Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (3) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
De eerste weken na de bevalling waren alles behalve wat ik had verwacht. Ik kreeg appjes van anderen over hoe heerlijk het was om eindelijk nu te kunnen genieten, hoe fijn die eerste tijd samen is, dat het allemaal zo snel gaat. Maar ik dacht diep van binnen: waar hebben jullie het over? Voor mij voelde niks fijn, niets snel, alleen maar zwaar en wazig.
Ik zat daar, dag en nacht, in die stoel op zijn kamer met de baby op mijn borst en tranen die ik amper kon tegenhouden. Genieten? Ik voelde vooral paniek, schuld en een diepe leegte. Alsof ik de handleiding van het moederschap was kwijtgeraakt, nog voor ik hem ooit had gehad. Ik dacht dat ik alles verkeerd deed.
De nachten waren ook zo zwaar. Stipt elke drie uur verschonen, voeden, kolven. De baby aanleggen, proberen, weer loslaten omdat het niet lukte. Hij huilde van frustratie, ik huilde mee. Daarna weer een flesje maken, het kolfapparaat aanzetten, hopen dat er weer iets uit kwam. Ik wilde zo graag borstvoeding geven, het leek me zó mooi om je kind zelf te voeden. Maar het lukte niet. En dat voelde als falen. Alsof ik niet alleen mijn baby maar ook mezelf teleurstelde.
De dagen vloeiden in elkaar over. Er was geen verschil meer tussen dag en nacht, alleen een eindeloze herhaling van verschonen, voeden, kolven, huilen, troosten. En ik huilde vaak meer dan de baby. Het was ook nooit even rust of even voorbij. Zodra ik weer even lag, ging de wekker alweer voor de volgende ronde.
Ik begon mezelf langzaam kwijt te raken. Ik twijfelde aan alles. Of ik dit wel kon. Of ik wel een goede moeder was. Soms dacht ik: kon ik maar even verdwijnen. Gewoon even niet voelen, niet denken, niet weer moeten. Iedereen zei dat het vanzelf wel weer goed zou komen, dat het er gewoon bij hoorde ‘kraamtranen’. Maar zo voelde het helemaal niet, het voelde veel erger. Het maakt alles ook erger, want ik voelde me alsof ik iets niet goed deed wat bij ‘iedereen’ wél vanzelf ging. Alsof ik had gefaald in het enige wat ik echt had willen kunnen.
Soms keek ik naar mijn baby en dacht ik: ik hou van jou, maar ik voel het niet zoals ik dacht dat het zou voelen. En dat maakte het schuldgevoel nog groter. Ik wist dat ik hem alles wilde geven, maar waar moest ik beginnen als ik zelf leeg was?
Gelukkig was mijn man er. Hij was mijn houvast. Hij zei telkens dat we het samen deden, dat ik niet alleen was. Hij nam over als ik even niet kon. Hij zag ook dat ik mezelf kwijt was. Dat ik niet meer dezelfde was als voorheen. En toch bleef ik mij alleen voelen. Want hoe leg je uit dat er iemand naast je ligt, maar dat de stilte in je hoofd harder klinkt dan ooit.
Er kwam ook niet ineens licht. Geen moment waarop alles ineens beter werd. Alleen dagen die voorbij gingen, nachten die ik overleefde. En misschien is dat het enige wat ik kon doen. Blijven, ook als het licht nog lang niet terug is.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Francine, die haar zoon niet meer van de opvang durft te halen, uit angst voor wat voor wangedrag hij nu […]
Hij komt niet graag in parfumeriewinkels, scant ruimtes op huisdieren en checkt voedseletiketten op noten. Het is dagelijkse kost voor René Watzema (35). Zijn 2-jarige dochter Noré kampt namelijk met heftige allergieën en eczeem. “Het is hartverscheurend. Daarom is humor het beste medicijn.”
Sabine (41) werkte fulltime, sportte fanatiek en danste door de woonkamer met haar dochters. Tot Long COVID haar leven stillegde. Wat volgde was een zware periode van overleven, rouw en ontdekken hoe ze het moederschap opnieuw vorm moest geven.
Je kinderen spreken het misschien niet elke dag uit, maar hun gedrag zegt alles. Herken jij deze elf signalen? Grote kans dat jij meer goed hebt gedaan in de opvoeding dan je denkt.
Het is belangrijk om je kind al op jonge leeftijd te helpen met het reguleren van zijn of haar emoties. Lees hier hoe je dit kan doen.