Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Na zes weken zomer (en hier in Spanje twaalf!) zijn we allemaal een beetje losgewaaid. De kinderen hebben geslapen op tijden die geen enkele kinderpsycholoog goed zou keuren, we hebben ontbeten met ijsjes (“het is toch vakantie?”), en niemand weet meer waar de gymtas is. Je hebt genoten. Van elkaar. Van de vrijheid. Misschien zelfs van een reis – en ja, van dat gevoel dat er even geen gehaaste broodtrommels en overvolle agenda’s bestaan.
Maar dan komt die dag. De eerste dag na de zomervakantie. Komende week gaat regio Noord als eerste weer terug in het gareel… Het leven drukt weer op de wekker en de juf slijpt haar potloden al. De kinderen trekken hun nieuwe schoenen aan, iets te groot zodat ze “er nog in kunnen groeien”, en jij probeert een knoop in je maag te negeren.
Voor mij is die dag nooit zomaar een dag geweest. Ik weet het nog precies: mijn dochter was vier. Haar moeder en ik zaten middenin een vechtscheiding. Ze woonde fulltime bij mij; haar moeder woonde in Zweden. En toen kwam dat moment – haar eerste schooldag. We liepen samen naar het lokaal. Haar rugzak was bijna groter dan zijzelf. Ze keek me aan, zo’n blik vol verwachting en een beetje spanning. Ik zwaaide, zij zwaaide terug. En toen besefte ik: haar mama mist dit. En hoe ingewikkeld het ook tussen ons liep, dat gunde ik haar niet. Niemand verdient het om zo’n dag te missen. Het sneed me door merg en been.
De uren daarna voelde ik me leeg. Het huis klonk stiller dan normaal. Ik stelde me voor hoe zij daar zat, omringd door nieuwe gezichten, de geur van vers geslepen potloden in de lucht. Toen ik haar ’s middags weer ophaalde, rende ze naar me toe met verhalen die over elkaar heen buitelden. Haar blije juf achter haar aan. Die spreek ik trouwens nog steeds weleens nu ik eraan denk. Verhalen. Over de juf en haar rimpelige gezicht. Over een meisje dat haar broodje kaas raar vond. Over de tekening die ze speciaal voor mij had gemaakt: een huis, ons huis, met ons tweeën erin.
Die tekening heb ik nog steeds. Niet omdat ze nou zo getalenteerd was als kleuter (een vierkant met een dak en twee rondjes als hoofden, dat was het wel), maar omdat het die dag samenvat. De pijn van het missen. Het besef dat momenten als deze maar één keer gebeuren. En de trots – op haar, en misschien ook een beetje op mezelf, dat we het samen deden.
Nu, jaren later, blijft die eerste schooldag een dag die me in mijn ziel krast. Ik denk aan hoeveel ouders er zijn die zulke momenten moeten missen. Niet alleen door scheiding of afstand, maar ook omdat ze werken, ziek zijn, of simpelweg niet kunnen komen. Het is een verdriet waar geen agenda rekening mee houdt. Dus als het straks weer zover is, en jij je kind ziet zwaaien op die eerste dag – knoop het op in je hart. Want ja, het normale leven wacht. Maar sommige momenten zijn te groot om gewoon voorbij te laten gaan.
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Maureen was net vier maanden aan het daten met Jonathan, toen ze onverwacht zwanger werd. Ze dacht dat Valentijnsdag de uitgelezen kans was om hem dat te vertellen. Het liep net even anders.
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..
Valentijnsdag. De dag van liefde, romantische cadeaus en grootse gebaren. Of nou ja… dat is het idee.
Volgens een lerares zijn dit vijf duidelijke signalen dat je kind thuis te veel schermtijd krijgt. Herken jij ze?
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?