Eigen beeld
Naomi (30) werkt in duurzaamheidscommunicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (33). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (bijna drie). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare peuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram: @naomiappelman.
Laatst keek ik naar het programma “Meer dan verwacht” (kijktip!) waarin drielingouders gevolgd worden. Een fragment van drielingmoeder Cora is me daarbij in het bijzonder bijgebleven. Die lieve powervrouw heeft net álles gegeven om de doop van haar drie zoons goed te laten verlopen, als een oudere vrouw – compleet ongevraagd – naar Cora en haar man roept: “Heel veel sterkte. Ik zou niet willen ruilen met jullie.” De twee lachen het beleefd weg. En dat bracht me weer helemaal terug naar de babytijd met mijn tweeling (J/M, bijna 3).
Ik woon in een klein dorp onder de rook van Amsterdam. In mijn dorp komen tweelingen voor, maar niet met grote regelmaat. Wat wel in grote getalen voorkomt zijn ouderen. En ouderen, die schromen niet om hun stem te laten horen. Als ik met de tweelingwagen een wandelingetje door het dorp maakte, voelde ik me de plaatselijke Beyoncé. O-ve-ral kwamen ze vandaan. De dametjes die allemaal éven in de wagen wilden kijken. Die tientallen dorpsgenoten die zelf van een tweeling waren, zelf een tweeling hadden gehad, waarvan de buren een tweeling hadden, you name it.
Keer op keer dezelfde vragen:
En dan zijn er gelukkig ook nog de zeldzame vragen. Zo is er zelfs iemand geweest die op straat vroeg of we IVF hebben gedaan en ook iemand die wilde weten of een tweeling wel gewenst was. Ja, echt waar.
En als je dan met je enorme tweelingwagen over de veel te kleine stoep manoeuvreert, zijn er ook nog mensen die het nodig vinden om (net als bij Cora) in het voorbijgaan iets naar je toe te schreeuwen. Compleet ongevraagd en net zo doelloos. Hier volgen enkele opmerkingen die ik meerdere keren naar m’n hoofd geslingerd heb gekregen.
Wat kun je ermee en wat heb je eraan? Het kost zo’n oververmoeide ouder alleen maar nog meer moeite om beleefd te antwoorden of zijn/haar mooiste neplach op te zetten. Tips mag je trouwens wel altijd naar m’n hoofd slingeren! Of als je een lief nichtje hebt die een avondje kan helpen met oppassen. Of een kortingscode voor een leuke webwinkel waar ze een 1+1 gratis-actie hebben 😉
Dus, zie je een nieuwe (meerling)moeder lopen met een ferme tred (want haast, zo weer voeden) of wallen tot haar knieën? Glimlach en laat de meid lekker langslopen. Ze redt het, echt. Ténzij je wil aanbieden om de boodschappen te tillen, de was op te vouwen of eten voor haar wil koken. Dan kun je haar natuurlijk echt wel aanspreken. Een beetje vriendelijkheid doet wonderen. En eerlijk; daar heeft toch iedereen wel eens behoefte aan?
Benieuwd naar meer avonturen van Naomi en haar tweeling? Je leest haar andere columns hier!
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]