Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Je zou denken dat je als vrouw anno 2026 ontzettend blij bent dat jij en je kind blijven leven tijdens de bevalling. Ik val maar even met de deur in huis, lieve mensen.
En je zou ook denken dat als je een verminderd vruchtbare ziel bent zoals ik, je extra dankbaar bent met twee gezonde kinderen. En dat ben ik ook heus. En bij deze dan ook even een shout-out naar de wetenschap. Lang leve het petrischaaltje.
En toch, en dit is het irritante aan gevoelens, voelde ik gisteren een steek van gemis. What happened? Ik zat Virgin River te kijken. Een serie waarin problemen vaak intens, maar tegelijkertijd ook heel overzichtelijk zijn. Goed, iemand beviel. In een bad.
Wat mij persoonlijk doodeng lijkt om meerdere redenen, maar vooral de logistieke uitdaging van een eventuele drijvende drol. Maar goed, dat terzijde. De hoofdrolspeelster zegt op een gegeven moment tegen de bevallende tegenspeelster: “Het is het zwaarste wat je ooit zult doen, maar ook het allermooiste!”
En toen dacht ik aan mijn eigen bevallingen. Twee keizersneden. Daar zat vrij weinig ‘dit is het allermooiste bij’.
Ik moest alleen maar op tijd komen, gaan liggen en verdoofd worden. Een blauw scherm scheidde mij van mijn eigen lichaam en het waren onbekende handen die uiteindelijk het werk deden.
En don’t get me wrong, het herstel van een keizersnede is geen hobby. Daar mag gerust drie maanden extra verlof tegenover staan. Maar dat is niet waar dit over gaat.
Dit gaat over iets anders. Want ik voel dat ik als keizersnee-moeder toch iets heb gemist. En als ik dat hardop uitspreek, verklaren de moeders die wel weeën hebben gehad mij voor gek.
Maar goed blijkbaar, zelfs dertien jaar later, zit daar nog steeds iets. En dat is niet super groot of allesoverheersend. Maar het is wel aanwezig. Als een klein, onhandig steentje in mijn schoen waarvan ik dacht dat ik ‘m al lang kwijt was.
Omdat ik het toch een opvallende emotie vond, ben ik er iets dieper ingedoken. En ik denk dat het niet perse gaat over bevallen, maar een soort bewijsdrang die ik als vrouw nodig voel te hebben. Want als je je lichaam maandenlang beschikbaar stelt, jezelf laat opensnijden omdat mevrouw in stuit ligt, en daarna nachtenlang wakker blijft om een nieuw leven in leven te houden, dan heb je niets meer te bewijzen.
Het is tijd om dat steentje voor eens en voor altijd uit mijn schoen te halen…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Monique Westenberg (48) laat op Instagram zien hoe een ochtendroutine met zoon Dré (9) eruit ziet. Één ding is zeker: zonder deze gewoonte gaat Dré niet de deur niet.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Opvoeden draait niet alleen om regels, grenzen en dagelijkse routines. Vaak zijn het juist de eenvoudige uitspraken van ouders die jarenlang blijven hangen. Zinnen die je vroeger misschien met een zucht aanhoorde, maar die later ineens verrassend veel waarheid blijken te bevatten.
