Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Nog voor Keetje als bijna-drie-jarige in een camper gestopt werd om met mij Europa te doorkruisen, had ze al de nodige reiservaring opgedaan. Van Spanje, Boedapest en Lissabon tot Costa Rica en Curaçao. Toen al viel op dat veel andere landen, vooral de meer zuidelijke, meer ingesteld zijn op kinderen. Dat zeg ik verkeerd: dat veel andere landen kleine kinderen compleet accepteren zoals ze zijn, met compassie zelfs.
Waar ik al ongemakkelijk klaar kon zitten om me te verontschuldigen voor een leeftijd-acceptabele knoeiboel in een restaurant, was soms het enige wat een wenkbrauw deed optrekken mijn eigen verontschuldigende houding. De blik die volgde, zei: “Doe niet zo gek, we doen echt niets liever dan al die spaghettiresten van jouw dreumes van de grond en uit de Strelitzia vissen!”
Sommige landen maken het gekker. Toen Keetje een jaar en paar maanden was, gingen we naar Sri Lanka waar we in een TukTuk het land rondscheurden, zij in babystoeltje op de achterzit. We sloten luxe af met een paar dagen Malediven. In beide landen was onze kleine blondine tijdens die reis een bezienswaardigheid. Liepen we een tempel binnen, dan werd direct de aandacht verschoven en werden we binnen no-time omgeven door drommen mensen. Beetje ongemakkelijk.
Maar ook in de accommodaties waar we verbleven, de restaurants en gewoon op straat werden we (zij) regelmatig aangeklampt om in haar wangen te knijpen of haar ongevraagd op te tillen. Weinig subtiel. Maar met zoveel oprecht enthousiasme, het overviel ons in het begin vaak. We lieten ‘t maar een beetje. Soms onderging ze het gelaten, af en toe was ze er vrolijk onder, maar vaak moest ze er niet al te veel van hebben, van dat gevlei van die vreemden.
Op een dag waren we ergens in the middle of nowhere gestopt bij een huisje, nadat we ons plots realiseerden niet genoeg brandstof te hebben tot de volgende bestemming. Een vriendelijk gezin bestaande uit meerdere generaties, gebaarde ons verder te komen en te gaan zitten in de enige twee plastic tuinstoelen die ze hadden. We kregen meteen een brouwsel in ons handen geduwd dat in het midden hield van soep en kruidenthee. Geen idee wat het was, maar het smaakte goed en gezond.
Een van de jongere jongens sprong ondertussen op een scootertje om ergens een jerrycan benzine voor ons te halen. De enige soort van tegenprestatie die de grootmoeder, de madre di familias, ‘eiste’ was een knuffel van Keet. Twee grijpgrage handen staken al vooruit, en de oudere dame lachte een gebit bloot waarin evenveel tanden te zien waren als ontbraken. Ik zie Keetje nog voor me, met trillende amandelen en uitgestrekte armpjes naar ons. Na een paar seconden pakte ik haar snel weer over. Klaar.
Wie denkt dat dit enorme enthousiasme voor West-Europese poepfabriekjes is voorbehouden aan het vrouwelijke geslacht, heeft het mis. We stopten eens voor een supermarkt en twee jongens van een jaar of zeventien die erboven woonden, kwamen naar beneden gesneld. “Mogen we haar even vasthouden en met haar op de foto?”
Zelf legde ik al deze momenten ook vast; ik heb een hele compilatie met foto’s van al haar Sri Lankaanse en Maldivische ‘fans’. Van tieners tot oude fragiele mensjes. Man, vrouw, jongen, meisje: everybody loved Keetje.
Terug naar nu. De camperreis. Nu ik zuidelijker kom, merk ik het weer. Waar het een stukje hoger in Europa vaak blijft bij vertederende blikken, komen er tijdens de afdaling weer telkens ‘grijpers’ bij kijken. Die even over haar hoofdje aaien of haar even vastpakken. Maar ze is ouder nu. En kan beter aangeven wat ze wil. En ik ben beter voorbereid haar grenzen te verdedigen.
Ik dacht pas ook terug aan mijn eigen vakanties van vroeger. En hoe ik als witblond kind ook wel eens tijdens wandeltochten door de Alpen werd aangeklampt door (in mijn achtjarige beleving) hysterische Italiaanse vrouwen. Met mijn ouders en broertje net een paar meter voor me uit, voelde ik lichte paniek toen ik staande werd gehouden door die vrouwen die met handen tegelijk aan mijn lange vlecht of staart zaten.
Dus hier aan de mediterrane Balkan pakken we het anders aan. Als mijn “amore”, “bellisima” of “zemër” geen gehoor geeft aan liefkozingen en goedbedoelde verzoeken om even in iemands wildvreemde armen te lopen, haal ik mijn schouders op. Als er een hand over haar koppie aait en ze verschrikt opkijkt, schud ik mijn hoofd naar de aaier in kwestie. Altijd met glimlach, maar nooit meer verontschuldigend. Prima hoor, kijk gerust. Maar zoals in elk goed museum geldt wat mij betreft ook voor mijn peuter: kijken mag, aanraken niet.
Lianne neemt je elke twee weken in haar columns mee in de avonturen die zij en samen met dochter Keetje op reis beleven.
Sommige herinneringen krijgen door ingrijpende gebeurtenissen een nog diepere betekenis Voor Ruben Jansen heeft het geboortekaartje van dochter Jessie een bijzondere lading gekregen.
Voor Ruben Jansen, de man van influencer Petra Quist die enkele uren na de bevalling van hun eerste kindje overleed, was het afgelopen zondag een beladen dag. Het was de dag waarop Petra was uitgerekend van hun dochtertje Jessie.
Intens verdrietig nieuws. Petra Quist, bekend van het influencerkoppel Date & Discover is, enkele uren nadat zij was bevallen van haar dochter Jessie, overleden. Dat maakt haar partner Ruben bekend via Instagram.
Van reality-tv naar de boekhandel. Debbie Breg, die veel mensen leerden kennen door B&B Vol liefde en later Daar gaan ze weer, brengt haar eerste boek uit.
Voor veel gescheiden ouders zal het een is het geen onbekend gevoel dat je geniet van de rust en tegelijkertijd aftelt tot je je kind weer in je armen kunt sluiten. Ook Gaby Blaaser is daar open over.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.