Lara Temme is tekstschrijver en woont met haar man, zoon (8) en dochter (10) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
‘Scooters zijn kansloos!’ wist mijn dochter mij op driejarige leeftijd te vertellen. Dat had ze natuurlijk niet zelf bedacht: het was gebaseerd op mijn niet al te vriendelijke uitspraken wanneer we al fietsend met een rotgang door zo’n ding werden ingehaald. In plaats van binnensmonds een boel te schelden, leek een redelijk onschuldig ‘kansloos’ me een beter alternatief.
Stiekem vond ik het prachtig, zo’n schattige peuter die met een grote glimlach een duidelijke boodschap verkondigde. Toch knaagde het ook ergens. Dat kinderen denkbeelden overnemen van hun ouders is logisch, zeker als ze jong zijn. Maar ik vind het nogal een verantwoordelijkheid. Voor je het weet, zadel je ze op met een mening (of nog erger: vooroordeel) waar ze later last van krijgen.
Ik probeer om mijn mening een mening te laten zijn, en niet als waarheid te verkondigen. Maar dat is best moeilijk soms. Is Doe Maar op de radio? Dan gaat ie meteen uit. Opgejaagde pokke herrie, vind ik het. Mensen die niet uitkijken in het verkeer? Die krijgen moeiteloos het etiket sukkel, eikel of klojo. Ik probeer alles van twee kanten te bekijken, maar over sommige dingen vind ik het heel moeilijk om iets positiefs zeggen. En ook al mogen onze kinderen zelf bepalen hoe ze over dingen denken, je kunt gewoon niet voorkomen dat je invloed hebt op hoe ze ergens naar kijken.
Tot nu toe kiezen ze gelukkig hun eigen pad. Zeker onze prepuber heeft een duidelijke mening, zoals dat hoort, én mag. Waar ik van knalkleuren houd, kiest zij vaak voor neutraler. Ik ben voor Ajax, zij voor PSV (al kan ik dat haar natuurlijk niet kwalijk nemen, want tijdens het seizoen ’94-’95 was ze nog niet geboren). Ik luister graag metal en klassiek, uit haar kamer komen Top 40-deuntjes. Ik vind het heerlijk dat ze zo’n eigen stijl heeft. Maar nu lijkt er iets te gebeuren waar ik héél even aan moet wennen: ze wil graag carnaval vieren.
Als kind vond ik het ook leuk: verkleed naar school, de optocht, en allerlei activiteiten in het dorpshuis. De playbackshow was favoriet, net als de verkleedwedstrijd, die ik een keer won (ik was als robot, met in aluminiumfolie beklede dozen over mijn lijf en hoofd, en armen van conservenblikken). Ook Clown Dobbel staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Niet zozeer door zijn spetterende optreden, maar vooral door de ingezonden brief die een week na carnaval in het lokale sufferdje verscheen, van een vrouw die het écht niet vond kunnen dat hij tijdens het optreden zijn broek naar beneden trok en zijn (helaas niet in onderbroek gehulde) billen liet zien.
Vanaf de middelbare school werd carnaval niet meer met de klas gevierd, maar ‘voor het echie’: in kroegen in het dorp of de stad. Ik hoorde verhalen van klasgenoten die gingen: er werd veel gedronken, nog meer gekotst, en vreemdgaan leek de normaalste zaak van de wereld. Om het verkleden ging het allang niet meer. Overgeven vond (en vind) ik de hel, en vreemdgaan voor sukkels, dus het was snel bepaald: carnaval is kansloos.
Maar nu wil onze dochter dus graag de hort op. Met vriendinnen – én hun moeders. Ondanks mijn ongezouten mening moet ik er nu misschien toch aan geloven. Dat vind ik een van de mooie dingen aan kinderen hebben: ze openen je ogen waar je ze soms liever gesloten houdt. Wie weet wat ik ga zien, mochten we dit weekend naar de stad gaan. Ik zal proberen mijn vooroordelen over carnaval voor me te houden, en daarbij is iedereen welkom om me het tegendeel te bewijzen. Behalve als er ergens gekotst word. Dan doe ik toch echt mijn ogen dicht.
Meer columns van Lara vind je hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.