Fotografie: Nine IJff
Co-ouderschap is het samen opvoeden van kinderen, door ouders die niet meer samenwonen. Alleen dat ‘samen’ is niet altijd voelbaar als je bloedjes bij de ander zijn. Dan is ‘co’ toch gewoon ‘solo’. Maar het extreme gemis wordt echt minder, ervaart Lara.
Het was altijd een fantoompijn. Als mijn kinderen bij hun vader waren, liep ik rond met een zeurend lijden in mijn lijf. Met een leegte achter mijn ribben, waar doorgaans mijn hart hing. Rijk en Lex namen bij een wissel allebei een helft van mijn orgaan mee onder hun spekkige armpjes. Ik heelde pas als ze terug over de drempel stapten, met in hun knuistjes mijn drijfkracht. ‘Ik heb jullie zo gemist,’ was wat ik als eerste zei.
Vooral het eerste jaar was een marteling. Onbeslapen bedden brachten me verdriet, dus de deuren van hun slaapkamers hield ik gesloten. Uren scrolde ik door video’s van het gezin dat niet meer was, om maar wat van hun stemgeluid op te vangen. Troost vond ik in hun zachte babygeur, die nog in ongewassen kleding zat. In de woonkamer geen spoor van speelgoed, omdat onbedoeld op een Duploblokje stappen misschien een tranen-tsunami zou oproepen.
Nu, drie jaar later, is alles anders. Tijd heelt wonden en het accepteren van onze situatie bracht me rust. Het bracht me ruimte om het deel van mijn leven zonder kinderen in te delen, zoals ik dat wilde. Op de dagen dat ze er niet zijn werk ik extra, schrijf ik aan een boek, heb ik weer hobby’s, sport ik, heb ik zin om te daten, rust om te slapen, aandacht voor mezelf. Ik laad ervan op, ervaar positieve kanten van het co-ouderschap en als ze er dan wel zijn, krijgen ze al mijn tijd en onverdeelde aandacht.
En begrijp me niet verkeerd: ik mis ze nog elke keer, maar de scherpe randjes zijn er vanaf. De onzichtbare navelstreng die ons voor altijd verbindt, hangt niet meer als een strop om mijn nek, maar losjes over mijn schouders. Als ze bij een wissel lachend over de drempel stappen, begin ik niet meer over het gemis, maar leg ik het accent op het belangrijkste: ‘Wat fijn dat jullie er weer zijn.’
Lara Steenvoorden (35) is een tikkie Aziatisch en een beetje boel Brabants, maar boven alles moeder van ‘de directie’: Rijk (4) en Lex (3). Voor Kek Mama schrijft ze over co-ouderschap en alle chaos die hierbij komt kijken.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..
Hoera, er is een baby geboren! Olympisch kampioen baanwielrennen Jeffrey Hoogland is namelijk vader geworden. Dat laat de topsporter weten op Instagram met twee prachtige foto’s van het kersverse gezin.
Als single moeder weer gaan daten klinkt spannend en empowering, tot je er middenin zit. Nela (33) dacht klaar te zijn voor een zwoele herstart, maar haar eerste one night stand kreeg een onverwachte wending.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Estelle Cruijff (46) deelt een persoonlijk en emotioneel verhaal in het nieuwe seizoen van Het Waren 2 Fantastische Dagen. Zo deelt ze meer over de scheiding van Ruud Gullit en de impact daarvan op haar gezin.
Een peuter in huis betekent lachen, knuffelen en eindeloos veel ontdekkingsdrang. Soms gaat die nieuwsgierigheid alleen nét iets verder dan je had voorzien. En voor je het weet, leer je dat kleine handjes ook een flinke impact op je portemonnee kunnen hebben. Daar weet Berlinde (41) alles van.