Eigen beeld
Vrienden Dick (36) en Rob (36) werden vrijwel tegelijkertijd vader van een tweeling. Dick is vader van twee jongens (6 en 4) en een jongen-meisje tweeling (2). Rob is vader van Jonas (3) en tweeling Mila en Noud (2). Samen schrijven ze een boek over hoe het is om vader te worden van een tweeling. Want tweelingvaders zijn hoe dan ook superpapa’s, maar van tevoren weten waar je aan toe bent, is wél zo prettig. In hun column delen ze hoe het dagelijks leven met een tweeling eruit ziet.
Voor een vader is de zwangerschap een rare tijd. Natuurlijk nam ik een wat groter deel van het huishouden voor m’n rekening en ging ik regelmatig mee naar de ziekenhuiscontroles, maar verder was ik vooral met praktische dingen bezig, zoals het verzamelen van tweelinguitzet en allerlei andere praktische zaken. Toen na een week of 34, bij een reguliere controle in het ziekenhuis, de gynaecoloog (toevallig de eerste man die we zagen bij de controles) aan mij vroeg: “Hoe gaat het eigenlijk met ú?” voelde ik me op een gekke manier overvallen. Eh, prima, denk ik? Voor het verwerken van de impact van de komst van twee baby’s heb ik nooit echt tijd genomen. Het voelde een beetje als een hardloopwedstrijd: op volle kracht doorgaan zonder na te denken en stil te staan bij het moment, maar continu met de finish in het hoofd. Waarbij de finish de bevalling is, natuurlijk.
De weken vorderden en de regelmatige controles in het ziekenhuis waren steeds goed, waardoor het vertrouwen in een goede afloop toenam. 20 weken, 24 weken, 30 weken, 32 weken, 36 weken… het voelde steeds als het passeren van belangrijke mijlpalen. So far so good. Uiteindelijk werd onze tweeling na 38 weken geboren met een ‘natuurlijke bevalling’. Even over die term: het is – omringd door een leger aan medici, met hulp van weeënopwekkers, ruggenprik, allerlei meetapparatuur – minder natuurlijk dan het klinkt. Onze kindjes waren aan de lichte kant, maar verder helemaal gezond en ook Ellens herstel ging goed. Bevallen kan dus ook meevallen! Het is belangrijk om je dat te realiseren, zeker gezien alle horrorverhalen over vreselijke bevallingen waar zwangerschapsboeken, -blogs en sommige online media bol van staan.
Dus al snel na de bevalling was ik alweer bezig met ‘naar huis gaan’. Daardoor vergat ik te realiseren hoe fijn die eerste uren in het ziekenhuis eigenlijk waren. Hoewel we de wereld bezagen vanaf onze roze wolk waren we natuurlijk gesloopt door spanning en slaaptekort (Ellen vooral ook door de bevalling zelf uiteraard). En dan is de zorgzaamheid van de ziekenhuismedewerkers zonder meer goud waard. Weinig is rustgevender dan gewoon op het rode knopje bij het ziekenhuisbed drukken als een baby huilt of onrustig is, of bij twijfel over wat dan ook, waarna een verpleegkundige binnenkomt om te assisteren of onze onzekerheid te verhelpen. Maar voor m’n gevoel kon de kraamtijd pas écht beginnen als we thuis waren. Want 9 (of 8) maanden lang werk je toe naar de bevalling, en zodra de bevalling is geweest is, worden de bakens verzet naar de nieuwe mijlpaal: naar huis gaan.
Toen we ruim 24 uur na de bevalling thuis kwamen, begon de chaos eigenlijk pas écht. De eerste nacht thuis was met afstand de zwaarste die we gehad hebben. Waar de baby’s in het ziekenhuis vrijwel continu sliepen en na de voedingen meteen in slaap vielen, bleken ze ’s nachts ook langdurig te kunnen huilen. En dan soms ook tegelijk. Ik panikeer niet snel, maar twee huilende baby’s kon ik op dat moment echt niet aan. Waren we nog maar in het ziekenhuis!
Ik kon op dat moment niet inzien dat de eerste nachten op geen enkele wijze representatief zijn voor de eerste maanden. Voor ons niet, maar vooral voor de baby’s niet. Het is voor hen nogal een overgang. Rustig nadenken lukte op dat moment echter niet, dus om half drie ’s nachts hebben we toch maar de verloskundige gebeld, die ons met rustige stem opdroeg om geen gekke dingen te doen maar de baby’s gewoon even op schoot te houden om geborgenheid te bieden, eventueel wat extra borstvoeding te geven en zelf rustig te blijven – dat zouden de baby’s opmerken. Het was geen verrassend advies, maar het delen van je zorgen met iemand die rust uitstraalt kan voor net wat verlichting zorgen. Uiteindelijk hebben we toch nog een paar uur geslapen die nacht… Zo begon mijn leven als tweelingvader.
Meer lezen over de avonturen van de tweelingpapa’s? Hier vind je hun andere columns.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Opa en oma die iedere woensdag klaarstaan, de kinderen uit school halen en ook nog inspringen als er eentje ziek is: voor veel gezinnen is het goud waard. Maar al dat oppassen heeft ook een keerzijde. Steeds meer grootouders raken uitgeput.
Naomi (31) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (34). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (4). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare kleuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”