Elise (36) is moeder van twee zoontjes (6 en 4) en schrijft met veel liefde korte verhalen over het moederschap en alles wat daar onverwacht bij komt kijken. Haar verhalen zijn fictief, maar vaak geïnspireerd op de wereld van ouderschap met een flinke scheut herkenning, humor en een tikkeltje overdrijving. Tegelijkertijd werkt ze aan haar eerste psychologische thriller.
Lees verder onder de advertentie
Elke avond, voordat ik zelf naar bed ga, loop ik nog even hun kamers in.
Ik trek het dekbed recht, leg hun lievelingsknuffels binnen handbereik, geef een kus op warme voorhoofden en rode slaapwangen.
Ik snuif hun geur op: die zalige mix van shampoo en kind.
Ze slapen diep.
Alsof niets hen kan raken.
Alsof de wereld nergens pijn doet.
Hun lijfjes schoon. Hun buikjes vol.
En dan zie ik het weer voor me
En dan zie ik het weer voor me.
De beelden van het nieuws, eerder die avond.
Een ziekenhuis in Gaza.
Een baby van acht maanden, kleiner dan een pasgeborene.
Uitgemergeld.
Een arts vertelt dat er geen melk voor baby’s meer is.
Geen (therapeutische) voeding.
Ik zie een moeder met haar peuter slap tegen haar borst.
Kinderen die geen honger meer voelen, alleen nog leegte.
Walking corpses
Ze ademen nog, maar de VN noemt ze walking corpses.
Achtentachtig kinderen gestorven van de honger, zeggen de cijfers.
Er zullen er nog meer volgen.
En de wereld weet het.
En kijkt.
Ik sta daar, naast hun bed, en weet even niet hoe je leeft met dat verschil.
Hoe je het ene kind veilig toedekt,
terwijl het andere sterft aan niets.
Zij mogen mijn toetje
De volgende avond, tijdens het eten, schuift mijn zoon zijn worteltjes opzij.
“Er zijn kinderen in Gaza,” zeg ik zacht, “die zouden wíllen dat ze jouw bord mochten leeg eten.”
Hij kijkt naar zijn bord.
Ik zie hem denken.
Dan zegt hij:
“Dan eet ik m’n wortels wel zelf op. Ik vind het zielig als ze ze koud krijgen.
Ik laat m’n toetje wel staan. Dat mogen zij.”
Ik glimlach, en wens dat hij nog even mag geloven dat een toetje genoeg is om de wereld te redden.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Linda Kranen uit het programma Een Huis Vol deelt op Instagram een persoonlijke update over haar zwangerschap. Met nog maar een paar weken te gaan, neemt ze haar volgers mee in de laatste voorbereidingen, de keuzes rondom de bevalling en het gezinsleven in Luxemburg.
Brijan stapte de loods van De Bondgenoten uit met in zijn hoofd één helder toekomstbeeld: zijn dochter weer vaker zien. Na maanden strijden voor die felbegeerde 100.000 euro leek dat doel eindelijk binnen handbereik.
Marjolein en haar vriend waren al de hele dag bezig met toewerken naar het hoogtepunt van die dag (letterlijk en figuurlijk). Die avond pakte echter behoorlijk anders uit dan gehoopt.
De 29-jarige Emma wordt binnenkort voor het eerst moeder en werd daarom verrast met een babyshower. Helaas kijkt ze daar niet met een warm gevoel op terug. Ze werd namelijk uitgelachen op haar eigen feest.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Rumi, die kinderen eigenlijk gewoon niet zo leuk vind.