Beeld: Eigen beeld
Laurie (37) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (2). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Vroeger, in het verre pre-kindertijdperk, had ik je waarschijnlijk ongeloofwaardig aangekeken als je het had over ‘me-time’. Me-time? Wat is dat? Alleen tijd? Alleen zijn? Waarom zou je dat willen? Nee, dan liever samen, gezellig met vrienden, borreltje hier, feestje daar. Het leven was één groot feest.
Totdat ik ouder werd. En het ouderschap mij de waarde van solo momenten leerde. Afgelopen weekend had ik zo’n solomoment. Ik was vrij. Vrij van werk en vrij van het moederschap. Vrienden, tevens ouders van jonge kinderen, bestempelen dit soort momenten vaak als ‘een vrijbrief uit het reservaat’. Zo’n vrijbrief kan overigens allerlei vormen aannemen: deelnemen aan een illegale rave, een avond doorzakken in een bruin café of een weekend ronddobberen op een zeilboot op de Noordzee. Waar het in de kern om gaat is dat je even alles los kunt laten en alle verantwoordelijkheden die bij het ouderschap komen kijken even kunt laten varen.
Ik ging op pad. Geen wilde nachtelijke clubavonturen, maar een weekend vol rust en sereniteit in de Zuid-Afrikaanse wijngebieden. Ik had een goed boek, een fles wijn en een paar wandelschoenen. Hoe clichématig wil je het hebben. En het was heerlijk. Ik sliep uit zolang als ik wilde, at het voor mij bereide ontbijtje in alle rust op, wandelde door prachtige landschappen en kon zonder onderbrekingen van kindergegil een heel hoofdstuk aaneengesloten uitlezen. Als kleine pauze in al deze momenten van rust (je moet niet meteen overdrijven), trof ik een paar Zuid-Afrikaanse vrienden die in de buurt op de zogenaamde wijntram waren gestapt. Een wijntram? Ja, je leest het goed: een wijntram.
“Ik sloeg het geheel nog een tijdje geamuseerd gade. Geinig, dacht ik, dat de Vengaboys jaren na hun piekmoment nog steeds voortleven in het hoofd van dronken Zuid-Afrikanen”
Een wijntram is eigenlijk niet veel meer dan een soort bierfiets voor volwassenen met een meer verfijnde smaak. Deze tram vol mensen – van elitaire wijnkenners tot jolige wijntoeristen – rijdt van wijnboerderij naar wijnboerderij, waar je lekker kunt slurpen en zuipen, terwijl je ondertussen in een roes van gezelligheid en druivensap verkeert. Ik deed mee voor één rondje wijn – gewoon om de sfeer te proeven. Maar toen de rest begon te gieren van de alcohol, besloot ik af te haken. Geen zin in melige, dronken mensen. Uiteraard lieten ze me niet zomaar gaan: ‘BORING!’ riepen ze en ze stonden erop dat ik de tramreis met ze vervolgden. Mijn jongere zelf was direct overstag gegaan door een combinatie van sociaal plichtsgevoel, gezelligheidsdrang, fomo en een slappe ruggengraat. Ik hield nu echter voet bij stuk, dan maar boring. Ik had boeken te lezen.
’s Avonds zat ik bij een restaurant. De serveerster legde twee menukaarten voor me neer. ‘Ik heb er maar één nodig’, zei ik vriendelijk. ‘Oh! Is it JUST you?’, vroeg ze vrij hard. In mijn oren ook met nógal een klemtoon op de JUST. Ik wilde tegen haar zeggen hoe leuk JUST ME eigenlijk is, maar slikte mijn woorden in. Boeiend. Voor wie moet ik me bewijzen? Dat is nou precies niet een emotie die er dit weekend toe zou moeten doen.
Naast me zat een stel vijftigers die waarschijnlijk zojuist bij hun zesde wijntramstop waren uitgestapt. Overduidelijk was ook dat ze de wijn niet hadden uitgespuugd in het daarvoor bedoelde emmertje. Er werd schaamteloos hard gelachen en gejoeld, hun wangen waren rood en de glazen bleven maar bijgevuld. Eén van de vrouwen tetterde knoertvals ‘Do you belieeeve in love after life’ in het oor van haar man. Tenminste, ik denk dat het haar man was. Misschien was het gewoon een familievriend en was de tekst van Cher een gecodeerde boodschap. Nadat er een glas kapot viel en de serveerster met stoffer en blik aan kwam zetten, ging de vrouw over op de Vengaboys. ‘BOOM BOOM BOOM BOOM’, schreeuwde ze over de tafel, ‘I WANT YOU IN MY…’ Wederom tegen de familievriend, die inmiddels bijna onder de tafel lag van schaamte, of de wijn. Wie zal het zeggen.
Ik sloeg het geheel nog een tijdje geamuseerd gade. Geinig, dacht ik, dat de Vengaboys jaren na hun piekmoment nog steeds voortleven in het hoofd van dronken Zuid-Afrikanen. Toen sloeg ik mijn boek weer open, in rust nippend aan mijn chenin blanc. Just me, in alle saaiheid. Ik had het niet anders gewild.
Meer van Laurie lees je hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.