Fotografie: Nine IJff
Co-ouderschap is het samen opvoeden van kinderen, door ouders die niet meer samenwonen. Alleen dat ‘samen’ is niet altijd voelbaar als je bloedjes bij de ander zijn. Dan is ‘co’ toch gewoon ‘solo’. Maar het extreme gemis wordt echt minder, ervaart Lara.
Het was altijd een fantoompijn. Als mijn kinderen bij hun vader waren, liep ik rond met een zeurend lijden in mijn lijf. Met een leegte achter mijn ribben, waar doorgaans mijn hart hing. Rijk en Lex namen bij een wissel allebei een helft van mijn orgaan mee onder hun spekkige armpjes. Ik heelde pas als ze terug over de drempel stapten, met in hun knuistjes mijn drijfkracht. ‘Ik heb jullie zo gemist,’ was wat ik als eerste zei.
Vooral het eerste jaar was een marteling. Onbeslapen bedden brachten me verdriet, dus de deuren van hun slaapkamers hield ik gesloten. Uren scrolde ik door video’s van het gezin dat niet meer was, om maar wat van hun stemgeluid op te vangen. Troost vond ik in hun zachte babygeur, die nog in ongewassen kleding zat. In de woonkamer geen spoor van speelgoed, omdat onbedoeld op een Duploblokje stappen misschien een tranen-tsunami zou oproepen.
Nu, drie jaar later, is alles anders. Tijd heelt wonden en het accepteren van onze situatie bracht me rust. Het bracht me ruimte om het deel van mijn leven zonder kinderen in te delen, zoals ik dat wilde. Op de dagen dat ze er niet zijn werk ik extra, schrijf ik aan een boek, heb ik weer hobby’s, sport ik, heb ik zin om te daten, rust om te slapen, aandacht voor mezelf. Ik laad ervan op, ervaar positieve kanten van het co-ouderschap en als ze er dan wel zijn, krijgen ze al mijn tijd en onverdeelde aandacht.
En begrijp me niet verkeerd: ik mis ze nog elke keer, maar de scherpe randjes zijn er vanaf. De onzichtbare navelstreng die ons voor altijd verbindt, hangt niet meer als een strop om mijn nek, maar losjes over mijn schouders. Als ze bij een wissel lachend over de drempel stappen, begin ik niet meer over het gemis, maar leg ik het accent op het belangrijkste: ‘Wat fijn dat jullie er weer zijn.’
Lara Steenvoorden (35) is een tikkie Aziatisch en een beetje boel Brabants, maar boven alles moeder van ‘de directie’: Rijk (4) en Lex (3). Voor Kek Mama schrijft ze over co-ouderschap en alle chaos die hierbij komt kijken.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.