Fotografie: Kee & Kee
Kirsten Schilder is getrouwd met zanger Nick Schilder en moeder van Nikki, Julian en Jackie. Daarnaast is ze oprichter van Making Memories.
“Ik denk dat ik koorts heb,” zegt Julian een beetje rillerig, terwijl hij zich dieper in de bank nestelt. Ik leg een kussen onder zijn hoofd, trek een plaid over hem heen. Jackie ligt onder een dekentje naast hem, haar gezichtje bleek. Ik voel aan hun voorhoofd, schenk een glas water in en pak nog een extra deken. Ziek zijn is nooit leuk en samen ziek zijn maakt het niet beter. De rest van de dag pers ik sinaasappels uit, smeer ik broodjes en maak ik soep. Ik zorg, knuffel, zet nog een kop thee en hoop dat de kinderen zich snel beter voelen. We maken er het beste van.
Maar dan… word ik zelf ziek. En niet een beetje, maar echt ziek. Zo ziek dat zelfs het halen van een doosje paracetamol voelt als een expeditie. Nick is weg voor zijn werk, dus ik moet er echt zelf op uit. Ik zie het niet zitten om met mijn koortsige hoofd naar buiten te gaan en zoek in onze rommella naar een verloren doosje. Uiteindelijk vind ik nog een stripje met vier paracetamolletjes in een handtas. Ik besluit er zuinig op te zijn. Ik neem er eentje, met een flink glas water.
Daar zit ik dan, tussen mijn twee zieke kinderen op de bank, onder een dekentje en met papieren zakdoekjes bij de hand, omdat ik ook erg verkouden ben. We hebben een film aangezet, maar eigenlijk voelen we ons te beroerd om echt door het verhaal meegenomen te worden. Geen van ons drieën heeft energie om te praten, laat staan fut om overeind te komen en al helemaal geen kracht om de was weg te werken. Straks bestellen we maar iets te eten, want koken zal er ook wel niet van komen.
Ineens besef ik: hoe doen alleenstaande ouders dit? Hoe vang je zieke kinderen op als je zelf geen puf hebt om op je benen te staan? Wie doet de boodschappen en bereidt het eten als jij koortsig in bed ligt? Kun je eigenlijk wel goed uitzieken als je in je eentje de zorg voor je kind(eren) hebt? Het idee dat Nick over een paar dagen weer terug zal zijn, vind ik in elk geval geruststellend. Ik heb hem nog nooit zo gemist!
Net wanneer ik denk dat ik nooit meer normaal door het huis zal lopen zonder duizelig te worden, knap ik op. Langzaam komt de energie terug. Ik voel hoe ik van overleven voorzichtig weer naar leven ga. Ik word weer een beetje mens. En als ik weer wat beter ben, kijk ik met nóg meer bewondering naar ouders die dit elke dag in hun eentje doen. Want ziek zijn is rot, maar ziek zijn zonder back-up? Daar heb je echt superkracht voor nodig. Petje af.
Meer lezen van Kirsten? Hier vind je haar andere columns.
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
Sommige mama’s lijken wel een ingebouwd radarapparaat te hebben. Ze voelen het meteen als er iets mis is, nog voordat jij zelf doorhebt dat er een probleem is.
Soms komen kinderen met vragen waar je als ouder even op moet schakelen, en precies dat gebeurt bij Roxeanne Hazes thuis.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Alsof een doorsnee gender reveal niet feestelijk genoeg is, doet de familie Kraan er gewoon nog een schepje bovenop. Want als je met z’n tienen bent (bijna dan), pak je dat soort momenten natuurlijk groots uit.