Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Je zou denken dat je als vrouw anno 2026 ontzettend blij bent dat jij en je kind blijven leven tijdens de bevalling. Ik val maar even met de deur in huis, lieve mensen.
En je zou ook denken dat als je een verminderd vruchtbare ziel bent zoals ik, je extra dankbaar bent met twee gezonde kinderen. En dat ben ik ook heus. En bij deze dan ook even een shout-out naar de wetenschap. Lang leve het petrischaaltje.
En toch, en dit is het irritante aan gevoelens, voelde ik gisteren een steek van gemis. What happened? Ik zat Virgin River te kijken. Een serie waarin problemen vaak intens, maar tegelijkertijd ook heel overzichtelijk zijn. Goed, iemand beviel. In een bad.
Wat mij persoonlijk doodeng lijkt om meerdere redenen, maar vooral de logistieke uitdaging van een eventuele drijvende drol. Maar goed, dat terzijde. De hoofdrolspeelster zegt op een gegeven moment tegen de bevallende tegenspeelster: “Het is het zwaarste wat je ooit zult doen, maar ook het allermooiste!”
En toen dacht ik aan mijn eigen bevallingen. Twee keizersneden. Daar zat vrij weinig ‘dit is het allermooiste bij’.
Ik moest alleen maar op tijd komen, gaan liggen en verdoofd worden. Een blauw scherm scheidde mij van mijn eigen lichaam en het waren onbekende handen die uiteindelijk het werk deden.
En don’t get me wrong, het herstel van een keizersnede is geen hobby. Daar mag gerust drie maanden extra verlof tegenover staan. Maar dat is niet waar dit over gaat.
Dit gaat over iets anders. Want ik voel dat ik als keizersnee-moeder toch iets heb gemist. En als ik dat hardop uitspreek, verklaren de moeders die wel weeën hebben gehad mij voor gek.
Maar goed blijkbaar, zelfs dertien jaar later, zit daar nog steeds iets. En dat is niet super groot of allesoverheersend. Maar het is wel aanwezig. Als een klein, onhandig steentje in mijn schoen waarvan ik dacht dat ik ‘m al lang kwijt was.
Omdat ik het toch een opvallende emotie vond, ben ik er iets dieper ingedoken. En ik denk dat het niet perse gaat over bevallen, maar een soort bewijsdrang die ik als vrouw nodig voel te hebben. Want als je je lichaam maandenlang beschikbaar stelt, jezelf laat opensnijden omdat mevrouw in stuit ligt, en daarna nachtenlang wakker blijft om een nieuw leven in leven te houden, dan heb je niets meer te bewijzen.
Het is tijd om dat steentje voor eens en voor altijd uit mijn schoen te halen…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]