Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (38) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (5, 3 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
Zwemles. De eerste vier maanden waren we huilend onderweg – zij hardop, ik stilletjes vanbinnen. Ik gaf de ene peptalk na de andere en stak vele duimpjes omhoog vanachter het raam tijdens de les.
De eerste horde haalde ze. Door naar het volgende badje. Ergens vermoed ik dat de juf haar het voordeel van de twijfel gaf. Ik was meer opgelucht dan trots eerlijk gezegd.
Bij de tweede horde liep het anders. Geen sticker. Dus niet door naar het volgende level. Nog net niet terug bij af. Nieuwe juf, hernieuwde zenuwen en een kelderend zelfvertrouwen.
Soms zit het niet mee. Tegenslagen, daar moeten we immers mee leren omgaan. Nou, de eerste harde domper had ze te pakken. En gelijk even een inkijkje in hoe de maatschappij werkt. Althans zo zag ik het – in eerste instantie.
Wat zij op haar netvlies had: Iedereen mocht door behalve zij en twee anderen. Geen sticker. Not good enough. Niet veel later knaagde het aan me. Was dit normaal? Hoort dit er echt bij? Het kind is net vijf jaar. En wordt nu al geclassificeerd als ‘Onvoldoende’.
Pierre Bokma in Rundfunk gaf me onverwacht een warmer gevoel met zijn: ‘Jullie hebben allemaal een onvoldoende.’ Tegen pubers kun je dat misschien wel maken. Maar dit zijn kleuters, kleine mensjes die door elke dode mier of scheve wenkbrauw gevormd worden.
Al gauw had ik alle zwemscholen in de buurt in mijn vizier. Gescand op aanpak, logistiek en reviews. En zo zat ik binnen no time op de app met Angela. Ze introduceerde zichzelf als enthousiast, betrokken en onconventioneel. Met duidelijke verwachting: met plezier zwemmen, hard werken en vooruitgang boeken. De uitsmijter: ‘Ik bak geen zoete koekjes.’ Een vrouw naar mijn hart.
Oh god, is dit wel echt nodig? Moet ik haar echt laten overstappen? Nu gelijk? Of eerst deze cyclus afmaken – tot aan het stickermoment? Eerst even pauze misschien?
Waar doe ik goed aan? Ben ik nu een curlingouder? Of is dit gevoel terecht? Mijn hoofd en hart waren in conclaaf. Noem het gerust een fikse discussie.
Tot het moment waarop alles samenviel. In de kijkles zag ik onze dochter meer rondfladderen dan meters maken. Ik zag nauwelijks verschil met twee maanden geleden. De juf deed bij ieder kind hetzelfde en sprak me aan het eind toe: ‘Ze heeft het nog niet helemaal door.’ Nou, dat lijkt me precies jouw taak. Mijn mond bewoog niet – gelukkig of niet – toen ik het dacht.
Diezelfde middag kreeg ik een appje van Angela: ‘Wat voor een kind is je dochter?’ Dit gaf de doorslag. Vier dagen later stond ik weer in het zwembad – zonder huilend hart – en leverde haar over aan juf Angela.
Na de proefles zei ze: ‘Mama, dit is geen echte zwemjuf, want ze is ook heel lief.’ De ontferming, complimentjes en knuffels lieten onze dochters ogen stralen – heel voorzichtig, want zo is ze. Ze wil aan het handje genomen worden, ze neemt de tijd en opeens – na een klein duwtje in de rug – is ze in haar element.
Zo kwam ze ter wereld, en zo doet ze alle nieuwe dingen. Lopen, fietsen, skiën. En dus ook zwemmen.
Had ik er goed aan gedaan? Een paar weken later konden we er niet meer omheen. Ze overwon zichzelf. Keer op keer. Ze werd lief maar streng aangemoedigd. Ze bloeide op.
En niet alleen in het zwembad. Na jaren in bogen om grote honden heen te lopen, aaide ze de herdershond van de buren. Lange tijd was ze in de ochtend niet los te weken, zeker niet op maandag. Nu rende ze de klas in en vergat mij een kus te geven. Op de BSO zagen ze haar loskomen en ruimte innemen. Ze liet zich zien.
Hoe het was gelopen als ik niet had gehandeld op mijn knagende gevoel, dat zullen we nooit weten. Wat ik wel weet is dat juf Angela haar vleugels heeft gegeven. Ze gooide haar letterlijk in het diepe. Met liefde, aandacht en vertrouwen. Precies wat ons kleine meisje nodig had.
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
Toen Eva (31) na een pittige bevalling eindelijk met haar pasgeboren dochter thuiskwam, wachtte haar een hartverwarmende verrassing. Haar beste vriendin had de hele voortuin versierd. Maar een dag later veranderde dat warme gevoel volledig door een Tikkie.
Een dagje strand met kleine kinderen klinkt heerlijk, maar in de praktijk verloopt het vaak nét iets anders dan ouders vooraf hadden bedacht. Zand overal, oververmoeide kinderen en een strijd rond etenstijd: herkenbaar? Dan is deze opvallende vakantietrend misschien iets om te onthouden.
Er is feestelijk nieuws bij de familie Buddenbruck, bekend van het programma Een huis vol. Thaila en haar man Rob mogen zich binnenkort opnieuw opa en oma noemen. Het gezin maakte het nieuws bekend via Instagram en kijkt uit naar de komst van een nieuw familielid.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Joan, die totaal niet heeft stilgestaan bij de initialen van de naam van haar dochter.
Toen Eva (31) na een pittige bevalling eindelijk met haar pasgeboren dochter thuiskwam, wachtte haar een hartverwarmende verrassing. Haar beste vriendin had de hele voortuin versierd. Maar een dag later veranderde dat warme gevoel volledig door een Tikkie.