Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Ik had het me zo goed voorgenomen; altijd mijn eigen koers varen wat opvoeden betreft. Laat al die meningen lekker voor wat ze zijn. Je doet het toch nooit goed in de ogen van anderen. En toch, toch, toch. Soms betrap ik mezelf erop dat ik toch twijfel als ik iemand zie kijken, denken. Die is streng. Of juist niet. En dan heeft het toch soms invloed op hoe ik de kids hier benader. Ik weet niet wanneer het precies begon, maar ergens tussen de eerste hap geprakte banaan en het moment dat je kind voor het eerst iets doet in het openbaar, word je automatisch publiek bezit. Niet jijzelf, of ik, maar je manier van opvoeden. Want zodra je kinderen hebt, lijken mensen collectief te denken: Ah, een jonge ouder. Daar mag ik iets van vinden. Van familieleden tot wildvreemden in de speeltuin of de supermarkt. Te pas en te onpas vliegt er een mening om je oren.
Te weinig straf.
Te streng.
Niet consequent.
Te consequent.
Waarom eet dat kind suiker?
Waarom mag dat kind geen suiker?
Waarom huilt het?
Waarom laat je het huilen?
Waarom pak je het op?
Waarom pak je het níét op?
Blablabla.
Serieus. Hou op. Ik heb opvoedadviezen gekregen van mensen zonder kinderen, mensen met kinderen die totaal andere kinderen hebben, mensen die hun eigen kinderen zijn vergeten, en mensen die één keer een kinderboek hebben gelezen en zich nu gekwalificeerd voelen om mijn hele gezinsdynamiek te fileren zonder dat ik daar om heb gevraagd.
En het mooiste is: je doet het altijd fout.
Ben je rustig? Dan ben je te soft.
Ben je streng? Dan ben je traumatiserend.
Leg je uit? Dan onderhandel je te veel.
Zeg je “nee”? Dan breek je de vrije kinderziel.
En ondertussen denk je zelf: Ik probeer alleen maar iedereen levend, enigszins gevoed en emotioneel intact door de dag heen te krijgen. Wat mensen lijken te vergeten – en dit is een belangrijke – is dat elk kind anders is. Wat werkt bij het ene kind, werkt bij het andere ongeveer net zo goed als de wifi-code van de buren op jouw netwerk. Daarnaast is elke ouder anders. En – verrassing – de omstandigheden zijn ook nooit hetzelfde.
Misschien heb jij goed geslapen.
Misschien (hoogstwaarschijnlijk) niet.
Misschien is dit kind hoogsensitief, of boos, of gewoon drie.
Misschien is er ziekte, stress, rouw, geldgedoe, werk, zorgen die je niet ziet.
Maar daar kijkt niemand naar. Men ziet een momentopname van vijf seconden en denkt: Zo. Dat lossen we even op met een oordeel.
En ja, ik doe het zelf ook weleens. In gedachten. Heel even. Maar ik probeer mezelf steeds vaker terug te fluiten met: Je weet niks. Echt niks. Dus zullen we eens iets nieuws proberen? Minder wijzen. Minder invullen. Minder “zo zou ík het doen”.
En meer: “Pittig hè?” “Gaat het?” “Je doet het vast zo goed als je kunt.” Niet harder opvoeden. Niet zachter opvoeden. Maar menselijker. Naar elkaar. En onszelf. Want opvoeden is geen wedstrijd. Het is improviseren met te weinig slaap en te veel liefde. Die gedachte alleen is al een ander vertrekpunt.
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Janna en haar gezin waren net verhuisd en sloten zich aan bij een nieuwe kerk. Al gauw maakte Janna vriendinnen. Dacht ze.
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week het dilemma van Dayna (30). Zij en haar vriendin geven kinderkleding aan elkaar door, maar Dayna wordt keer op keer teleurgesteld.
We denken vaak dat kinderen vooral bezig zijn met spelen, eten en hun eigen wereldje. Maar stiekem zijn het net kleine sponsjes: ze nemen alles op.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]