Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
We hadden een verjaardag. Niks bijzonders. Mensen die praten, kinderen die spelen. Ik zat er gewoon tussen, zoals iedereen. Met mijn zoontje op schoot, half in gesprek, maar ook weer niet helemaal. Mijn aandacht was eigenlijk overal en nergens tegelijk.
Ik probeerde te luisteren, mee te praten, te reageren op wat er gezegd werd. Ondertussen voelde ik constant die alertheid. Dat ik hem in de gaten moest houden. Dat ik niks mocht missen. Alsof elk moment iets verkeerd kon doen zonder dat ik precies wist wat.
En terwijl ik daar zat gebeurde het vanzelf. Niet heel bewust, eigenlijk gewoon automatisch. Ik keek naar andere moeders. Hoe zij hun kind vasthielden, hoe ze reageren, hoe rustig ze leken. Het viel me op hoe vanzelf het bij hen ging. Alsof ze er niet over na hoefden te denken. Alsof het gewoon klopte. En hoe langer ik keek, hoe meer ik zelf ging invullen.
Alsof ik in één moment kon zien dat zij het wel onder controle hadden. Dat de baby rustiger was. Dat zij zekerder was. Dat het bij haar makkelijker ging.
Ik zag hoe ze bleef zitten terwijl haar kind een geluid maakte, zonder meteen op te springen. Hoe ze rustig doorpraatte, even keek, en weer doorging. Alsof ze wist dat het goed was. Dat ze haar kind begreep.
Ik voelde me bij elk geluid meteen gespannen. Het gevoel dat ik direct moest reageren. Dat het iets zei over mij als ik dat niet deed. Ik twijfelde constant. Of ik hem niet te snel oppakte, of te laat, of ik hem niet te veel bij me hield, of te weinig.
En terwijl ik daar zat, begon ik mezelf langs een onzichtbare lat te leggen. Hoe vaak hij bewoog. Hoe snel ik reageerde. Hoe ik overkwam. Alles werd een soort bewijs. Bewijs dat zij het beter deden. En dat ik daar helemaal niet was. Ik vergeleek mijn binnenkant met haar buitenkant, zonder dat ik het doorhad.
Want wat ik voelde, was onrust. Twijfel. Vermoeidheid. Gedachten die maar bleven doorgaan. En wat ik bij haar zag, was rust. Zekerheid. Controle. Maar wat ik niet zag, was wat er bij haar vanbinnen speelde. En toch voelde het alsof dat wat ik zag, de waarheid was.
Alsof er moeders waren die dit gewoon begrepen, die wisten wat ze deden. Die niet bij elk klein moment twijfelden aan zichzelf.
En ik zat daar midden in die ruimte, en ik voelde me steeds kleiner worden. Dat iemand zag dat ik maar wat deed. Niet dat iemand iets zei of mij het gevoel gaf dat ik het niet goed deed, maar dat gevoel zat al in mij. En door te kijken naar anderen, werd het alleen maar harder.
Alsof ik bewijs zocht voor iets waar ik diep vanbinnen al bang voor was. Dat ik tekortschiet. Dat ik het niet goed doe. Dat ik niet ben zoals een moeder zou moeten zijn. En terwijl ik daar zat, tussen iedereen in, voelde ik mij ineens zo alleen en nog onzekerder.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Over babynamen valt natuurlijk niet te twisten. Toch moest Defano Holwijn even met zijn ogen knipperen toen hij een geboortebord voor een pasgeboren jongetje zag.