, voordat jullie een nieuwe beleidsnota opstellen over “Onderwijskansen 2040”, stel ik voor dat jullie eens een middagje op een kleuterschool gaan zitten. En probeer daar dan niet meteen een werkblad in te vullen. Gewoon even… spelen. Dat helpt misschien om jullie gezond verstand te stimuleren en deze idiote ideeën voorgoed te vergeten.
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Boomer-ouders waren praktisch ingesteld, niet bezig met ‘overprikkeling’ of schermtijd en vooral met het idee dat kinderen gewoon moesten meedraaien in het gezin.
In huize Jelies is het vaak een kwestie van geven en nemen, maar soms ook gewoon van doorduwen en afwachten. Vooral als de plannen van de één sneller gaan dan die van de ander, kan een simpel gesprek zomaar uitgroeien tot een mini-onderhandeling.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]
Ze lijken het toonbeeld van een onbezorgd leven: altijd goed gekleed en stralend op foto’s. Demi en Maxime de Boer hebben dat glamoureuze zusjesimago al jaren bij zich. Maar achter die zorgvuldig vastgelegde momenten schuilt een familieverhaal dat, net als bij zoveel anderen, minder strak in de lak zit.