Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (12) en Phaedra (9). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Ik ken mezelf, na 44 jaar, redelijk goed. Af en toe kijk ik in de spiegel en denk ik: ja, lekker bezig chica. Maar vaak genoeg ben ik bang dat ik ineens keihard door de mand val. Dat ik word ontmaskerd als fraudeur. Iemand die maar wat doet, maar dat wel omschrijft als ‘een carrière’. Voor deze angst bestaat zelfs een heuse term: het imposter syndroom, ook wel het bedriegerscomplex genoemd. En ik ben zeker niet de enige die daar last van heeft.
Of het toeval is betwijfel ik, maar in mijn geboortejaar 1978 werd het verschijnsel voor het eerst beschreven door klinisch psychologen. Zij omschreven het als een gevoel dat anderen ieder moment kunnen ontdekken dat je helemaal niet zo slim, gevat of capabel bent als dat je wellicht op hen overkomt. Maar dat je dat in wezen wél bent.
Lees ook – Van carrièretijger naar huisvader: ‘Sommigen vragen of ik hem nog wel aantrekkelijk vind nu’ >
Ik ben op zoek gegaan naar iets dat mij hier vanaf zou kunnen helpen. En weet je wat een van de adviezen was? ‘Fake it until you make it’. I kid you not. Goed, manifestatie zit in visualisatie. Daar geloof ik wel in. Met andere woorden: je moet jezelf op een unicorn, al galopperend door een regen van confetti inbeelden, dan gebeurt het ook. Een soort van…
Mijn unicorn is radio maken. En dat ga ik weer doen. Bij mijn eerste grote radioliefde Wild FM. Samen met de ultra leuke en inspirerende Rolien Magendans.
“Imposter syndroom of niet, ik denk dat wij vrouwen elkaars cheerleaders moeten zijn”
Weet je, imposter syndroom of niet, ik denk dat wij vrouwen elkaars cheerleaders moeten zijn. En het liefst met pompoms en een toffe yell, maar het mag ook in de vorm van een appje… Ontvang elke maand Kek Mama met korting en gratis verzonden op jouw deurmat! Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]