Deborah: ‘Hij leert zijn opa kennen uit foto’s en uit de verhalen die we vertellen, dat is gewoon verdrietig’

column deborah Eigen beeld
Deborah
Deborah
Leestijd: 3 minuten

Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.

Lees verder onder de advertentie

‘Opa is niet hier, opa daar?’ wijzend naar de lucht. Soms heeft mijn zoon een vraag waarvan ik zelf even niet weet wat ik moet antwoorden. Niet omdat ik het antwoord niet weet. Maar omdat het antwoord voor hem zo anders is dan voor mij.

Hij leert zijn opa kennen uit foto’s en uit de verhalen die we vertellen. Ik kende mijn vader gewoon als mijn vader. Ik heb hem zien lachen, met hem gepraat, echt meegemaakt wie en hoe hij was. Het is soms ook gewoon verdrietig dat mijn kinderen die versie van hem nooit zullen kennen.

Vanzelfsprekend – tot het dat niet meer is

Toen mijn vader overleed had ik al mijn eigen leven, maar nog lang niet het idee dat ik hem op die leeftijd al zou moeten missen. Ik dacht dat hij er gewoon zou zijn wanneer ik kinderen zou krijgen en dat hij ze zou zien opgroeien. Misschien komt het omdat je sommige mensen zo vanzelfsprekend bij je leven vindt horen, dat je niet nadenkt over een leven waarin ze er ineens niet meer zijn. Tot dat leven wel werkelijkheid wordt.

Lees verder onder de advertentie

Nu ik zelf moeder ben denk ik daar ook vaak aan, vooral op sommige momenten wanneer ik naar mijn kinderen kijk en me afvraag wat hij van ze zou hebben gevonden. Hij heeft mijn oudste kort meegemaakt, en hij kon er altijd van genieten. Ik denk dat, nu hij ouder is en zijn eigen karakter en interesses krijgt, mijn vader veel van zichzelf herkend zou hebben. Hoe hij soms naar dingen kijkt of wat hij leuk vindt en hoe hij is en doet, zie ik soms wel mijn vader in.

Kleine momentjes

En de jongste heeft hij helaas nooit mogen kennen. Maar dat had hij geweldig gevonden. Hij is een heerlijk klein jongetje maar wel met een temperamentje en hij is erg wild. Ik kan mijn vader het zo horen zeggen dat hij het zo’n grappig ventje had gevonden. Maar dat blijft het gekke. Ik kan het me alleen maar voorstellen.

Lees verder onder de advertentie

Mijn vader heeft mijn jongste nooit vastgehouden. Nooit kunnen zien hoe verschillend de jongens zijn en wie ze langzaam aan het worden zijn. Toen mijn oudste er was, zag hij mij ergens verdwalen en was hij ziek. Maar kon hij wel genieten van die kleine momentjes met zijn kleinzoon.

Ik mis mijn vader

En mijn kinderen zullen nooit weten hoe hun opa echt was. Ze kunnen zijn gezicht zien op foto’s. Ze kunnen verhalen horen. Maar ze zullen nooit zelf ervaren hoe het was om naast hem te zitten, met hem te praten of met hem te spelen.

Dat vind ik soms wel moeilijk. Niet alleen omdat ik mijn vader mis. Maar omdat ik hem ook mis op plekken waar hij nooit is geweest.

Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail