Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Laatst stuurde ik een vriendin een post door. Daarop: een vrouw met een tote bag met de tekst: ‘Ik had er zelf ook meer van verwacht.’ De vriendin in kwestie vertelde ooit hoe haar moeder haar tijdens een familiereünie niet ter sprake had gebracht. ‘Want,’ zo zei ze daarna droogjes tegen haar relatie- en kindloze dochter die tijdelijk weer onder haar dak woonde, ‘je gaat ze zelf maar vertellen dat er helemaal niets van terechtgekomen is, hoor.’ Daar moest ze net zo hard om lachen als om die tas.
Ze weet het nog niet, maar die tas krijgt ze dit weekend voor haar verjaardag. Bijna had ik een tweede in de digitale kar gemikt, voor mezelf. Maar ik dacht ook aan de woorden van mijn beste vriend: ‘Nóóit met je eigen lulligheid te koop lopen!’ Toepasselijk blijft het wel. Vorig jaar rond deze tijd verzuchtte ik tegen vriendinnen dat ik de tijd graag één jaar vooruit zou spoelen. Dan zou mijn leven er zó anders uitzien. Little did I know, er is nog precies niets veranderd.
Het kamperen was een welkome onderbreking, maar bij terugkomst stap ik zó datzelfde leven weer even in. Dezelfde woonplaats waarvan ik al afscheid genomen had, hetzelfde huis dat bijna verkocht was. En opnieuw samenwonend met de man met wie ik ruim een jaar geleden uit elkaar ging. Alsof ik niet gisteren nog in Noord-Macedonië een bergmeer over supte en eergister in Albanië door een overstekende kudde geiten slalomde. Daar zit ik weer in de Coffee Company, tussen de andere laptoppers, gierig één koffie met een gratis tapwater in drie uur weg te tikken. Nood breekt wet.
Op mijn laptop staan een stuk of tien tabbladen open. De onderwerpen variëren van “remote werk, morgen beginnen”, “goedkope pensionadovrije campings Zuid-Spanje”, “Dieselprijzen Spanje en Portugal vergelijken” en “hoeveel kan ik vragen voor designkarretje dat naar kattenpis stinkt?”. De overeenkomstige factor is duidelijk: goedkoop, snel, nu.
Nog voor de ex zelf ook weer thuis is na een vakantie, is er al heibel in de tent. Dikke clash. Over de invulling van deze weken Nederland, de zorgverdeling, schema’s voor Keetje… Daar komen we in de dagen erna uiteindelijk prima uit, maar het is nogal wat om na ruim een jaar uit elkaar zijn nog of weer onder één dak te wonen. Met dezelfde patronen waar we tijdens onze relatie al tegenaan liepen, maar dan in een after-relatie-life. De plek brengt me direct weer in die sfeer van voor vertrek. Lamgeslagen probeer ik de oplossingen voor elke hobbel in mijn hoofd te bedenken en laat ze daar vervolgens dag en nacht op repeat staan. Zonder iets te doen.
Voor ik het weet is de eerste week al voorbij. Maar zoals ik pre-camperreis deel 1 ook eerst door die overweldigende fase moest, lukt het me daarna gelukkig eindelijk een beetje door te pakken. Ook door de hulp van Keetjes vader. Hij regelt dat ze een paar dagen terechtkan bij haar oude opvang en vriendjes. Twee vliegen in een klap. Ik ruim mijn camper uit en weer in en stal ‘m bij een vriendin. Bel vrienden en vriendinnen. Plan koffie-, thuislunch en wandeldates. En speeldates voor Keetje.
Om weggevallen inkomen nog íéts te compenseren, gooi ik maar weer wat spullen in de verkoop. De zwemjuf probeer ik om te kopen met taart om Keetje voor vertrek nog snel dat felbegeerde laatste peuterzwemdiploma te geven, dat straks voorrang bij zwemles geeft (ja, ik ben zó’n moeder geworden). Met de ex worden er nieuwe plannen voor de verkoop van het huis gemaakt, en taken verdeeld. Soms napratend met een kop koffie of een borrel. Andere keren functioneel harmonieus, om daarna geruisloos allebei in een eigen vertrek te verdwijnen. Maar het gebeurt.
En het belangrijkste: ik werk een plan uit voor de camperreis deel 2. Verder kijkend dan Spanje… De ex is niet blij met deze bestemming die tegen eerdere afspraken in buiten Europa ligt. Maar ik heb goede redenen en een zorgvuldig uitgewerkt boekwerk dat antwoord geeft op veel van zijn vragen. Hij belooft er een paar dagen over na te denken.
Voorzichtig durf ik ook weer een beetje te dromen over deel 2 van de camperreis. Maar ook over het leven daarna. Amsterdam, eindelijk weer mijn eigen appartement. Twee fijne plekken voor Keetje. En een leven waarin we allemaal eindelijk weer echt verder kunnen. En ik weet dat ik dit keer echt met iets meer zekerheid kan zeggen dat mijn leven er over een paar maanden écht anders uitziet.
Lianne neemt je in haar columns mee in de avonturen die zij en samen met dochter Keetje op reis beleven.
Een nieuwe liefde vinden is nog niet zo eenvoudig, zeker als je precies weet wat je zoekt. Monique Westenberg zoekt een nieuwe liefde en krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek: haar vriendin gaat op Instagram op zoek naar een geschikte man voor haar.
Video
Je houdt zielsveel van je kind. Je knuffelt, troost en probeert er altijd voor hem of haar te zijn. Toch kan het gebeuren dat je kind zich niet helemaal begrepen voelt, ook als je het beste met hem of haar voorhebt. Want liefde geven en emoties begrijpen zijn twee verschillende dingen. Soms zie je pas […]
Bij opa en oma gelden soms heel andere regels dan thuis. Geen tablet aan tafel, gewoon buiten spelen en netjes ‘dank je wel’ zeggen. Misschien vind je sommige gewoontes een tikje ouderwets, maar ze kunnen juist verrassend goed zijn voor je kind.
Video
Een dag op het water en samen barbecueën: voor de familie Kroes zijn het de momenten waarop ze het liefst allemaal bij elkaar zijn. Maar in de eerste aflevering van De Kroesjes: Viva Familia ontbreekt dochter Sue (24).
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Valerie is banketbakker en maakt de mooiste taarten. Toen haar zus haar vroeg of ze een taart wilde maken voor haar neefje, zei ze natuurlijk ja. Alleen kwam die taart niet heelhuids aan op het feestje.
