Barbara Sloesen bevallen van zoontje: ‘Tussen hoop en vrees op de intensive care geleefd’
Het mooiste nieuws, met een randje. Barbara Sloesen is moeder geworden.
Lees meer
Rachelle: ‘‘Ik was bang dat je doodging’, zei ik tegen de middelste’
Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (37) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (4, 2 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
Lees verder onder de advertentie
Ik heb krab
‘Ik heb krab,’ zei hij. Gehuld in skipak, sjaal, muts en handschoenen had ik hem net vastgeklikt in zijn autostoeltje. Of ik even wil krabben. Het jeukt. Wat ik me wel kan voorstellen. Hij heeft al een tijdje eczeem. Van die plakkaten in zijn ellebogen, knieholtes en zo nu en dan op zijn rug. Ze fluctueren van vuurrood naar pigmentloos en weer terug naar rode bobbeltjes. Tussendoor verdwijnt het weleens. Wat niet helemaal verdwijnt is onze dynamiek. Waarbij hij zijn emoties en hunkering naar nabijheid op een afstotende en bozige manier uit. Laat ik te veel ruimte en compenseer ik ‘iets’ met fluwelen handschoenen? Hij laat mij namelijk liever niet los en ik vind het moeilijk hem te begrenzen. De huid is wat er letterlijk tussen onze binnenwereld en buitenwereld zit. Hier ging iets niet lekker, dat was me wel duidelijk.
Lees verder onder de advertentie
Ze liet me er niet mee wegkomen
In diezelfde ‘ik heb krab’ autorit, legde de oudste aan haar opvolgers nog eens uit hoe het zat. ‘Eerst zat ik in de buik bij mama, toen jij en toen jij.’ Ik kwam ertussen. Kijkend in de achteruitkijkspiegel zag ik gebiologeerde gezichtjes. Ik legde uit dat er tussen de oudste en de middelste nog drie andere baby’tjes in mijn buik zaten. Maar die hebben het niet gered. ‘En jij wel.’ Zijn ogen lieten zien dat dit geregistreerd werd als belangrijke informatie. Niet veel later kwam er ook gevoel bij. ‘Ik was bang dat je doodging’, zei ik alsof ik een kinderboek voorlas dat het verhaal van een ander vertelde. Daar liet de oudste me niet mee wegkomen, moet ze gedacht hebben toen ze zich een minuut later tot hem richtte en op een liefdevolle en stevige toon zei: ‘Mama was bang dat je doodging’. Zijn blik – een mix van ernst en verwondering – kruiste de mijne in de spiegel.
Lees verder onder de advertentie
Er klikte iets bij hem. En bij mij leek er van binnen een aardverschuiving gaande.
Zo bewust en toch...
Destijds ging ik heel bewust en gegrond door alle momenten van wanhoop, hoop en verdriet. Ik werkte er keer op keer aan, om te voorkomen dat ik iets doorgaf aan de volgende die mijn broedplaats zou bewonen. En bij de volgende – dus ook bij hem – probeerde ik met alles wat ik (over) had, me te hechten aan de baby in mijn buik die het wél ging redden. Toch duurde het bijna drie jaar om deze kinderlijk eenvoudige zin uit te spreken naar de kleine man die ik dánkzij alle tegenslagen nu in de ogen kon kijken: ‘Ik was bang dat je doodging. ‘
Lees verder onder de advertentie
De shift
Wat eerst enkel een sterk gevoel was dat er een betekenis in het eczeem en dit gedrag zat, werd nu een feit. Naast dat mijn projectmatige herstelaanpak van zijn darmen en immuunsysteem zijn vruchten begint af te werpen, lijkt er nu iets wezenlijks veranderd. In hem, in mij. In ons. De deukjes in mijn hart lijken zich glad te strijken, het reliëf op zijn huid en de golfjes van weerstand volgen ongetwijfeld gauw.
Lees verder onder de advertentie
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
Abonneer met cadeau of korting
Ga voor me-time met Kek Mama Magazine!
Ook interessant voor jou
Lees verder onder de advertentie
