Eigen beeld
Billie Jane (38) is Brand & Concept Manager in F&B en Hospitality, moeder van Izzy (5) én van de tweeling Lyon & Nola (2). In Amsterdam probeert ze – ondanks de dagelijkse chaos – samen met Alexander (38) alles uit het leven te halen. Ze schrijft over haar (culinaire) avonturen, de dagelijkse ambivalente gevoelens van het (tweeling)moederschap, met als eeuwige uitdaging: loslaten als controlfreak.
Ik voel een kriebel in mijn buik. Er staat weer een controle voor De Tweelingzoon op de planning. Dit keer is het een afspraak voor logopedie, dus waarom toch die zenuwen? Ik wijd het aan de afgelopen 2,5 jaar. Nog steeds gaan De Zoon en ik maandelijks naar de kinderarts. Na meerdere spoedbezoeken aan de huisartsenpost en een opname in het ziekenhuis zijn we nog niet echt verder. Veel aanhoudende klachten, maar geen duidelijke oorzaak. Toch maar weer nieuwe medicatie proberen? De kriebel probeer ik weg te slikken, er lijkt dit keer geen reden tot paniek.
Zoonlief is vooral blij met onze tijd samen. De elektrische bakfiets blijft dit keer thuis. Met drie kids is hij eigenlijk onmisbaar, maar ik mis het fietsen met één kleintje. Glimlachend prop ik hem in het voorste kinderzitje.
Bij het consultatiebureau meld ik ons aan. De Zoon kijkt vragend naar mij. Hij begrijpt als geen ander dat dit de zoveelste afspraak is. Het lijkt bijna alsof hij wilt vragen of ze hem weer pijn gaan doen. “Geen zorgen schat, we gaan alleen even kletsen met de mevrouw”, leg ik hem opgewekt uit. Ondertussen weet ik niet of ik mijzelf of juist hem probeer gerust te stellen.
Ik plof neer in de speelhoek. Zoonlief rent direct naar het speelkeukentje. Hij is gek op koken en begint vol overgave in een pannetje te roeren. “Goed bezig, net als mama altijd in de keuken”, zeg ik en ik steek twee duimen omhoog. De Zoon brengt een geïmproviseerd bordje eten naar mij toe. “Lekker, mama?” vraagt hij. Ik doe net alsof ik het eten naar binnen schrok, hij schatert van het lachen. De momenten waarop ik met mijn volle aandacht in het spel kan opgaan, zijn schaars. Daarom koester ik ze.
Er komt een ander stel binnen met een babydochter van ongeveer acht maanden, we zeggen elkaar gedag. Ik herken ze inmiddels meteen: de ouders met één kind. Alle tijd en aandacht voor het kind, maar toch druk met alles. En heel eerlijk, zo was ik ook. Terwijl ik met een schuin oog De Zoon in de gaten houd, observeer ik ze ongemerkt.
Heel zorgvuldig trekken ze samen de jas van het meisje uit. Alles gaat in overleg. Waar ze de jas neer moeten leggen. Of het te koud is om haar alvast om te kleden. Wat er zo besproken gaat worden met de begeleider.
Altijd wanneer ik met de helft van de tweeling op pad ben, ervaar ik zoveel dubbele gevoelens. Het voelt incompleet, maar stiekem ook zo bevrijdend. Hard werken vind ik niet erg. Maar het verdelen van de aandacht, valt vooral zwaar. Want wie kleed ik als eerste aan, wie pak ik als eerste op en wie troost ik als eerste? En kan ik de aandacht wel eerlijk verdelen als de ene meer zorg nodig heeft? Tegelijk voel ik mij schuldig over deze gedachten. Alsof dankbaar zijn voor je kinderen ook betekent dat er geen ruimte mag zijn voor gemis.
Inmiddels weet ik dat deze gevoelens te maken hebben met rouw. En dat ze heel normaal zijn en veel tweelingouders er last van hebben. Als ik tijdens mijn zwangerschap hierover preventief was geïnformeerd en de gedachten waren genormaliseerd, had ik met veel meer mildheid naar mijn tweelingouderschap kunnen kijken. Gemiste kans voor het ziekenhuis, als je het mij vraagt.
Dan roept de logopedist onze namen. Ik schrik op uit mijn gedachten. “Ga je mee schat, we mogen naar binnen”, zeg ik tegen De Zoon. Na afloop van de afspraak breng ik hem terug naar de kinderopvang. De kinderen spelen buiten. Zijn tweelingzus zit op een dubbele driewieler en fietst vol enthousiasme naar hem toe. Ze stapt af en geeft hem een knuffel. Na wat gekibbel over wie er voorop mag, fietsen ze samen op de speelplaats. Het is goed zo.
Hier lees je meer over Billie Jane en haar gezin!
Video
Je houdt zielsveel van je kind. Je knuffelt, troost en probeert er altijd voor hem of haar te zijn. Toch kan het gebeuren dat je kind zich niet helemaal begrepen voelt, ook als je het beste met hem of haar voorhebt. Want liefde geven en emoties begrijpen zijn twee verschillende dingen. Soms zie je pas […]
Video
Je wilt je kind natuurlijk de beste start geven. Dus lees je voor, moedig je aan en probeer je je vooral niet te druk te maken over al die opvoedadviezen. Maar wist je dat één keuze die je maakt als je kind vier jaar is, jaren later nog verschil kan maken? Dat blijkt uit een […]
Een pasgeboren baby, een hoofd vol hormonen en het liefst ieder moment samen doorbrengen: voor veel kersverse moeders verandert er na een bevalling nogal wat. Ook Bettina Holwerda zat helemaal op haar roze wolk toen ze haar eerste kind kreeg.
Video
Op elk feestje waar Fiona haar zwager treft, ziet ze dat hij zijn dochter bier geeft. Gewoon een slokje, of een paar. Zij vindt dat echt niet kunnen, maar hij luistert niet naar haar. Wat moet ze nu? Een melding maken? Ze twijfelt enorm.
Een kind opvoeden is al een avontuur op zich, maar wat als je daar als jonge moeder ineens alleen voor staat? De Rotterdamse burgemeester Carola Schouten weet hoe dat is. Toen ze 22 was, raakte ze onverwacht zwanger.
Video
Kinderen kunnen nogal uitgesproken zijn als het om eten gaat. Het ene moment is iets het allerlekkerste ter wereld, het volgende moment willen ze er absoluut niets meer van weten. Probeer daar als ouder maar eens wijs uit te worden. Soms zijn die eetgewoontes zó tegenstrijdig dat je er alleen nog maar om kunt lachen. […]
