Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Je zou denken dat je als vrouw anno 2026 ontzettend blij bent dat jij en je kind blijven leven tijdens de bevalling. Ik val maar even met de deur in huis, lieve mensen.
En je zou ook denken dat als je een verminderd vruchtbare ziel bent zoals ik, je extra dankbaar bent met twee gezonde kinderen. En dat ben ik ook heus. En bij deze dan ook even een shout-out naar de wetenschap. Lang leve het petrischaaltje.
En toch, en dit is het irritante aan gevoelens, voelde ik gisteren een steek van gemis. What happened? Ik zat Virgin River te kijken. Een serie waarin problemen vaak intens, maar tegelijkertijd ook heel overzichtelijk zijn. Goed, iemand beviel. In een bad.
Wat mij persoonlijk doodeng lijkt om meerdere redenen, maar vooral de logistieke uitdaging van een eventuele drijvende drol. Maar goed, dat terzijde. De hoofdrolspeelster zegt op een gegeven moment tegen de bevallende tegenspeelster: “Het is het zwaarste wat je ooit zult doen, maar ook het allermooiste!”
En toen dacht ik aan mijn eigen bevallingen. Twee keizersneden. Daar zat vrij weinig ‘dit is het allermooiste bij’.
Ik moest alleen maar op tijd komen, gaan liggen en verdoofd worden. Een blauw scherm scheidde mij van mijn eigen lichaam en het waren onbekende handen die uiteindelijk het werk deden.
En don’t get me wrong, het herstel van een keizersnede is geen hobby. Daar mag gerust drie maanden extra verlof tegenover staan. Maar dat is niet waar dit over gaat.
Dit gaat over iets anders. Want ik voel dat ik als keizersnee-moeder toch iets heb gemist. En als ik dat hardop uitspreek, verklaren de moeders die wel weeën hebben gehad mij voor gek.
Maar goed blijkbaar, zelfs dertien jaar later, zit daar nog steeds iets. En dat is niet super groot of allesoverheersend. Maar het is wel aanwezig. Als een klein, onhandig steentje in mijn schoen waarvan ik dacht dat ik ‘m al lang kwijt was.
Omdat ik het toch een opvallende emotie vond, ben ik er iets dieper ingedoken. En ik denk dat het niet perse gaat over bevallen, maar een soort bewijsdrang die ik als vrouw nodig voel te hebben. Want als je je lichaam maandenlang beschikbaar stelt, jezelf laat opensnijden omdat mevrouw in stuit ligt, en daarna nachtenlang wakker blijft om een nieuw leven in leven te houden, dan heb je niets meer te bewijzen.
Het is tijd om dat steentje voor eens en voor altijd uit mijn schoen te halen…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Heugelijk babynieuws! Maxime Offerman, bekend van Married at First Sight en MAFS: Second Chance, laat via Instagram weten dat ze bevallen is van haar zoontje.
Het is belangrijk dat je kind leert zijn of haar grenzen aan te geven. Hier 5 zinnen die je kind helpen om voor zichzelf op te komen.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
