Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, thrillerauteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (12 en 9) uit een vorige relatie en Sophia (1) en baby Aiden met haar vriend Nils. Volg haar op Instagram.
Lees verder onder de advertentie
Onlangs vroeg ik vrienden, familie en bekenden wat hun grootste frustratie was geweest tijdens de kraamweek. Ook plaatste ik een story met diezelfde vraag. Ik liet mensen kiezen uit:
Kraamvisite
Mijn eigen herstelproces
Ik moest erg wennen aan de baby
Of iets anders, namelijk…
De reacties waren eigenlijk unaniem en tegelijkertijd daarmee heel triest. Zesendertig procent gaf namelijk aan dat hun grootste frustratie de kraamvisite betrof. Ook de meerderheid van de mensen die ik het persoonlijk had gevraagd zeiden hetzelfde: kraamvisite was – vooral voor kraamvrouwen – de allergrootste frustratie. Met stip.
Lees verder onder de advertentie
Triest
Ik kon me helemaal vinden in dit antwoord en daarom vind ik het ook triest. Waarom, in godshemelsnaam, laten we het dan toe? Waarom overkomt het ons allemaal en vinden we het moeilijk – vooral bij een eerste kindje – om er wat van te zeggen? Waarom gebeurt overal hetzelfde en herkennen we ons bijna allemaal in bepaalde antwoorden?
Lees verder onder de advertentie
‘De kraamvisite kwam op dag één met heel drukke kinderen aanzetten.’
‘We hadden – toen we terugkwamen uit het ziekenhuis – direct de hele keet vol met visite. Niemand leek te beseffen dat we rust nodig hadden, het was alsof ze gewoon op de borrel kwamen.’
‘Mijn schoonouders kwamen íedere dag ongevraagd langs. Zelfs de kraamverzorgster wist niet meer wat ze ervan moest zeggen.’
‘Iedere dag hadden we visite. Echt, íedere dag. Soms zelfs twee keer per dag. Ik werd er gek van maar was niet bij machte om het te stoppen.’
‘Ze was onze eerste en iedereen was natuurlijk heel geïnteresseerd. Heel lief, maar ik was herstellende van een keizersnede en had het gevoel alsof ik geleefd werd. Aan mijn eigen herstelproces kwam ik niet toe, laat staan dat ik tijd had met mijn baby.’
‘Mijn baby ging van arm naar arm en ik had de ballen niet om er iets van te zeggen. Achteraf zat ik dan te huilen omdat het zo verrekte slecht voelde en ik me had opgesteld als een lafaard. Ik had – om mijn baby te beschermen – ervoor moeten waken dat hij rondging als een stuk speelgoed. Dat is me niet gelukt.’
Lees verder onder de advertentie
Het is toch ónze kraamweek?
Dit is toch eigenlijk héél vervelend, zo niet gewoon ontzettend klote? Het is toch ónze kraamweek? Van de vader, moeder en de baby? Van het gezin waarin het kind is geboren? Anderen bepalen toch niet hoe onze kraamweek verloopt? Het is te idioot voor woorden dat je je moet aanpassen aan wat anderen willen, hoe lief of goedbedoeld ook. De moeder en de baby, en direct daarna de vader, staan voorop. Hun bonding, herstel en rust zijn het állerbelangrijkst. Dat zíj genieten is het állerbelangrijkst. Wat opa’s en oma’s, tantes, vrienden of buren vinden, zou niemand iets moeten boeien.
Lees verder onder de advertentie
Kraamvisitetips
Helaas zijn er mensen die een kraamgezin de rust niet gunnen om aan elkaar te wennen, om even te landen. Soms heeft een kraamgezin geen behoefte aan rust, dat kan natuurlijk ook. Sommigen vinden het juist leuk dat er veel mensen langskomen om de baby te bewonderen, ze zijn trots en willen de baby delen met vrienden en familie. Maar stel dat het niet zo is… De kraamweek draait om de baby, om het gezin. Daarnaast loopt de baby niet weg, die blijft als het goed is wel even. Ik vind – maar dat is mijn mening – dat anderen zich moeten aanpassen aan de ouders en de baby.
Lees verder onder de advertentie
Dus mocht je binnenkort op kraamvisite gaan, zou ik je willen adviseren (uit eigen ervaring, is al dit natuurlijk voor iedereen anders) aan een aantal dingen te denken:
Moet het in de eerste week? Gun het gezin wat ruimte om aan elkaar te wennen, om het ritme te vinden, de structuur, om samen te zijn.
Blijf kort! Een half uur is eigenlijk écht zat, maximaal een uur.
Neem géén drukke kinderen mee. Rust is belangrijk.
De baby vasthouden is geen must! De baby is écht het best op z’n plek bij mama of papa. Als jij het vervelend vindt dat je de baby niet mag vasthouden, dan is dat jouw probleem. Als de moeder of vader er oké mee is, bieden ze het vanzelf aan (voor new moms: dit hoeft echt niet! Zie dit niet als een verplichting!)
(Nogmaals: dit geldt niet voor iedereen, hè… sommige gezinnen willen júist al het bezoek in de kraamweek, omdat de kraamverzorgster dan kan helpen).
Je partner is gestrest, verdrietig of zit niet lekker in zijn vel. Natuurlijk wil je er dan voor hem zijn. Maar wat als je zijn problemen zo erg aantrekt dat je er zelf onder gaat lijden? Uit nieuw Australisch onderzoek blijkt dat vooral jonge stellen hiermee worstelen. En dat kan flinke gevolgen hebben voor hun […]
Als Chantal de kamer van haar dochter Lonneke binnenloopt, valt haar iets vreemds op. Ze besluit eens goed te kijken en ontdekt dat haar dochter al een tijdje een geheim heeft. En dat blijkt iets heel anders te zijn dan ze had verwacht.
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Jill en haar man Roel droomden van een groot gezin. Hun zoon Loet (6) bleek een ernstige verstandelijke beperking en ontwikkelingsachterstand te hebben, maar artsen konden niet achterhalen waardoor. De kans dat een tweede kindje dezelfde problematiek zou hebben, werd op 0,01 procent geschat. Toch gebeurde precies dat bij hun dochter Marie (3). Op haar […]
Waar de meeste aanstaande moeders het moeten doen met spelletjes als “raad de buikomtrek” en “babyvoeding proeven met een blinddoek op”, werd Kelly Piquet verrast met een extravagante babyshower op een jacht.