Beeld: Eigen beeld
Laurie (37) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (2). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
“Vroeger was alles beter.” Als je je kinderen op de kast wil jagen is dat een zeer treffende uitspraak. Zelfs wanneer je 38 jaar bent en je vader weer eens begint over hoe de hedendaagse muziekcultuur toch volledig naar de getver is gegaan (vaak met een mislukte poging tot het imiteren van iets wat voor rap of techno zou kunnen doorgaan). “Nee in míjn tijd wist men pas wat muziek betekende”, volgt daar dan steevast achteraan.
Ik belandde met mijn oudste zoon in een soortgelijk gesprek aangaande het thema schoolpleinspelletjes. We liepen naar huis en praatten wat over de dag. Inmiddels heb ik geleerd dat, als ik nog wat informatie los wil krijgen, ik geen algemene vragen moet stellen over hoe zijn dag was (‘leuk’) of wat hij heeft gedaan (‘gewoon rekenen enzo’). Nee de vragen moeten specifiek zijn en een beetje afwisselend, dan ontstaat er nog eens een gesprek.
‘Wat heb je vandaag op het schoolplein gespeeld?’ vroeg ik. ‘Oh gewoon, zombie’, was daarop zijn korte maar krachtige antwoord. Aha, zombie. ‘Liep je dan zo het schoolplein over?’ vroeg ik (visualiseer hierbij een van de beste zombie-imitaties ooit, gemaakt door een moeder die vaak gefascineerd naar Michael Jackson’s thriller heeft gekeken). ‘Euhm, nou, niet echt zó’, antwoordt hij met een frons. ‘Ik ben namelijk altijd de zombiekoning dus ik doe andere dingen.’ ‘Je bent de zombiekóning?’ reageer ik ietwat verrast. ‘Ja mam, zombies hebben toch ook een koning nodig, duh.’
Nee natuurlijk, hoe zouden zombies het redden zonder koning. Mijn zoon kletst inmiddels lukraak verder over het takenpakket van de zombiekoning. Het is me duidelijk dat dit niet zomaar een functie is, nee, dit is er eentje die je moet verdienen. ‘Hoezo ben jij dan de zombiekoning eigenlijk?’ vraag ik. ‘Nou ja dat is heel logisch’, vervolgt hij, ‘ik ben namelijk de langste en de snelste en daarom kan ik dus het beste aan al mijn zombieonderdanen laten zien hoe ze de burgers moeten pakken.’ Ja, dat klinkt logisch. Al vraag ik me af of dit vaker de richtlijnen zijn bij het selecteren van een koning. Wim-Lex lijkt me nou niet direct de langste of snelste van de Oranjes, maar goed.
‘Speel je ook wel eens wat anders?’ vraag ik. ‘Ja, we doen ook vaak feet-guy’, zegt hij enthousiast. Sorry, wat? ‘Dan probeert Liam ons met z’n voeten in ons gezicht te trappen.’ O-kee. Super. Voordat ik iets kan zeggen, vult hij aan: ‘Dat is leuk hoor, mam, het lukt Liam namelijk nooit.’ Ik begin me inmiddels sterk af te vragen of ik de huidige schoolpleincultuur nog wel kan volgen, laat staan begrijpen. En voor ik het doorheb, steek ik van wal. ‘Weetje, in míjn tijd’, begin ik mijn pleidooi, en dan ratel ik maar door. Over hinkelen, knikkeren en flippo’s, stand in de mand en de bal is voor […] (‘Stand in de mand? Wat betekent dat, mam?’), buskruit, levend Stratego en elastieken.
Oh man, elastieken. Mijn hemel, wat waren wij goed in elastieken. Drie niveaus: enkels, knieën, dijen – en dan hup, erin springen als een jonge gazelle met ADHD. Tegenwoordig kijken kinderen naar een elastiek alsof het een historisch artefact is. Zo ook mijn zoon die na de uitleg van deze fantastische spelactiviteit duidelijk totaal de essentie heeft gemist. Misschien kan ik ‘m nog enthousiasmeren met het beeld van een elastiekende zombiekoning? Terwijl we verder lopen, bedenk ik me. Of het nu hinkelen of feet-guy is, de manier waarop kinderen spelen mag dan veranderd zijn, maar de fantasie en de energie waarmee ze dat doen, zijn tijdloos.
Meer columns van Laurie lees je hier.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Vrije liefde, minder regels, lekker rondzwieren met bloemen in je haar: zo herinneren we ons de hippietijd. Maar was die generatie echt vrijer dan wij nu? En wat hielden we eraan over? Journaliste Kim Hopmans keek naar verhalen uit die tijd én naar haar eigen overvolle agenda.
Rapper Bizzey, oftewel Leo Roelandschap en zijn vrouw Renee schitteren op de cover van de nieuwe Kek Mama. Na een moeilijke tijd zijn ze happyer dan ooit. Met elkaar, maar ook als ouders van zoon November (10) en dochter Juno (3). Wij spraken ze.
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.