Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
In Australië had een school laatst geldproblemen, las ik vanochtend in een krant. Hun oplossing? Heel creatief: ouders laten dokken voor de knutselwerken van hun kinderen. Prijskaartje: 1.200 euro. Per kind. Die ouders woest natuurlijk. Er waren er zelfs bij die de art van hun kinderen bij school wilden opeisen, maar daar stak de politie een stokje voor. Gekkenhuis. Maar ik dacht alleen: koopje!
Want eerlijk: heb je wel eens goed gekeken naar de kunstwerken van jouw kinderen? Hier thuis heb ik een complete galerie. Een zolder vol meesterwerken. Het is een soort Louvre, maar dan zonder beveiliging en mét glitterlijm, veel glitterlijm. O nee, correctie van mijn dochter, de artist herself: ‘Ik gebruikte nooit glitterlijm, maar eerst gewone lijm en dan gooide ik er glitters overheen. Dat is iets anders…’ Maar dat terzijde.
Al met al, en ik heb even gekeken zojuist, ik heb hier dus vijf Mona Lisa’s (waarvan er drie scheel kijken). Een Schreeuw die Munch zelf acuut naar de KNO-arts had gestuurd. En een Nachtwacht van lucifers die Rembrandt jaloers zou maken. En toch: niemand wil ze hebben. Sotheby’s? Niet geïnteresseerd. Christie’s? Kijkt niet eens. De kringloop? “Nee bedankt, we nemen geen werken meer aan waar macaroni uitvalt.”
Neem het meesterwerk van mijn zoon. Officiële titel: Regenboogdraak. In de praktijk: een platgereden worm in twee kleuren, het originele wit van het papier en rood. Veel rood. Ik zie er woede in, en bezieling, de manier waarop dit is ingekleurd… letterlijk en figuurlijk buiten de lijntjes. Geniaal. Nu al zo vrij in het uiten van zijn visie. Kon dat maar zijn hele leven zo blijven. De finesse druipt ervan af, maar het kunnen ook resten melk zijn. Onbetaalbaar. Letterlijk, want je krijgt er echt geen stuiver voor. Nou ja, oma zou er in een gekke bui misschien een eurootje voor over hebben.
Maar ik denk, die 1.200 euro? Spotgoedkoop! Ik bedoel: als school morgen mailt: “Beste ouder, uw dochter heeft vandaag een papier machéwereldbol gemaakt van een opgeblazen ballon die symbool staat voor de fragiliteit van de moderne samenleving. Factuur: €650.”
Dan pin ik huilend. Maar trots. Want elke ouder weet: kinderkunst is emotionele chantage in A4-formaat. Je kunt het niet weigeren. Je kunt het niet weggooien. Dus je betaalt. Altijd. Sterker nog, ik wil een verzekering. Mocht mijn doos vol wc-rol-poppen ooit afbranden, dan eis ik 4,8 miljoen schadevergoeding. Minstens.
En eigenlijk vind ik dat Nederlandse scholen dit idee ook moeten omarmen. Geen suffe bingo of loterij meer. Geen cakejes verkopen in de buurt voor €2,50. Of die gare kinderpostzegels. Gewoon: “Uw zoon heeft vanochtend een zon getekend die verdacht veel lijkt op een boze pannenkoek. Dat is €400. Graag betalen voor vrijdag.”
En wij ouders? We zouden betalen. Natuurlijk. Met liefde. Toch? Jij niet??? Nou ja, bruut! Ja, stel dat je kind die ene wereldberoemde kunstenaar wordt waarvoor later miljoenen betaald worden. Dan heb jij toch maar mooi een vroeg werk van hem liggen. Dus die investering doen we allemaal met liefde. En als het dan niks wordt met die droom… Nou ja, dan is het toch waar wat ze zeggen over kinderkunst. Die is net als een fles wijn. Je hoopt dat het later wat waard wordt, maar meestal eindig je met een kater.
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Na jaren samen een leven te hebben opgebouwd, hebben Channah Koerten en Nordin Blessing besloten ieder hun eigen weg te gaan.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.