Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (8) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
“Mam, ik kon mijn spreekbeurt niet doen.” Lichtelijk gedesillusioneerd kwam mijn dochter thuis. “Huh? Waarom niet?” vroeg ik. Ik liep naarstig het lijstje na. Alles was toch ingepakt? De boeken, de knuffel, de spiekbriefjes. Ze had goed geoefend, daar kon het niet aan liggen. “Je had de presentatie niet naar de juf gestuurd”, zei ze.
In mijn hoofd klonk een bescheiden arsenaal aan scheldwoorden. Waarom had ik daar niet aan gedacht? Uiteindelijk kwam het goed: ze mocht haar spreekbeurt een week later doen en kreeg een goede beoordeling. Het kwam ook goed met de tentjes die ik vergeten was te bestellen voor haar slaapfeestje. En met een afspraak waar ik totaal niet aan gedacht had. Maar ik merkte het aan alles: de focus was eraf, van het dagelijks leven. Alles was gericht op het overleven van angstige, roerige tijden.
En daar was ik zó klaar mee. Mezelf druk maken om de nabije toekomst, bang dat de angsten de overhand zouden nemen. Angst voor de angst: nog klassieker dan Ajax – Feyenoord. Lichtelijk geforceerd probeerde ik mezelf met positieve gedachten en ademhalingsoefeningen rustiger te krijgen. Het is geen knop die je zomaar kunt omzetten: als het zo gemakkelijk was, zou de GGZ niet bestaan. Maar ik hoopte wat meer te kunnen genieten van wat ik had. Niet dagen vooruit kijken, zelfs geen uren: gewoon alleen het moment er laten zijn.
Met vallen en opstaan lukte het redelijk. Het was me nog nooit gelukt om met de dag te leven, maar in de verte begon het er een héél klein beetje op te lijken. Ik zat met vlagen ontspannen in de tuin met een boek, wandelde veel en het lukte me zelfs om aan een nieuw stuk van Chopin te beginnen. In de agenda stond verder genoeg afleiding: op vrijdag een borrel met vriendinnen en op zaterdag het slaapfeestje van onze dochter. Voor mijn doen een heel druk weekend, en ik twijfelde of ik wel moest gaan vrijdag. Ik besloot toch aan te sluiten, gewoon eventjes. Maar eenmaal op het terras, met vriendinnen om me heen en een Piña Colada voor mijn neus, was ik zó ontspannen dat ik wel kon huilen van geluk. Wat een cadeautje, het besef dat ik me ook in deze tijden even zo goed kan voelen. Het was zo’n gezellige avond dat we bleven zitten tot sluitingstijd.
Lichtelijk gebroken kwam ik zaterdag mijn bed uit, maar het enthousiasme van onze dochter werkte aanstekelijk. Ze had er zó veel zin in, en ik zat plaatsvervangend mee te genieten. De luchtbedden werden opgepompt, de tipi’s in elkaar gezet, en halverwege de middag stonden er vijf prachtige bedjes in discothema rondom een elektrisch kampvuur. Het feest kon beginnen!
Het was eigenlijk de bedoeling dat we bijtijds zouden ‘opzouten’. Dat vonden we ook prima: natuurlijk wil je je ouders en je broertje niet bij je slaapfeestje. Toch maakte niemand er een probleem van dat we, toen de pyjama’s eenmaal aan waren, niet meteen naar boven gingen. Sterker nog, onze zoon mocht mee film kijken en daarna nog met de dames dansen. Ook toen er gekletst werd over jongens en crushes, had niemand de behoefte om hem weg te sturen. Hij was dolgelukkig. Het ontroerde me: ook al kan onze dochter, die echt al aan het puberen is, regelmatig klagen over ‘haar irritante broertje’, toch heeft ze hem er graag bij.
Al met al lukte het beter dan verwacht om me de afgelopen week te focussen op wat me gelukkig maakt. Ik ben reëel: de angst zal me nog regelmatig te pakken krijgen in mijn leven. Maar als ik me bewust richt op het goede, sta ik alvast voorzichtig met 1-0 voor. En met een beetje extra focus op de agenda komt het met dat dagelijks leven vast ook weer goed.
Meer columns van Lara vind je hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]