Fotografie: Nine IJff
Co-ouderschap is het samen opvoeden van kinderen, door ouders die niet meer samenwonen. Alleen dat ‘samen’ is niet altijd voelbaar als je bloedjes bij de ander zijn. Dan is ‘co’ toch gewoon ‘solo’. Maar het extreme gemis wordt echt minder, ervaart Lara.
Het was altijd een fantoompijn. Als mijn kinderen bij hun vader waren, liep ik rond met een zeurend lijden in mijn lijf. Met een leegte achter mijn ribben, waar doorgaans mijn hart hing. Rijk en Lex namen bij een wissel allebei een helft van mijn orgaan mee onder hun spekkige armpjes. Ik heelde pas als ze terug over de drempel stapten, met in hun knuistjes mijn drijfkracht. ‘Ik heb jullie zo gemist,’ was wat ik als eerste zei.
Vooral het eerste jaar was een marteling. Onbeslapen bedden brachten me verdriet, dus de deuren van hun slaapkamers hield ik gesloten. Uren scrolde ik door video’s van het gezin dat niet meer was, om maar wat van hun stemgeluid op te vangen. Troost vond ik in hun zachte babygeur, die nog in ongewassen kleding zat. In de woonkamer geen spoor van speelgoed, omdat onbedoeld op een Duploblokje stappen misschien een tranen-tsunami zou oproepen.
Nu, drie jaar later, is alles anders. Tijd heelt wonden en het accepteren van onze situatie bracht me rust. Het bracht me ruimte om het deel van mijn leven zonder kinderen in te delen, zoals ik dat wilde. Op de dagen dat ze er niet zijn werk ik extra, schrijf ik aan een boek, heb ik weer hobby’s, sport ik, heb ik zin om te daten, rust om te slapen, aandacht voor mezelf. Ik laad ervan op, ervaar positieve kanten van het co-ouderschap en als ze er dan wel zijn, krijgen ze al mijn tijd en onverdeelde aandacht.
En begrijp me niet verkeerd: ik mis ze nog elke keer, maar de scherpe randjes zijn er vanaf. De onzichtbare navelstreng die ons voor altijd verbindt, hangt niet meer als een strop om mijn nek, maar losjes over mijn schouders. Als ze bij een wissel lachend over de drempel stappen, begin ik niet meer over het gemis, maar leg ik het accent op het belangrijkste: ‘Wat fijn dat jullie er weer zijn.’
Lara Steenvoorden (35) is een tikkie Aziatisch en een beetje boel Brabants, maar boven alles moeder van ‘de directie’: Rijk (4) en Lex (3). Voor Kek Mama schrijft ze over co-ouderschap en alle chaos die hierbij komt kijken.
Kun je intens van je kind houden en toch soms verlangen naar een leven waarin even niemand iets van je nodig heeft? Faryel is al zeven jaar moeder, en toch merkt ze dat ze nog steeds aan het ontdekken is hoe ze goed voor zichzelf kan zorgen zonder zich daar schuldig over te voelen. En […]
Video
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Soms zit je met een dilemma waar je zelf niet uit komt. Wat doe je dan? Je roept hulp in van andere moeders. Al is het gewoon om even flink te klagen. Wie weet, komt er daadwerkelijk nog nuttig advies uit voort. Deze week: Jade.
Iedereen heeft wel een gewoonte van zijn partner waar-ie zich groen en geel aan ergert. Een natte handdoek op bed, sokken naast de wasmand of een leeg melkpak terug in de koelkast. Maar de man van Talisia (36) maakt het volgens haar wel heel bont.
Vijftien jaar samen, getrouwd én ouders van zoontje Tobi (1): Nina Warink (30) en Kelvin Boerma (30), beter bekend als Kalvijn, zijn nog altijd dolgelukkig met elkaar. Maar hoe houd je de liefde leuk als je al zo lang samen bent én er een kleintje rondhuppelt?
