Eigen beeld
Elise (36) is moeder van twee zoontjes (6 en 4) en schrijft met veel liefde korte verhalen over het moederschap en alles wat daar onverwacht bij komt kijken. Haar verhalen zijn fictief, maar vaak geïnspireerd op de wereld van ouderschap met een flinke scheut herkenning, humor en een tikkeltje overdrijving. Tegelijkertijd werkt ze aan haar eerste psychologische thriller.
Als het aan mijn oudste zoon ligt, zou hij het liefst elke dag zijn Sonic-shirt naar school aantrekken. Sonic, voor wie dat niet weet, is een supersnelle blauwe egel met rode sneakers en meer energie dan een kind dat net heeft gehoord dat het bedtijd is.
En dan heb ik het niet over een effen shirt met een klein logo op het borstzakje. Nee, dit is een felrood, schreeuwerig exemplaar met een hyperactieve Sonic erop die, alsof het nog niet bont genoeg is, ook nog met gouden ringen gooit. Hij draagt dat ding in bed, naar zwemles (onder zijn Sonic onesie), en in het weekend als we nergens heen hoeven. Maar naar school? Nee. Not on my watch. Zelfs niet als hij beweert dat hij er sneller door kan ontbijten.
Maar voordat de moedermaffia, ja daar heb je ze weer, zich opmaakt voor de strijd, ik ben zeker voor autonomie. Mijn kind krijgt dagelijks verantwoorde keuzes voorgeschoteld, waar hij vervolgens helemaal zelf uit mag kiezen. Autonomie met een randje controle. Zo doen we dat hier.
Maar ik ben van ver gekomen. Vroeger, toen ik nog geen kinderen had, zag ik ze voor me in kleding met zachte aardetinten, met speelgoed van hout en zonder die schreeuwerige geluidjes waar je zelf van overprikkeld raakt. Als ik dat bij anderen zag, dacht ik: dat komt er bij mij niet in. Maar ja, die principes? Die namen een andere afslag en ben ik nooit meer tegengekomen. Alles voor het jong, hè? Nou ja, bijna alles dan.
En eerlijk is eerlijk, tegenwoordig vind ik een vrolijke print of een felle kleur helemaal prima. Sad beige? Dat was leuk in de baby- en dreumesfase. Gelukkig bestaat er nog een heerlijk “grijs” gebied tussen sad beige en Sonic en zijn maten op je shirt en zijn er genoeg verkleeddagen op school waarop mijn zoon zich helemaal kan uitleven met die blauwe egel, Batman en de rest van de superheldenclub.
Maar voor mij blijft hij, met of zonder cape en chaos, gewoon mijn kleine grote held die binnen mijn grenzen zijn eigen superkrachten mag ontdekken.
Meer verhalen lezen van Elise? Je vindt hier haar andere columns.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Noor (34), samen met Jens (36), moeder van Liv (4) en Sam (1,5).
Soms pakken bepaalde keuzes bijzonder ongunstig uit. Bij Sandra pakte een ritje naar het tuincentrum wel érg duur uit, nadat ze een boete kreeg van bijna 300 euro.
Achter iedere moeder schuilt óók gewoon een vrouw. In Rollebollen delen moeders hun meest persoonlijke verhalen over seks, verlangen, liefde en alles wat zich afspeelt als de slaapkamerdeur dichtgaat. Deze week Karin, die er door een ontzettend ongemakkelijke situatie achter kwamen dat de wandjes van de hotelkamer wel erg dun bleken.
Voor ouders is het zo’n moment waarop je hart een klein sprongetje maakt én je je afvraagt waar de tijd gebleven is. Ook bij de familie Cudogham uit Een huis vol is het zover: Twiggy laat de basisschool achter zich en begint aan een heel nieuw avontuur op de middelbare school.
Een halve Kinder Bueno in een broodtrommel: onschuldig tussendoortje of vragen om gedoe? In de schoolapp van Amy ontstond er een flinke discussie over wat kinderen wel en niet mee naar school zouden mogen krijgen.
Even opletten als je de afgelopen maanden in Frankrijk condooms hebt gekocht. Zo’n 300.000 exemplaren zijn mogelijk niet veilig en worden teruggeroepen.