Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Je zou denken dat je als vrouw anno 2026 ontzettend blij bent dat jij en je kind blijven leven tijdens de bevalling. Ik val maar even met de deur in huis, lieve mensen.
En je zou ook denken dat als je een verminderd vruchtbare ziel bent zoals ik, je extra dankbaar bent met twee gezonde kinderen. En dat ben ik ook heus. En bij deze dan ook even een shout-out naar de wetenschap. Lang leve het petrischaaltje.
En toch, en dit is het irritante aan gevoelens, voelde ik gisteren een steek van gemis. What happened? Ik zat Virgin River te kijken. Een serie waarin problemen vaak intens, maar tegelijkertijd ook heel overzichtelijk zijn. Goed, iemand beviel. In een bad.
Wat mij persoonlijk doodeng lijkt om meerdere redenen, maar vooral de logistieke uitdaging van een eventuele drijvende drol. Maar goed, dat terzijde. De hoofdrolspeelster zegt op een gegeven moment tegen de bevallende tegenspeelster: “Het is het zwaarste wat je ooit zult doen, maar ook het allermooiste!”
En toen dacht ik aan mijn eigen bevallingen. Twee keizersneden. Daar zat vrij weinig ‘dit is het allermooiste bij’.
Ik moest alleen maar op tijd komen, gaan liggen en verdoofd worden. Een blauw scherm scheidde mij van mijn eigen lichaam en het waren onbekende handen die uiteindelijk het werk deden.
En don’t get me wrong, het herstel van een keizersnede is geen hobby. Daar mag gerust drie maanden extra verlof tegenover staan. Maar dat is niet waar dit over gaat.
Dit gaat over iets anders. Want ik voel dat ik als keizersnee-moeder toch iets heb gemist. En als ik dat hardop uitspreek, verklaren de moeders die wel weeën hebben gehad mij voor gek.
Maar goed blijkbaar, zelfs dertien jaar later, zit daar nog steeds iets. En dat is niet super groot of allesoverheersend. Maar het is wel aanwezig. Als een klein, onhandig steentje in mijn schoen waarvan ik dacht dat ik ‘m al lang kwijt was.
Omdat ik het toch een opvallende emotie vond, ben ik er iets dieper ingedoken. En ik denk dat het niet perse gaat over bevallen, maar een soort bewijsdrang die ik als vrouw nodig voel te hebben. Want als je je lichaam maandenlang beschikbaar stelt, jezelf laat opensnijden omdat mevrouw in stuit ligt, en daarna nachtenlang wakker blijft om een nieuw leven in leven te houden, dan heb je niets meer te bewijzen.
Het is tijd om dat steentje voor eens en voor altijd uit mijn schoen te halen…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Voor Dionne Stax liggen geluk en verdriet dicht bij elkaar. Terwijl ze volop geniet van het moederschap met dochter Lexie, verwerkt de presentatrice tegelijkertijd het verlies van haar moeder.
Op haar 29e lijkt Kiona Holland (36) een gezond en actief leven te leiden. Ze werkt met veel plezier in de zorg, woont samen met haar partner Phil (32) en denkt na over de toekomst.
Geen enkele ouder wil horen dat hun kind wordt buitengesloten of gepest. Maar minstens zo moeilijk is het moment waarop blijkt dat je eigen kind iemand anders pijn heeft gedaan of aan het pesten is?
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Of het haar eigen kinderen zijn en zo niet, waarom ze geadopteerd heeft: deze – en meer – opmerkingen krijgt Rachel Garlinghouse wekelijks. En daar is ze helemaal klaar mee.
Op het eerste gezicht vond hij haar wat saai, zij hem ‘zo’n dj’. Toch zijn Dionne Stax en Steven Jansen al vier jaar stapelgek op elkaar. De vonk sloeg over tijdens een fanatiek potje karaoke.
