Beeld: Liane Bron Fotografie
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze ouders mee in herkenbare momenten en deelt af en toe een kleine tip voor thuis of op school.
“We kwamen toch voor rekenen?” zei een vader eens met een lichte frons, toen ik een doos kleurpotloden op tafel zette. Zijn dochter zat ernaast, schouders hoog opgetrokken, potlood al nagelbijtend in haar hand. “Klopt,” zei ik. “Maar we beginnen even met kleuren.” “Huh?” klonk het, half verbaasd, half ongelovig.
Ouders verwachtten vaak dat ik direct met werkbladen zou zwaaien of tafels zou overhoren. Maar soms was de kortste weg naar een goed antwoord… een kleurplaat.
Datzelfde meisje zei eens: “Als ik moet rekenen, denk ik: dit lukt me toch niet… en dan krijg ik een kriebel in mijn buik en klamme handen.”
En precies daar begon het: niet bij de som, maar bij de spanning. Een kind kan prima leren rekenen, maar als het lijf op tilt slaat, gaat het hoofd op slot. Alsof er een bordje hing: ‘Gesloten wegens stress’.
Soms koos ik niet voor kleurpotloden, maar voor muziek. Ik schoof naar de piano en speelde een paar rustige akkoorden. Geen concert, gewoon zachtjes. Na een minuut zag ik schouders zakken. De ademhaling werd rustiger. Er kwam weer ruimte.
Misschien omdat muziek ook mijn eigen uitknop is. Als kind zat ik uren achter de piano. Later werd het mijn manier om mijn hoofd leeg te maken. In mijn praktijk ontdekte ik dat kinderen hetzelfde ervoeren. Alsof de muziek fluisterde: “Je hoeft nog niks.”
Na vijf minuten kleuren of luisteren, openden we alsnog het rekenschrift. Het grappige was: ineens lukte er veel meer. Begonnen we gespannen, dan voelde elke som als een berg. Maar ontspannen? Dan was diezelfde som een heuveltje.
Er was ook een jongen die heel stoer deed: “Rekenen? Makkie, joh!” Maar zodra het schrift openging, knaagde hij zenuwachtig op zijn pen. Na vijf minuten krabbelen met kleurpotloden floepte er plots een hele rij sommen uit zijn pen. Stoer doen is soms gewoon een masker voor stress.
Begrijp me goed: ik ben zelf ook niet stressvrij. Geef mij een zak schroefjes en een IKEA-handleiding en ik heb óók klamme handen en een bonkend hart. Mijn brein sluit dan niet alleen wegens stress, maar ook wegens te veel schroefjes en te weinig plankjes.
Het verschil is dat ik weet dat ik dan even pauze moet nemen. Een kopje thee. Een paar akkoorden. En ineens lukt het wél. De kinderen in mijn praktijk hadden hetzelfde nodig. Alleen wisten ze dat nog niet.
Het hoefde niet ingewikkeld te zijn: vijf minuten kleuren, een rustig muziekje, een ademhalingsoefening. Het ging er niet om wát we kozen, als er maar even een momentje was waarin de stress zakte.
Een moeder vertelde: “We kleuren nu standaard eerst een mandala. Het voelt alsof we tijd verliezen, maar daarna gaat het oefenen sneller én gezelliger.” Precies dat.
Het mooiste vond ik die glinstering in de ogen van een kind dat net nog dacht dat het niks kon. Niet door een sticker of beloning, maar omdat het zelf ervoer: “Hé, ik kan dit.” Daar deed ik het voor. En dat lukte niet met extra werkbladen, maar met vijf minuten ontspanning.
Dus ja, toen ik nog bijles gaf, begon ik met kleuren. Of met een rustig pianostuk. En steevast met een verbaasde ouder die na afloop toegaf: “Oké… dit werkt dus echt.”
En eerlijk? Ik gun het mezelf steeds vaker. Eerst even kleuren. Eerst de piano. De rest, een spreekwoordenspel ontwikkelen, IKEA-kasten en de chaos van de dag, komt daarna wel.
Volg Wijzer over de Basisschool op Instagram voor tips en tricks.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Monique Westenberg (48) laat op Instagram zien hoe een ochtendroutine met zoon Dré (9) eruit ziet. Één ding is zeker: zonder deze gewoonte gaat Dré niet de deur niet.
Opvoeden draait niet alleen om regels, grenzen en dagelijkse routines. Vaak zijn het juist de eenvoudige uitspraken van ouders die jarenlang blijven hangen. Zinnen die je vroeger misschien met een zucht aanhoorde, maar die later ineens verrassend veel waarheid blijken te bevatten.
Als moeder ben je jarenlang druk met opvoeden. Luiers verschonen, boterhammen smeren, ruzies sussen, grenzen stellen en ondertussen hopen dat je iets goed doet en je later een hechte band hebt met je kind.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.