Lara Temme is tekstschrijver en woont met haar man, zoon (8) en dochter (10) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
‘Scooters zijn kansloos!’ wist mijn dochter mij op driejarige leeftijd te vertellen. Dat had ze natuurlijk niet zelf bedacht: het was gebaseerd op mijn niet al te vriendelijke uitspraken wanneer we al fietsend met een rotgang door zo’n ding werden ingehaald. In plaats van binnensmonds een boel te schelden, leek een redelijk onschuldig ‘kansloos’ me een beter alternatief.
Stiekem vond ik het prachtig, zo’n schattige peuter die met een grote glimlach een duidelijke boodschap verkondigde. Toch knaagde het ook ergens. Dat kinderen denkbeelden overnemen van hun ouders is logisch, zeker als ze jong zijn. Maar ik vind het nogal een verantwoordelijkheid. Voor je het weet, zadel je ze op met een mening (of nog erger: vooroordeel) waar ze later last van krijgen.
Ik probeer om mijn mening een mening te laten zijn, en niet als waarheid te verkondigen. Maar dat is best moeilijk soms. Is Doe Maar op de radio? Dan gaat ie meteen uit. Opgejaagde pokke herrie, vind ik het. Mensen die niet uitkijken in het verkeer? Die krijgen moeiteloos het etiket sukkel, eikel of klojo. Ik probeer alles van twee kanten te bekijken, maar over sommige dingen vind ik het heel moeilijk om iets positiefs zeggen. En ook al mogen onze kinderen zelf bepalen hoe ze over dingen denken, je kunt gewoon niet voorkomen dat je invloed hebt op hoe ze ergens naar kijken.
Tot nu toe kiezen ze gelukkig hun eigen pad. Zeker onze prepuber heeft een duidelijke mening, zoals dat hoort, én mag. Waar ik van knalkleuren houd, kiest zij vaak voor neutraler. Ik ben voor Ajax, zij voor PSV (al kan ik dat haar natuurlijk niet kwalijk nemen, want tijdens het seizoen ’94-’95 was ze nog niet geboren). Ik luister graag metal en klassiek, uit haar kamer komen Top 40-deuntjes. Ik vind het heerlijk dat ze zo’n eigen stijl heeft. Maar nu lijkt er iets te gebeuren waar ik héél even aan moet wennen: ze wil graag carnaval vieren.
Als kind vond ik het ook leuk: verkleed naar school, de optocht, en allerlei activiteiten in het dorpshuis. De playbackshow was favoriet, net als de verkleedwedstrijd, die ik een keer won (ik was als robot, met in aluminiumfolie beklede dozen over mijn lijf en hoofd, en armen van conservenblikken). Ook Clown Dobbel staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Niet zozeer door zijn spetterende optreden, maar vooral door de ingezonden brief die een week na carnaval in het lokale sufferdje verscheen, van een vrouw die het écht niet vond kunnen dat hij tijdens het optreden zijn broek naar beneden trok en zijn (helaas niet in onderbroek gehulde) billen liet zien.
Vanaf de middelbare school werd carnaval niet meer met de klas gevierd, maar ‘voor het echie’: in kroegen in het dorp of de stad. Ik hoorde verhalen van klasgenoten die gingen: er werd veel gedronken, nog meer gekotst, en vreemdgaan leek de normaalste zaak van de wereld. Om het verkleden ging het allang niet meer. Overgeven vond (en vind) ik de hel, en vreemdgaan voor sukkels, dus het was snel bepaald: carnaval is kansloos.
Maar nu wil onze dochter dus graag de hort op. Met vriendinnen – én hun moeders. Ondanks mijn ongezouten mening moet ik er nu misschien toch aan geloven. Dat vind ik een van de mooie dingen aan kinderen hebben: ze openen je ogen waar je ze soms liever gesloten houdt. Wie weet wat ik ga zien, mochten we dit weekend naar de stad gaan. Ik zal proberen mijn vooroordelen over carnaval voor me te houden, en daarbij is iedereen welkom om me het tegendeel te bewijzen. Behalve als er ergens gekotst word. Dan doe ik toch echt mijn ogen dicht.
Meer columns van Lara vind je hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.