Eigen beeld
Elise (36) is moeder van twee zoontjes (6 en 4) en schrijft met veel liefde korte verhalen over het moederschap en alles wat daar onverwacht bij komt kijken. Haar verhalen zijn fictief, maar vaak geïnspireerd op de wereld van ouderschap met een flinke scheut herkenning, humor en een tikkeltje overdrijving. Tegelijkertijd werkt ze aan haar eerste psychologische thriller.
‘Wie gaat er vandaag mee naar zwemles?’ vraag ik, terwijl ik het antwoord eigenlijk al weet. Mijn man kijkt me aan met die blik die alles zegt. We hoeven er geen potje steen-papier-schaar van te maken: dit keer ben ík weer de pineut.
En dus sta ik op zaterdagochtend vroeg in wat ze een zwembad noemen, maar in werkelijkheid een sauna is. Tweeëndertig graden en een luchtvochtigheid waar mijn net geföhnde haar binnen tien seconden weer van in de krul schiet. Mijn zoon duikt vrolijk het water in, ik vlucht richting het restaurant.
Daar bestel ik een cappuccino van €4,80. Voor dat bedrag verwacht je minstens een vleugje geluk in een kopje, maar ik krijg een schuimlaag van pure teleurstelling. Terwijl ik dit slappe aftreksel naar binnen werk, sta ik op mijn tenen om door de glazen wand een glimp van mijn zoon op te vangen. Ik zie nog net hoe hij door het gat in de mat zwemt en triomfantelijk bovenkomt. De badjuf steekt haar duim op. Mooi. Zoë Zeepaard en de Groene Smaragd zijn binnen. Weer een stapje dichter bij het felbegeerde diploma.
Een kwartier voor het einde mogen we dichterbij komen, bij het eerste raam. Dan hoor en zie je alles. De stem van de zwemjuf schalt (en dan druk ik me nog voorzichtig uit), door het hele bad: ‘Vissenstaart! Vliegtuig! Potlood!’ Tien kinderen spetteren door elkaar als eendenkuikens die voor het eerst het water zien: alle kanten op, behalve de juiste.
Sinds mijn zoon op zwemles zit denk ik weleens terug aan vroeger. Wij werden gewoon van de kant het diepe in geduwd, ook als we nog niet durfden. De badmeester stond op de rand met zijn lange haak in de aanslag. Geloof me: dan zwom je wél in een rechte lijn. Die haak was een ding, hoor… Misschien zelfs jeugdtrauma nummer twee. (Nummer één is en blijft Karbonkel uit Ik Mik Loreland.)
Aan het eind van de les komt mijn zoontje, stralend en druipend, met zijn Groene Smaragd in de lucht naar me toe gedribbeld. Ik wikkel hem in de handdoek en smelt. Op dat moment ben ik tóch blij dat ik ben meegegaan. Al weet ik nu al: de volgende keer dat het mijn beurt is, probeer ik gewoon weer een rondje steen-papier-schaar.
Ach, nog even doorzetten. We zijn er bijna. Althans… tot ik in het krappe kleedhokje besef dat het tijd wordt om mijn jongste óók in te schrijven.
Meer verhalen lezen van Elise? Je vindt hier haar andere columns.
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Olivia, wiens zoon zonder vragen de creditcard van haar broer has gebruikt voor een online spel.
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
Prachtig babynieuws in de familie Bauer! Jan Bauer (24), zoon van zanger Frans Bauer, is voor het eerst vader geworden.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]