Patricia: ‘Ik zou voor geen goud willen ruilen met verliefd worden anno 2026’

column patricia van liemt Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt
Patricia van Liemt
Leestijd: 4 minuten

Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.

Lees verder onder de advertentie

Een briefje aan mijn eerste vriendje

Ik wil je in retroperspectief bedanken voor de zachtheid waarin ik verliefd op je kon worden. Het waren de jaren ‘90 en ondanks dat het niet hardop gezegd werd, was het voor mij als meisje wel duidelijk dat seksualisering eerder de norm dan de uitzondering was.

En met al die onzekerheid die dat met zich meebracht, werd ik superverliefd op jou en jij, goddank, ook op mij. En ik vond alles spannend. Van de vele lieve briefjes die je schreef (ik heb ze nog allemaal en ook een oude onderbroek en deoroller (?)) tot aan onze eerste zoen. Van het in het openbaar hand in hand lopen tot aan onze eerste keer seks. En ondanks dat dit allemaal plaatsvond in de jaren waarin #Metoo vele slachtoffers maakte, voelde ik me bij jou veilig.

Lees verder onder de advertentie

Het woord ‘online’ of ‘social media’ bestond nog niet. En alle liefde die er tussen ons was, nestelde zich tussen de gitaargeluiden van Guns N’ Roses en Bon Jovi. Ik vond je stoer omdat je zelf een tosti kaas maakte, ik vond je knap omdat je voormalige acne je een bad boy uiterlijk gaf en ik vond je heerlijk ruiken naar Davidoff Cool water. Alles waar kalverliefde voor staat, waren wij.

Lees verder onder de advertentie

Maar jouw soortgenoten staken het niet onder stoelen of (school) banken als ze vonden dat ik er ‘lekker uitzag’. Er werd ronduit gesproken over mijn uiterlijk als meisje van vijftien. En het waren zeker niet alleen de geijkte stratenmakers die dachten daar recht op te hebben, maar ook sommige volwassen ‘vrienden’ van mijn ouders vonden dat mijn voorkomen iets was waar zij een oordeel over mochten hebben.

‘Krijg je het niet koud met zo’n blote buik?’ of ‘Zo! kleine meisjes worden groot’ en nog meer van dat soort grensoverschrijdende teksten.

Maar het muntje kon ook de andere kant op vallen. Want toen er wat pubervet aan mij bleef kleven, was mijn uiterlijk wederom een onderwerp dat in de categorie van vrijheid van meningsuiting viel. ‘Dat is wel een hele strakke broek’ of ‘Je hebt wel een beetje een buikje gekregen’. En dat maakte mij verdomd onzeker.

Lees verder onder de advertentie

En ik denk niet dat ik je dat toen heb verteld. Zoals ik al zei, het was eerder norm dan de uitzondering. En als ik bijvoorbeeld thuis vertelde dat een oude leraar geschiedenis een vieze opmerking had gemaakt, dan wuifden mijn ouders dat weg. Vieze mannen hoorden nu eenmaal bij onze maatschappij.

Voor geen goud willen ruilen

En ondanks dat we nu met z’n allen iets bewuster zijn van hoe we naar vrouwen kijken, is verliefd worden niet makkelijker geworden. Als ik nu kijk naar mijn eigen dochter op diezelfde leeftijd, is het allemaal zo veel ingewikkelder. Je hebt rela’s, prela’s , je bent fixt of je praat met elkaar. Er zijn zoveel statussen waarin een jeugdliefde kan verkeren, dat het in mijn ogen vooral afdoet aan het ongecompliceerde gevoel. Natuurlijk was ik heel blij dat jij mij verkering vroeg en het daarmee wel veilig omlijnd was, maar ik zou voor geen goud willen ruilen met verliefd worden anno 2026.

Lees verder onder de advertentie

En zoals ik al zei, ondanks de objectiverende tijdsgeest waarin wij onze jeugdige liefde naar een hoger niveau tilden, wil ik je heel erg bedanken voor het feit dat jij, zonder dat je het waarschijnlijk zelf doorhad, mijn vijftienjarige zelf liet ervaren dat er ook een andere manier was om naar elkaar te kijken.

Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail