Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
“Wat moeten we noooou weer doen?” Het was exact vier minuten nadat ik de film had uitgezet. Vier minuten.
Ik weet dit vrij zeker, omdat ik nog op de ovenklok keek in de naïeve veronderstelling dat mijn kinderen misschien even zelfstandig zouden gaan spelen. Of elkaar zouden irriteren. Ook goed. Maar nee.
“Er is hier ook echt nóóit iets leuks te doen.” Mijn oudste zoon hing als een slappe zak patat over de leuning van de bank. Zwaar getroffen door het leven. Mijn jongste zoon keek steunzoekend naar zijn broer, alsof hij zojuist had gehoord dat we de winter moesten zien door te komen zonder wifi, verwarming of snacks.
Of er wel of niet iets ‘leuks’ te doen valt in en rondom ons huis viel te betwisten. Deze twee zielige jongens beschikken bijvoorbeeld over een wagenpark aan tweewielers, ballen waar een volledig Olympisch team mee uit de voeten kan, ongeveer vierentachtig stiften, een kist vol met verkleedkleding, LEGO ter waarde van een kleine tweedehands auto, muziekinstrumenten, bordspellen en zoveel speelgoedauto’s dat ik er gemiddeld drie per dag onder mijn voetzool vandaan vis. Het is duidelijk treurig gesteld in ons huishouden op het gebied van kinderlijk vermaak.
En toch zette het me aan het denken. Want verveling is natuurlijk van alle tijden, maar tegelijkertijd ook weer niet. Ik vermoed namelijk dat kinderen in de prehistorie niet massaal bij de ingang van een grot stonden te zuchten: “Mam, ik verveel me.” Waarop een oververmoeide oermoeder antwoordde: “Ga anders even een mammoet tekenen of een stok zoeken.”
Bij jagen, verzamelen en überhaupt zien te overleven, lijkt verveling me niet bepaald het grootste thema van de dag. Verveling, zou je kunnen zeggen, is een luxeprobleem. Een emotionele staat van zijn, louter weggelegd voor de welvarende kinderen van deze tijd.
Tegelijkertijd zeggen verschillende pedagogisch experts al jaren dat verveling juist belangrijk is. Het wordt dikwijls beschreven als “de ruimte waarin creativiteit ontstaat”. En hoe irritant ik het ook vind om toe te geven, terwijl er hier voor de zesde keer op een dag dramatisch gezucht wordt, volgens mij klopt het. Want zodra ik niet direct in de rol van entertainer spring, gebeurt er vaak iets interessants.
Vooral mijn jongste zoon is daar meester in. Die kan na een tijdje doelloos rondhangen ineens de geest krijgen en van een kartonnen doos van een online webshop binnen drie minuten een roeiboot maken. Of een gevangenis. Of een dierenkliniek. De details zijn meestal vaag, maar het enthousiasme niet.
Voor wat betreft mijn oudste zoon geldt dat de creativiteit die uit verveling ontstaat zich meestal openbaart op precies het verkeerde moment. Vlak voor bedtijd bijvoorbeeld.
Van de week was hij na het eten nog buiten aan het spelen. Toen het écht bijna tijd was om naar bed te gaan, vond ik hem totaal verdiept in zijn eigen fantasiewereld op de kade voor ons huis. Hij gooide plukken versgemaaid gras in het water en keek vol verwondering toe hoe die als kleine aan elkaar geklonterde eilandjes wegdreven.
Er bleek een compleet verhaal bij te horen. Er waren vaders, moeders, kinderen en samen maakten ze een wereldreis over grote zeeën. Of zoiets. Ik begreep het eerlijk gezegd maar half, maar dat deed er duidelijk niet toe.
En daar kom je dan als moeder. Je luistert aandachtig (“aha”, “joh”, “wat goed bedacht”) om vervolgens alsnog alles te verpesten met: “Kom op jongen, het is bedtijd. Naar binnen.” Reactie van mijn zoon: “Ik mag ook NOOIT eens lekker ongestoord spelen!”
Ik geef het op. Kennelijk is hij dus toch uitstekend in staat zichzelf te vermaken. Alleen nooit op het moment dat het mij uitkomt.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Een bakfiets aanschaffen is één ding. Er vervolgens ook nog mee op vakantie gaan met twee jonge kinderen vraagt om een flinke dosis vertrouwen. Frederique deed het. En kwam verrassend enthousiast terug.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy, die door het mooie Moederdagcadeau wat haar man haar gaf wist dat ze wilde scheiden.
Fans van Een huis vol kunnen hun hart waarschijnlijk weer ophalen, want de kans is groot dat het populaire NPO-programma in de zomer van 2026 terugkeert op televisie.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
