Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Nu we ruim twee maanden fulltime op reis zijn, is er een lijst aan dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zó zou missen om alleen te kunnen doen. Met stip op één: naar de wc gaan. Of specifieker: poepen. In alle rust.
Want óf er staat een nieuwsgierige peuter naast me over mijn schouder te loeren, óf we gaan simultaan en ik haast me om haar snel te kunnen helpen in het hokje ernaast. Soms komt ze na drie seconden naar buiten gerend met broek en onderbroek op haar enkels, waardoor ik er zelf half hurkend achteraan moet. Mijn deur laat ik daarom meestal al standaard op een kier. Alle schaamte voorbij.
Een andere, ook in de sanitaire ruimte: de gewassen haren föhnen en kammen. Samen douchen gaat goed. Ook als ik uitgebreid mijn haar was of benen scheer. Kleed ik me aan, dan blijft zij nog even onder de douche. Gaat prima. Net als wastafelstop (tandenpoetsen, lenzen, gezichtscrème…). Daarna wordt het lastiger. Mijn haar moet echt goed doorgekamd en geföhnd, anders verandert het binnen no-time in een klittenbal. Daar haakt Keetje af. Doe ik maar in mijn eigen tijd. Die er niet is.
In ‘de tuin’ zitten ‘s avonds. Voor de camper, boekje erbij. In theorie heerlijk, in de praktijk onmogelijk. Ik kan tien keer zeggen “Als jij thuis boven in bed ligt en ik beneden ben, ben ik veel verder weg.” Maar dat gaat er bij mijn toehoorder niet in. “Maar ik wil niet alleen. Ik wacht wel tot jij bij mij komt liggen”, zegt ze, terwijl ze voor de vierde keer de hordeur openschuift en blootvoets naar buitenkomt. Een boek lezen of iets op mijn telefoon doen, terwijl zij nog wakker is? Ain’t gonna happen.
Boodschappen doen is een avontuur. In het begin sloeg ik in bij hypermarché’s alsof we een halfjaar de wildernis in gingen. Een noodpakket is er niets bij, karren vol “voor-de-zekerheidjes”, dondersgoed wetende dat er op mijn route overal supermarkten zullen zijn. Zo’n boodschappentrip duurde natuurlijk veel te lang voor de aandachtspanne van een peuter. Ik zie nog voor me hoe zij naast een overvolle kar op de parkeerplaats van de Lidl of Globus compleet uit haar stekker ging en ik binnen zat te huilen tussen bergen conservenblikken die ik nauwelijks kwijt kon. Of die keer dat ze yoghurttoetjes mocht uitkiezen en die al openmaakte vóór de kassa. Yoghurt overal. Zij gillen. Ik zweten.
Ook zoiets waar je niet bij stilstaat: afval scheiden. In Oostenrijk, Kroatië en Slovenië stonden overal keurige bakken voor plastic (soms onderverdeeld in verpakkingstype), glas, papier, organisch en restafval. Hartstikke goed, doen we natuurlijk aan mee. Maar probeer in een benauwde camper, met een peuter om je heen, maar te koken, afval te sorteren en regelmatig een rondje langs vijf à zes containers te doen. Logistiek topsport.
Maar terwijl ik dit opsom, realiseer ik me ook: veel van de lijst is haast ongemerkt toch makkelijker geworden. Naar de wc glip ik soms even snel, terwijl zij in de camper Memory speelt. Mits we er dichtbij staan uiteraard. Haren föhnen heb ik opgegeven; met deze bloedhitte al weken geen gemis. Dan maar een knot. Boodschappen doen we kleiner, slimmer en bij lokale winkeltjes. Alleen wat nodig is. Soms drie aardappels, een bak yoghurt en vier nectarines. Laatst zat ik de koelkast in te ruimen en gaf zij vanaf de parkeerplaats alles keurig één voor één aan. Zonder iets kapot te laten vallen. We komen van ver. In Bosnië gooien ze al het afval bij elkaar in één bak. Aan nascheiding doen ze niet, vrees ik. Hoewel dat ‘probleem is opgelost’, had ik met oog op duurzaamheid veel liever wel de mogelijkheid gehad te scheiden. Dan maar een extra rondje containers.
Dat ‘in de tuin zitten’ is nog steeds geen succes. Maar laatst sprak ik met iemand af bij mij voor de camper wat te drinken en te kletsen. Toen ze voor de tigste keer buiten kwam, nam ik haar maar gewoon op schoot. Als een klein loom aapje kroop ze tegen me aan. Binnen een paar minuten sliep ze en kon ik haar zó over leggen.
Making the most of it. Soms lukt het.
Lianne neemt je elke twee weken in haar columns mee in de avonturen die zij en samen met dochter Keetje op reis beleven.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.