Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (13) en Phaedra (10). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Mijn buik. Wat was het een feest om deze negen maanden niet in te hoeven houden. Nou ja, bij de eerste zwangerschap duurde het wel een maand of drie voordat mijn zelfbeeld niet het vinkje ‘dik’ aantikte, maar daarna was het vrij spel. Ja, die buik mocht gezien worden. De strakke topjes, die ik in de zeroes met trots droeg, maakte geleidelijk hun rentree tijdens mijn zwangerschappen. Mijn buik was het stralende middelpunt geworden in plaats van een bron van onzekerheid. De strakke spijkerbroeken werden vervangen door zwangerschapsbroeken met bevrijdende elastieken banden.
Wat. Een. Verademing!
Ik durfde zelfs een streepje shirt te dragen. Een horizontale nota bene! Asterix move over! Yes, ik voelde me sexy. Hoe dat kon? Geen idee. Het zullen de hormonen wel zijn geweest, maar elke gram die de weegschaal meer aangaf, was een teken van liefde. Liefde voor mijn baby en liefde voor mijn eigen lijf.
Lees ook – ‘Patricia: Door die zogenaamde fietslampjesbrigade creëren we aartsluie kinderen’ >
Maar dit euforische zelfbeeld zakte als een plumpudding in elkaar na mijn bevalling. Ik herkende mijn eigen lijf totaal niet. Wie was die persoon in de spiegel? En het allerergste vond ik dat de obsessieve gedachte van het hebben van een ‘platte buik’ weer helemaal terug was. En ik had ook nog eens de pech dat veel van mijn vriendinnen, twee weken nadat ze waren bevallen, hun oude spijkerbroeken aankonden. Mijn enige optie was een legging. Maar ik verlangde naar een broek zonder elastiek. Maar zelfs liggend kreeg ik mijn oude broeken niet aan. Vloekend en huilend lag ik op bed, maar dat bovenste knoopje ging mooi niet dicht.
“Vloekend en huilend lag ik op bed, maar dat bovenste knoopje ging mooi niet dicht”
Kijk, iedere vrouw krijgt te maken met lichaamsverandering voor, tijdens en na een zwangerschap. En bij de een vliegen de kilo’s eraf, terwijl de ander for ever zal struggelen. Ik heb de weegschaal het huis uitgebonjourd en ben als een malle gaan sporten. En dat hielp zeker, maar als ik terugkijk heeft het echt een aantal jaren geduurd voordat ik weer helemaal mijn oude ik was. De moraal van het verhaal is dat je echt geluk hebt als je bij de happy few hoort die na twee weken weer een oude broek aan kan.
En de rest van ons? Tja, we blijven gewoon ons best doen om die oude spijkerbroek aan te krijgen terwijl we stiekem dromen van een wereld waarin elastieken banden de norm zijn…
Video
Als Merel (36) een berichtje krijgt van de juf van haar dochter Sara (6), denkt ze dat het om een gewoon oudergesprek gaat. Maar eenmaal op school krijgt ze zulke ongemakkelijke vragen dat ze zich steeds meer zorgen begint te maken. Wat heeft haar dochter in vredesnaam verteld?
Video
Sommige beslissingen neem je als moeder zonder er ook maar een seconde over na te denken. Zo gaf Ilja haar dochter Feline jaren geleden een schattig knuffeltje. Een lief gebaar, dacht ze. Maar inmiddels zijn haar kinderen tieners en blijkt dat ene knuffeltje nog altijd onderwerp van gesprek.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Traktaties op school worden steeds creatiever. Van vrolijk versierde fruitspiesjes tot complete kunstwerkjes in een bepaald thema: sommige ouders halen werkelijk alles uit de kast. Ook voor de juf wordt vaak iets extra’s geregeld, maar de traktatie die juf Renata (38) kreeg, was wel héél bijzonder.
Floor was 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje en Abel. Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki en Feline. Op haar werk had ze te maken met kinderen en hun ouders. Maar wie moest ze nou eigenlijk wat leren? Met een knipoog en een boodschap schrijft Floor […]
Als het schooljaar erop zit, vraagt Chantal (39) haar zoon Milan (9) om zelf een leuk afscheidscadeautje voor zijn juf te bedenken. Hij regelt alles zonder hulp en is apetrots. Tot Chantal bij het ophalen iets op het bureau van juf Sanne ziet staan wat haar wel héél bekend voorkomt.
