Juf Ilva: ‘De kinderen eten hun lunch en ondertussen kijken we tv. Zo af en toe moet dat kunnen, toch?’
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Samyra (40) is moeder van drie dochters (8, 7 en 4). Net als haar man werkt ze parttime om zoveel mogelijk tijd met de meiden te zijn. Want: die zijn maar zo kort klein. Dit en andere inzichten over ouderschap, deelt ze in haar maandelijkse column.
Iedereen kent het fenomeen ‘ja-dag’ inmiddels wel. De dag waarop je geen ‘nee’ mag zeggen tegen je kinderen. De bedoeling is dat je kinderen voor de verandering een keer de baas mogen zijn en als je hier een Disney film over maakt wordt het één groot hartverwarmend gebeuren met dekentjes op de bank en warme chocolademelk. Super leuk!
In de praktijk pakt het alleen meestal niet zo uit. Want, wat als je kinderen op die ‘ja-dag’ gewoon alsnog continu ruzie maken? Terwijl het leuk ‘moet’ zijn. Of wat als ze alleen maar dingen willen doen die je eigenlijk écht niet goed vindt, of zelf helemaal niet leuk vindt?
Nee, voor mijn kinderen geen ‘ja-dag’, no way, ik vind het maar een hoop gedoe. Ik heb iets veel beters bedacht. …*tromgeroffel*… Een ‘ja-dag’ voor grote mensen!
Het werkt zo: Je spreekt met jezelf af dat je een ‘ja-dag’ hebt. Dit moet je vooral 𝘯𝘪𝘦𝘵 aan je kinderen vertellen. Je spreekt dit met jezelf af om jezelf af en toe een dagje vrij te geven. Gewoon, stiekem, zonder dat iemand dat weet.
“Mama, zullen we naar de bieb.” – Ja, prima!
“Mogen we daar dan ook een taartje eten?” – Goed hoor!
“Kunnen we knutselspulletjes kopen bij de HEMA?” – Tuurlijk!
“Mag ik nog een snoepje?” – Uiteraard!
“Mogen we vanmiddag tv kijken?” – Waarom ook niet!
Stel je voor. Wat een luxe! Niet opvoeden, niet druk met grenzen aangeven, met discussies, met algehele toestanden, met geduldig argumenten toelichten. Geen strenge toespraken. Niets van dat alles.
Als er dan toch een ‘nee’ nodig is (‘mama, mag ik de haren van mijn zusje afknippen?’) kun je dit gewoon zeggen zonder dat je kind verontwaardigd in huilen uitbarst, omdat “het toch ‘ja-dag’ was”.
Ik zeg het niet vaak (of eigenlijk best vaak, maar ja, dat krijg je als je zoveel briljante ideeën hebt), maar dit is denk ik mijn beste idee OOIT.
Meer lezen van Samyra? Je vindt haar andere columns hier.