Eigen beeld
Elise (36) is moeder van twee zoontjes (6 en 4) en schrijft met veel liefde korte verhalen over het moederschap en alles wat daar onverwacht bij komt kijken. Haar verhalen zijn fictief, maar vaak geïnspireerd op de wereld van ouderschap met een flinke scheut herkenning, humor en een tikkeltje overdrijving. Tegelijkertijd werkt ze aan haar eerste psychologische thriller.
Elke avond, voordat ik zelf naar bed ga, loop ik nog even hun kamers in.
Ik trek het dekbed recht, leg hun lievelingsknuffels binnen handbereik, geef een kus op warme voorhoofden en rode slaapwangen.
Ik snuif hun geur op: die zalige mix van shampoo en kind.
Ze slapen diep.
Alsof niets hen kan raken.
Alsof de wereld nergens pijn doet.
Hun lijfjes schoon. Hun buikjes vol.
En dan zie ik het weer voor me.
De beelden van het nieuws, eerder die avond.
Een ziekenhuis in Gaza.
Een baby van acht maanden, kleiner dan een pasgeborene.
Uitgemergeld.
Een arts vertelt dat er geen melk voor baby’s meer is.
Geen (therapeutische) voeding.
Ik zie een moeder met haar peuter slap tegen haar borst.
Kinderen die geen honger meer voelen, alleen nog leegte.
Ze ademen nog, maar de VN noemt ze walking corpses.
Achtentachtig kinderen gestorven van de honger, zeggen de cijfers.
Er zullen er nog meer volgen.
En de wereld weet het.
En kijkt.
Ik sta daar, naast hun bed, en weet even niet hoe je leeft met dat verschil.
Hoe je het ene kind veilig toedekt,
terwijl het andere sterft aan niets.
De volgende avond, tijdens het eten, schuift mijn zoon zijn worteltjes opzij.
“Er zijn kinderen in Gaza,” zeg ik zacht, “die zouden wíllen dat ze jouw bord mochten leeg eten.”
Hij kijkt naar zijn bord.
Ik zie hem denken.
Dan zegt hij:
“Dan eet ik m’n wortels wel zelf op. Ik vind het zielig als ze ze koud krijgen.
Ik laat m’n toetje wel staan. Dat mogen zij.”
Ik glimlach, en wens dat hij nog even mag geloven dat een toetje genoeg is om de wereld te redden.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’