Laura Hogendoorn is hoofdredacteur van Mamaplaats, hét blogplatform voor en door moeders. Ze woont in ’t Gooi, samen met haar vriend Oscar en hun kinderen Roef (8), Sierd (7) en Maia (4).
Lees verder onder de advertentie
“Zijn we klaar om te gaan?” vraagt mijn man zonder blikken of blozen. Ik kijk hem vol ongeloof aan. Meent hij dit echt? In zijn ene hand zie ik een krantje, in de andere een zonnebril. We staan op het punt om op vakantie te gaan. Zin in natuurlijk, maar mag ik hier even klagen over de voorbereiding en dan met name de (bij ons althans) zwaar onevenredige verdeling daarvan?!
Lees verder onder de advertentie
Rolverdeling
Hij legt uit dat hij die krant uit de brievenbus moest pakken (zeker twee stappen) en dat zijn zonnebril ook echt wel even gezocht en gepoetst moest worden.
“Het stressniveau zit tot aan het plafond”
Ik hoor zijn verhaal aan, terwijl ik zojuist als een kip zonder kop door het huis ben gestoven om alle vijf de tassen in te pakken, naar de drogist ben gesjeesd voor de laatste toiletspullen, slaapspullen uit wat kasten heb gerukt en snoep en Disneyfilms in een zak heb gepropt. Zodat de kinderen elkaar in ieder geval de eerste tien kilometer niet tot moes slaan. Het stressniveau zit tot aan het plafond. Maar hé, fijn die samenwerking. Scheelde me toch weer een zonnebril pakken!
Lees verder onder de advertentie
Inpakken
Nu hoor ik je denken: ja, maar jij bent niet goed snik. Je laat hem toch lekker zelf zijn eigen spullen pakken? Nou, één keer heb ik het laten gaan. Een aantal jaren geleden (pre-kinderen) dacht ik: eens kijken wat er gebeurt als ik alleen mijn eigen tas pak.
Lees verder onder de advertentie
We moesten ’s ochtends vroeg vliegen, dus ik had de avond ervoor al voorzichtig laten vallen dat dat misschien een goed moment was om in te pakken. Maar nee. Op het moment dat we op Schiphol moesten zijn, pakte meneer in alle rust thuis een plastic tas om daar drie boxershorts en een paar shirts met korte mouwen in te doen. We gingen naar IJsland. “De rest kopen we daar wel.”
“Het was -10, maar aan een dikke jas had hij niet gedacht”
Eenmaal op de luchthaven werden onze namen omgeroepen. We kwamen als laatste het vliegtuig binnen. Het was februari en in Reykjavik ook nog eens -10, maar aan een dikke jas had hij niet gedacht.
Dit nooit weer, dacht ik. En dus sta ik ook dit jaar weer als een bezetene in te pakken. En denk ik aan al die moeders die op dit moment hetzelfde aan het doen zijn. Want emancipatie is leuk, maar op dit gebied vrees ik dat er nog wat werk aan de winkel is.
Als Vince samen met zijn vriendje Owen besluit een cake te bakken, vindt moeder Tessa het een geweldig idee. De jongens willen alles helemaal zelf doen en Tessa laat ze hun gang gaan. Maar wanneer de cake eindelijk klaar is, blijkt er tijdens het bakken iets behoorlijk mis te zijn gegaan.
Wendy (38) vond het hartstikke lief dat haar dochter Joy (12) haar oma mee uit lunchen vroeg. Zeker omdat haar schoonmoeder regelmatig klaagt dat ze zich eenzaam voelt. Maar toen Joy thuiskwam en vertelde hoe de lunch was verlopen, wist Wendy niet wat ze hoorde.
Milou heeft een drukke baan, twee pubers en een agenda die eigenlijk altijd overvol is. Toch verwacht haar broer Thijs dat ze wel even op zijn hond past als hij op vakantie gaat. Wanneer ze voor het eerst nee zegt, reageert hij woedend.
Gezinsuitbreiding hoeft niet altijd te betekenen dat er rompertjes, luiers en nachtvoedingen aan te pas komen. Bij Simon Keizer en zijn vrouw AnneMarie is namelijk een schattige puppy komen wonen.