Beeld: Nine IJff
Jannine Berkelaar is hoofdredacteur van Kek Mama. Samen met haar man Erik heeft ze dochter Elin (9) en zoon Mats (7).
Ons jaarlijkse vriendinnenweekend viel twee maanden na de geboorte van Mats. Dit weekend overslaan was voor mij absoluut geen optie, maar ik beperkte het wel tot één nachtje. O wat keek ik ernaar uit. Een dag bijpraten met elf lieve vriendinnen, een avond lang borrelen en lachen en een nacht lang doorslapen. Dat laatste bleek nogal problematisch.
Vol goede moed vleidde ik me tussen de frisse lakens van ons gehuurde huisje. Naast mij lag een andere kersverse moeder die net zo uitkeek naar een nacht ongestoorde slaap. Zij sliep binnen vijf minuten. Ik was blij voor haar. Maar ik? Ik sliep na een uur nog niet. En ook niet na twee uur. Ik had het warm en dan weer koud, hoorde een kraakje of zag een gek lichtje en raakte met de minuut gefrustreerder.
Eigenlijk had ik niet verbaasd moeten zijn. Ook in mijn kraamtijd als iemand zei: “En nu ga jij even bijslapen”, lukte dat steevast niet. Talloze onhandige momenten waarop je ogen dichtvallen van de slaap, maar op het moment dat het kan en mag ben ik klaarwakker.
Lees ook
Jannine: ‘Dít is mijn ultieme ontspanning’ >
Uiteindelijk ben ik met dekbed en al verplaatst naar de woonkamer waar ik toch nog in slaap viel. De volgende ochtend voelde ik me alsnog verrassend fit. De energie van mijn vriendinnen hielp daar ongetwijfeld bij. Maar het is ook zoals dat gaat bij moeders: wij zijn nou eenmaal superhelden die op wonderbaarlijke wijze blijven functioneren, ook al slapen we nauwelijks. En daar proost ik op. En op het nieuwe jaar!
Dit editorial staat in Kek Mama 01-2022.
Meer lezen?
Neem nu een abonnement op de #1 glossy voor moeders >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]