Ellen: ‘Zij gaat voorkomen in de herinneringen van de jongens, ik niet. En dat doet pijn’

column Ellen Foto: Skip Rink
Ellen Rink
Ellen Rink
Leestijd: 3 minuten

Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, auteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (13 en 10) uit een vorige relatie en Sophia (2) en baby Aiden met haar vriend Nils. Volg haar op Instagram.

Lees verder onder de advertentie

Modelscheiding

De vader van Lewis en Miles en ik zijn gescheiden. Dat is helemaal prima en we zijn allebei gelukkiger nu, dat weet ik zeker. Zijn vriendin is een veel betere match met hem en ik pas beter bij Nils, het is oké zo. We gaan nog heel goed met elkaar om, doen niet lastig over dingen en wonen bij elkaar in de buurt. De jongens kunnen van hem naar mij lopen en andersom, als ze wat zijn vergeten zijn ze binnen dertig seconden terug. Hij is met zijn vriendin gewoon hier op de verjaardagen van de jongens aanwezig, hij bracht mijn ouders onlangs nog naar Schiphol en we praten nooit lelijk over elkaar. In principe is het best een modelscheiding, ik gun dit iedereen en vooral ieder kind van gescheiden ouders.

Lees verder onder de advertentie

Altijd een maar

Maar … Er komt natuurlijk altijd een maar. Je krijgt geen kinderen met het idee ooit te gaan scheiden, ik geloof niet dat er ook maar iemand op die manier een gezin start. Mijn grootste wens – toen de jongens klein waren – was om ze de wereld te laten zien. Mijn ex en ik waren best bereisd en hij is piloot. Ik wilde zo graag verschillende culturen met ze ontdekken, ze overal mee naartoe nemen, avonturen beleven samen. Dat is ook een aantal jaren gelukt, we maakten mooie reizen, maar toen ging het niet meer. Ons leven samen hield op en het brak mijn hart, want daarmee vervloog ook mijn droom en mijn wens. Het basisgezin was er niet meer en de wereld zien samen… dat kon ik in mijn eentje niet opbrengen.

Lees verder onder de advertentie

Ik ben er niet bij

Hoe dan ook, we kwamen allemaal beter terecht. Sophia en Aiden werden geboren en samen met de jongens ontstond er een nieuw basisgezin. Verre reizen met vier kinderen zijn al helemaal onbetaalbaar, maar we halen onze geluksmomenten nu uit andere dingen. Gelukkig maken de jongens die prachtige reizen nog wel met hun vader, dat gun ik ze écht, want ze zien op deze manier heel veel van de wereld.

Lees verder onder de advertentie

Reizen maakt ongelofelijk rijk en mijn droom voor hen is daarmee uitgekomen, ik ben er alleen niet meer bij. Zij is er wel bij, de vriendin van mijn ex. Zij gaat voorkomen in de herinneringen van de jongens, ik niet. Zij ziet ze genieten, zij mag de avonturen met hen beleven, zij ontdekt nieuwe culturen met hen en zij kan erover napraten. Hun hele leven lang. Ik was er niet bij, ik zie alleen de foto’s. Met z’n vieren lachend, proostend, genietend.

Soms doet dat gewoon pijn

Ben ik jaloers? Nee, dat gevoel is het niet. Ik vind het vooral jammer en het maakt me af en toe verdrietig dat het zo is gelopen. Zij zien de wereld samen, zonder mij. En dat doet soms gewoon pijn.

Je leest de andere columns van Ellen hier.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail