Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (8) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
“Mam, ik kon mijn spreekbeurt niet doen.” Lichtelijk gedesillusioneerd kwam mijn dochter thuis. “Huh? Waarom niet?” vroeg ik. Ik liep naarstig het lijstje na. Alles was toch ingepakt? De boeken, de knuffel, de spiekbriefjes. Ze had goed geoefend, daar kon het niet aan liggen. “Je had de presentatie niet naar de juf gestuurd”, zei ze.
In mijn hoofd klonk een bescheiden arsenaal aan scheldwoorden. Waarom had ik daar niet aan gedacht? Uiteindelijk kwam het goed: ze mocht haar spreekbeurt een week later doen en kreeg een goede beoordeling. Het kwam ook goed met de tentjes die ik vergeten was te bestellen voor haar slaapfeestje. En met een afspraak waar ik totaal niet aan gedacht had. Maar ik merkte het aan alles: de focus was eraf, van het dagelijks leven. Alles was gericht op het overleven van angstige, roerige tijden.
En daar was ik zó klaar mee. Mezelf druk maken om de nabije toekomst, bang dat de angsten de overhand zouden nemen. Angst voor de angst: nog klassieker dan Ajax – Feyenoord. Lichtelijk geforceerd probeerde ik mezelf met positieve gedachten en ademhalingsoefeningen rustiger te krijgen. Het is geen knop die je zomaar kunt omzetten: als het zo gemakkelijk was, zou de GGZ niet bestaan. Maar ik hoopte wat meer te kunnen genieten van wat ik had. Niet dagen vooruit kijken, zelfs geen uren: gewoon alleen het moment er laten zijn.
Met vallen en opstaan lukte het redelijk. Het was me nog nooit gelukt om met de dag te leven, maar in de verte begon het er een héél klein beetje op te lijken. Ik zat met vlagen ontspannen in de tuin met een boek, wandelde veel en het lukte me zelfs om aan een nieuw stuk van Chopin te beginnen. In de agenda stond verder genoeg afleiding: op vrijdag een borrel met vriendinnen en op zaterdag het slaapfeestje van onze dochter. Voor mijn doen een heel druk weekend, en ik twijfelde of ik wel moest gaan vrijdag. Ik besloot toch aan te sluiten, gewoon eventjes. Maar eenmaal op het terras, met vriendinnen om me heen en een Piña Colada voor mijn neus, was ik zó ontspannen dat ik wel kon huilen van geluk. Wat een cadeautje, het besef dat ik me ook in deze tijden even zo goed kan voelen. Het was zo’n gezellige avond dat we bleven zitten tot sluitingstijd.
Lichtelijk gebroken kwam ik zaterdag mijn bed uit, maar het enthousiasme van onze dochter werkte aanstekelijk. Ze had er zó veel zin in, en ik zat plaatsvervangend mee te genieten. De luchtbedden werden opgepompt, de tipi’s in elkaar gezet, en halverwege de middag stonden er vijf prachtige bedjes in discothema rondom een elektrisch kampvuur. Het feest kon beginnen!
Het was eigenlijk de bedoeling dat we bijtijds zouden ‘opzouten’. Dat vonden we ook prima: natuurlijk wil je je ouders en je broertje niet bij je slaapfeestje. Toch maakte niemand er een probleem van dat we, toen de pyjama’s eenmaal aan waren, niet meteen naar boven gingen. Sterker nog, onze zoon mocht mee film kijken en daarna nog met de dames dansen. Ook toen er gekletst werd over jongens en crushes, had niemand de behoefte om hem weg te sturen. Hij was dolgelukkig. Het ontroerde me: ook al kan onze dochter, die echt al aan het puberen is, regelmatig klagen over ‘haar irritante broertje’, toch heeft ze hem er graag bij.
Al met al lukte het beter dan verwacht om me de afgelopen week te focussen op wat me gelukkig maakt. Ik ben reëel: de angst zal me nog regelmatig te pakken krijgen in mijn leven. Maar als ik me bewust richt op het goede, sta ik alvast voorzichtig met 1-0 voor. En met een beetje extra focus op de agenda komt het met dat dagelijks leven vast ook weer goed.
Meer columns van Lara vind je hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.