Eigen beeld
Naomi (30) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (33). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (3). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare peuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram: @naomiappelman.
Let op: dit is geen grappige column, zoals je misschien van mij gewend bent. Dit is de eerlijke, rauwe waarheid. Want soms is het moederschap niet alleen mooi en bijzonder, maar ook overweldigend. En dat mag er zijn. Hoe dankbaar je ook bent voor je kleintjes. Ik wil laten zien dat je niet de enige bent.
Vanaf het moment dat je hoort dat je een tweeling krijgt tot aan de bevalling is alles spannend en bijzonder. Iedereen zegt exact hetzelfde: “Nou, dat wordt zwaar hoor!” of “Geniet nog maar even van je rust!” En jij glimlacht, want ach: hoe erg kan het nou zijn? Totdat ze er zijn en je voor het eerst met twee baby’s thuiskomt.
Ik had thuis alles tot in de puntjes voorbereid, maar niets had me kunnen voorbereiden op wat ons nog stond te gebeuren. De overweldigende liefde, de zorgen, de borstvoeding, het herstel, de hormonen, het slaapgebrek, het eindeloze gehuil… en dat alles tegelijk. Het voelde alsof er een gevoelsmatige tsunami over me heen kwam en ik steeds een klein beetje verdronk.
Toen de eerste weken voorbij waren en ik heel voorzichtig weer probeerde te ademen, kwam er ruimte om na te denken. Of nou ja, “nadenken” is een groot woord. Zonder slaap en met een overdosis hormonen is dat eigenlijk ook niet helemaal het geval.
Ik was bang. Bang dat mijn vriendinnen me zouden cancelen omdat ik helemaal nooit meer tijd voor ze had. Bang dat ik mezelf kwijt was. Ik had amper tijd om te douchen. Hoe kon ik ooit nog iets leuks doen uit “mijn oude leven”?
Maar die angst bleek nergens voor nodig. Mijn vriendinnen kwamen juist naar míj toe. Om te helpen, om te wandelen met de baby’s, om te koken, of gewoon om samen een serie kijken met een baby en een fles in de hand. En mijn familie? Die waren er altijd. Oppassen, wasjes vouwen, eten brengen. Wat moet ik zonder ze?
Ineens was daar ook de peperdure kinderopvang, álles dubbel moeten kopen voor de kindjes én de aankoop en verbouwing van ons allereerste koophuis. En daar lag ik weer te malen. Zouden we ooit nog op vakantie of op reis gaan? Iets wat we het allerliefste deden? Maar ook dit kwam goed. En ja, we zijn sindsdien elk jaar op vakantie geweest. Soms zelfs twee keer.
Nu, drie jaar later, kijk ik anders naar het moederschap. Ik ben nog steeds een piekeraar en dat zal ik waarschijnlijk altijd blijven. Maar ik heb geleerd dat het oké is om los te laten.
Het enige wat ik écht hoef te doen, is hun moeder zijn. Ik moet naar ze luisteren, ik moet voor ze zorgen, ik moet ze leren wat belangrijk is en er gewoon simpelweg voor ze zijn. De wereld blijft wel draaien. Het maakt allemaal niet uit wat anderen vinden. Als mijn kleintjes maar gezond en gelukkig zijn. (En zelf klap ik nu mijn laptop dicht en neem een lekkere massage)
Benieuwd naar meer avonturen van Naomi en haar tweeling? Je leest haar andere columns hier!
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]