Lara Steenvoorden (1988) is een tikkie Aziatisch en een beetje boel Brabants, maar boven alles moeder van ‘de directie’: Rijk (3) en Lex (2). Een paar keer per week schrijft ze over ouderschap en over alle chaos die hierbij komt kijken. Dit keer over een herinnering aan nachtvoedingen.
Hoe laat het precies is weet ik niet. Ergens tussen de eerste en tweede voeding van de nacht. We wonen net in een oude boerderij en ik moet nog wennen aan de stilte die ’s nachts om het huis waait. Alleen het zachte geknor van mijn tevreden in slaap gevallen baby is hoorbaar. Na een succesvolle voeding is hij volledig milk drunk out gegaan en wordt hij hopelijk pas in de ochtend weer wakker, zonder kater.
Op het kussen naast me ligt iets wat door moet gaan voor mijn partner; onder de vele accessoires is hij haast onherkenbaar. Ik zucht geërgerd en wil hem het liefst met de slang van mijn kolfapparaat wurgen. Hij heeft namelijk een feloranje onderbroek over zijn hoofd getrokken. Om zijn oren knelt zo’n gehoorbeschermer die ze ook in de bouw dragen. Hij is als de MacGyver van de kraamtijd. Zijn zelfgeknutselde licht- en geluidsbarrière blijkt een groot succes, want hij slaapt rustig door het babygehuil, kolfgeweld en knipperende nachtlampjes heen.
Ik weet nooit hoe ik moet reageren als kersverse ouders vertellen dat ze elke nachtvoeding samen doen. Zal ik licht kokhalzen of semi-verliefd ‘awww’ roepen als ze zeggen er gewoon een feestje van te maken als ze toch allebei wakker zijn? Zeker als je alleen borstvoeding geeft (en niet kolft), zie ik het nut niet van gezamenlijk boven een tiet hangen, terwijl de baby drinkt. Laat de niet-lacterende lekker maffen, denk ik dan. Áls het (eenmaal) kan, wissel ik de nachtvoedingen het liefst wel af, zodat ik ook af en toe lang genoeg slaap om weer eens te dromen over alles behalve koetjes en kalfjes.
De vader van mijn kinderen denkt hier sinds kort anders over. Bij onze tweede baby is hij de barricades opgegaan met een onderbroek op zijn kop. Hashtag: hij-doet-niet-meer-mee. Hij wil de nachtvoedingen niet doen en er bovendien zo min mogelijk van meekrijgen. In mijn hoofd is hij een luie vader en een partner met te weinig empathie voor zijn vrouw met slaapgebrek. Een grote egoïst zelfs. Als ik het nachtlampje uitknip, trek ik bij het omdraaien de dekens van hem af. Dat zal hem leren.
“Hij is de barricades opgegaan met een onderbroek op zijn kop”
In de ochtend besluit ik niet direct zijn barricade in de fik te zetten, maar hem gewoon te vragen waarom hij onze baby ‘s nachts de fles niet wil geven. Toen onze eerste zoon er net was, was hij namelijk degene die alle luiers verschoonde terwijl ik nog in de kreukels lag – nu lijkt het alsof hij de nachtelijke lokroepjes van onze tweede niet eens kan aanhoren.
‘Ik ga natuurlijk slecht op weinig slaap,’ mompelt hij als ik om uitleg vraag, ‘maar het is vooral omdat jij je er alsnog mee bemoeit als ik het doe. Dan zijn we onnodig alle drie wakker en slaap ik liever.’
Ik, de vrouw die kotst bij het idee dat je als kersverse ouders altijd alles samen moet doen, doe iets veel ergers en had blijkbaar deze spiegel nodig om me dat te realiseren: ik helikopter. Ik ben een helikoptermoeder, voor de vader van mijn kind. Niet zo klef als de stelletjes die met liefde alle voedingen samen doen. Nee, plakkeriger. Vervelend sticky, als een kauwgom in lang haar, die je er alleen uit krijgt door hem eruit te knippen. Het is bovendien niet oké als je je partner (misschien onbedoeld) het gevoel geeft dat hij het niet alleen af kan. Dat kan anders.
De volgende nacht lig ík onherkenbaar in bed, met een rode theedoek over mijn ogen en van die goedkope gele oordoppen in. Niet omdat ik de nachtvoeding niet wíl doen, maar om de helikoptermoeder niet te ontwaken. Zo bemoeit niemand zich vannacht met het feestje tussen vader en zoon.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.