Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Doodgaan is hartstikke duur. Het kost je een rib uit je spreekwoordelijke levende lijf. De eerste keer dat ik in een serieuze hoedanigheid tegenover een begrafenisondernemer zat, was om de laatste eer voor mijn oma te regelen. Ik heb de neiging om bij alles en iedereen altijd te vragen wat het kost. Waarom ik dat doe, pluis ik nog weleens uit in een andere column. Maar ook in het gesprek over hoe en waarin we mijn oma gingen begraven, vroeg ik de dame in het vanzelfsprekende zwart met meer lijnen op haar gezicht dan een gemiddelde landkaart wat “de takken die het gat wat vriendelijker zouden maken” kosten.
Ze keek me aan alsof ik haar net publiekelijk had gevraagd of ze een vaginale schimmel had.
‘Achthonderd euro,’ blies ze onder haar neus mijn kant op.
‘Achthonderd euro’, riep ik uit. ‘Dat is big business!’
Haar ogen werden strepen en haar mond volgde. Ze leek verbijsterd over het lef waarmee ik haar integere beroep durfde te reduceren tot een verdienmodel. Ze stapte op een verdedigingstrein waar ze de rest van het gesprek niet meer vanaf is gestapt. Ik voelde me schuldig. Niet tegenover haar, maar tegenover mijn oma.
Een paar weken later, toen de rekening kwam en het eerste scherpe randje van het verlies eraf was, mompelden meerdere familieleden dat “ze tegenwoordig wel prijzen durven te vragen”.
Een aantal jaar later zou mijn moeder in datzelfde graf bij mijn oma belanden (een kleine kostenbesparing op zich). Ze wist dat ze ging hemelen en had alles zelf van tevoren geregeld. Er was echter één verrassing, met twee r-en en twee s-en. Ze had de Wie Kan Do-dragers gevraagd om haar naar haar graf te brengen: dat zijn vrolijke Surinaamse mannen die al dansend en zingend de overledene begeleiden. Ik had er nog nooit van gehoord.
Omdat mijn moeder voornamelijk stik-witte vrienden had, waren wij bang dat een van haar dierbaren daar ter plekke zo zou schrikken dat diegene zich spontaan bij haar zou voegen. En besloten we daarom dit detail dus maar expliciet op de rouwkaart te vermelden. Uiteraard wel tegen een meerprijs…
Het was een prachtige dag, de dragers waren geweldig, maar mijn erfenis was aanzienlijk gekrompen.
De afgelopen weken heb ik zowel mijn trouwe viervoeter als mijn paard moeten laten inslapen. En ook in die wereld wordt er uitstekend verdiend aan de dood. De opties zijn eindeloos. Armbandjes van paardenhaar. Pootafdrukken vereeuwigd in klei. Individuele crematie. Collectieve crematie. Urnen. Assieraden…
Want als je de as van je eigen dier wilt, moet je wel een solocrematie doen. Anders krijg je de kop van Max en de staart van Fikkie. (Sorry voor deze weinig creatieve hondennamen, maar you get the point.)
En met kinderen naast je, die met gebroken harten over je schouder meelezen op de menukaart van het crematorium, moet je als moeder stevig in je schoenen staan om niet alle opties aan te vinken. Rouw maakt gul.
We besloten uiteindelijk onze hond wel solo te cremeren en zijn as naast het graf van mijn moeder te zetten. Iets met twee vliegen in één klap. En bovendien een besparing van duizend euro voor tien jaar dierenbegraafplaats en daar kon ik dan weer de euthanasie en ophaalservice van mijn paard van betalen.
Het goedkoopste alternatief was een schep en onze eigen tuin. Voor mijn hond, om misverstanden te voorkomen. Maar ik merkte dat ik bereid was om hier toch wel mijn portemonnee voor te trekken om dat moment niet zelf te hoeven dragen.
Ach, de dood doet vreemde dingen met ons. Sommigen laten hun huisdier opzetten met een bal in zijn bek. Ik zei de gek schrijf er een column over. We kiezen allemaal onze eigen manier van niet loslaten…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Je eigen baby is natuurlijk het allermooiste kind van de hele wereld. Maar toen Brenda beviel van haar zoontje, dacht haar moeder heel anders over haar kersverse kleinkind.
Goed nieuws! Nou ja, soort van. Het kabinet-Jetten komt met een nieuwe kindregeling waardoor ouders straks meer geld per kind krijgen. Klinkt als een meevaller in tijden waarin een pak hagelslag al voelt als een luxeproduct.
Soms heb je van die televisie-momenten die je raken. Zelfs als je al jaren in het vak zit, zoals Chantal Janzen. In de nieuwste afleveringen van Kopen Zonder Kijken gebeurde precies dat.
Soms denk je: lekker even een sportief avondje voor jezelf. Racket in de hand, haren in een staart, gáán. Maar voor Janneke Jelies (42) liep dat uit op een avond die ze liever had geskipt.
Openheid over geld: het blijft een ding. We zijn nieuwsgierig, vergelijken (stiekem) graag en hebben óók allemaal een mening. Lisa Bal – bekend van Een huis vol – besloot het gewoon anders aan te pakken.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.