Net als veel opa’s en oma’s hebben Malu’s ouders hun kleinzoon (2) door de coronamaatregelen nu dik een maand niet gezien. ‘Zij houden zich kranig, maar bij mij hakt het erin.’
Dagelijks FaceTimen, de familie-app volstampen met beeldmateriaal van Mack… ik betrap mezelf erop dat ik mijn ouders meer dan ooit probeer te betrekken bij elke stap, brabbel of piepje van mijn zoon. Niet alleen omdat zij erom vragen, ook omdat ik zelf niet wil dat ze ook maar iets missen van zijn ontwikkeling.
In de weken dat we thuiszitten, is Mack van een zachtaardige dreumes veranderd in een ondeugende peuter. Hij loopt ineens als een jekko, kletst wat af en vormt steeds meer een eigen ‘ik. Hij is dol op dino’s, vergaapt zich aan graafmachines, klapt als hij zelf vindt dat hij iets goed heeft gedaan en danst ‘Hoofd, schouders, knie en teen’ moeiteloos mee. Ik weet zeker dat mijn ouders stralen als ze dit alles met eigen ogen zien. Dus dat ik het nu alleen via een schermpje kan delen, vind ik af en toe best moeilijk.
Natuurlijk moet ik het niet zwaarder maken dan het is, want het hebben van grootouders is lang niet voor ieder kind vanzelfsprekend en godzijdank zijn we allemaal gezond in deze tijd. Bovendien zijn er momenteel veel ergere dingen aan de hand, die alleen maar over gaan als wij ons allemaal aan de regels houden.
Deze gedachte zorgt ervoor dat ik mijn situatie in perspectief plaats. En tot een belangrijk inzicht kom: absence makes the heart grow fonder.
Meer persoonlijke verhalen lezen? Volg Kek Mama op Facebook >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]