Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Ik probeerde echt mijn tranen tegen te houden.
We moesten voor het eerst naar het consultatiebureau, maar eigenlijk was ik daarvoor al volledig overprikkeld. Vlak voordat we weg moesten had ik een soort inzinking gehad. Diverse dingen lukten me niet en toen de baby huilde kreeg ik hem niet rustig. En mijn man hem bij oppakken meteen rustig kreeg. Ik voelde weer dat gevoel van falen, terwijl ik daarnaar keek. Het bevestigde weer dat ik het niet kon en ik het niet wist. Dat er gewoon iets mis was met mij als moeder.
Dus tegen de tijd dat we bij het consultatiebureau binnen liepen, voelde ik me al leeg. Niet eens verdrietig op dat moment, eerder afgestompt. Ik zat er lichamelijk wel, maar mentaal probeerde ik vooral de afspraak door te komen.
Er werd van alles gevraagd. Hoe het ging. Hoe het slapen ging. Het voeden. Het huilen. Of we al een ritme hadden. En ik antwoordde wel, maar eigenlijk hoorde ik mezelf nauwelijks praten.
Ondertussen voelde ik alleen maar hoe onzeker ik was over alles. Alsof iedereen in die ruimte wist hoe je alles moest doen, behalve ik. Mijn man hield de baby vast terwijl we daar zaten. Rustig, ontspannen. Hij lag zowat te slapen in zijn armen.
Toen we bij de jeugdverpleegkundige zaten, veranderde er iets. Ze keek me aan op een manier, waardoor ik meteen voelde dat ze zag dat het niet goed ging. Ze vroeg of het met mij ook goed ging. En eigenlijk meteen begon ze te ratelen over hulp. Dat er instanties zijn die kunnen ondersteunen als ik het niet kan of red of het teveel wordt. Maar terwijl zij aan het uitleggen was hoe en wat voor hulp en instanties er waren, schoot mijn hoofd compleet de andere kant op.
Instanties. Dat woord alleen al maakte iets in mij los. Want wat bedoelde ze precies? Wat zouden die mensen doen? Wat als ze dachten dat ik geen goede moeder was? Wat als ze zagen wat ik zelf al weken voelde?
Die angst die daaronder zat, was niet eens logisch meer. Maar wel allesoverheersend. Het voelde alsof eerlijk zijn gevaarlijk was. Eén verkeerd antwoord genoeg kon zijn om iets in gang te zetten wat ik niet meer kon stoppen.
De tranen liepen ondertussen al over mijn gezicht, maar ik hield het op hormonen. Gewoon moe. Ontregeld. Allesbehalve wat er echt in mijn hoofd speelde. Vooral omdat ik hoopte dat ze dan niet verder zou vragen.
Ik was te bang om eerlijk zijn, omdat ik bang was wat zij met die eerlijkheid zou doen. Terwijl zij alleen tegenover mij zat en alleen probeerde te helpen, zag ik door die angst alleen nog maar beren op de weg. Mijn hoofd maakte van alles iets groots. Dat eerlijk zijn automatisch betekende dat er iets zou gebeuren.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Wie rond de eeuwwisseling een kind kreeg, koos vaak voor namen die overal opdoken: op schoolpleinen, in televisieseries en zelfs in de hitlijsten.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
