Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
“Dat jij nog tomaten kunt snijden met dit ding!” Mijn man legde het aardappelschilmesje op het aanrechtblad en pakte een andere uit de besteklade. Het was inderdaad een nogal bot exemplaar, met een ietwat groezelige heft dat ooit stralend wit moet zijn geweest. Toch gooi ik het niet weg. Niet alleen omdat onscherpe messen ideaal zijn voor lomperiken zoals ik (al schijn je met botte messen júist vaker uit te schieten), maar ook omdat het ding barst van de herinneringen.
Jaren geleden – of beter gezegd, zo’n twee decennia geleden – leende ik het van een vriendin, zodat ik ’s avonds met een iets veiliger gevoel naar huis kon fietsen. Van de stad, waar een groot deel van mijn sociale leven zich afspeelde, naar mijn dorp was het een half uurtje fietsen. Qua afstand prima te doen, qua veiligheid niet. Tien minuten van de route bestond namelijk uit een donkere weg, met maisvelden en een donker bos aan de ene kant en een hoger geleden N-weg aan de andere. Niemand die je zou zien of horen, als er iets gebeurde.
Niet dat de het stadscentrum nou zo veilig was om ’s nachts alleen te fietsen, maar het ‘donkere stuk’ joeg me veruit het meest angst aan. Met het mesje strak tegen mijn stuur geklemd fietste ik talloze keren, op talloze tijdstippen, na talloze gezellige avonden en nachten met vriendinnen. Alleen. Ik racete er altijd als een bezetene, en heb er vaak paniekaanvallen gehad, puur door de angst. Er is nooit iets voorgevallen, op de keer dat een man me tegemoet fietste en vlak nadat we elkaar kruisten ineens achter me ging rijden na. Ik denk niet dat ik ooit harder heb gefietst dan toen.
Het gevoel onveilig te zijn is er altijd al geweest – ik denk dat heel veel mensen (vooral vrouwen, maar ook mannen) dat zullen herkennen. Nog steeds pas ik me erop aan. Ga ik wandelen in het buitengebied? Ik deel mijn locatie. Wil ik ’s avonds ergens naartoe? Ik blijf tot wanneer de laatste bus gaat. Is de kortste route er een door een stil gebied? Ik loop of fiets om. En ook in die situaties ben ik altijd alert.
Ik ben er al die jaren zonder kleerscheuren vanaf gekomen en achteraf gezien vind ik dat haast een wonder. Maar ik wil niet dat het feit dat ik nooit van mijn fiets ben gesleurd een kwestie is van ‘geluk hebben gehad’. Dat is toch te belachelijk voor woorden? Ik wil ook niet dat het normaal is dat een of andere zatlap aan mijn borsten zat, of iemand die ik dacht te kunnen vertrouwen in mijn billen greep. Ik weet nog precies hoe hij keek toen ik me verbijsterd omdraaide: alsof hij er het volste recht op had.
Ik wil het niet, en toch is het de realiteit. Wat vind ik het naar dat de wereld zo is, en waarschijnlijk nog heel lang zo zal blijven. Wat vind ik het klote dat ik mijn kinderen niet wil leren om in angst te leven, maar hen wél voor veel dingen moet waarschuwen. En wat vind ik het onbeschrijflijk hartverscheurend dat er sinds 20 augustus opnieuw een meisje is dat niet aan haar toekomstige kinderen kan vertellen hoe onveilig het soms was, maar dat het altijd goedkwam. We zeggen ‘rust zacht’, maar wat had ik haar een ‘leef hard’ gegund. Met alles waar ze gelukkig van zou zijn geworden.
Ik pak het botte mesje van het aanrecht, was het af en leg het terug in de la. Vanuit de keuken hoor ik onze kinderen lachen. Wat heb ik een geluk gehad.
Meer columns van Lara vind je hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.