Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Een briefje aan mijn eerste vriendje
Ik wil je in retroperspectief bedanken voor de zachtheid waarin ik verliefd op je kon worden. Het waren de jaren ‘90 en ondanks dat het niet hardop gezegd werd, was het voor mij als meisje wel duidelijk dat seksualisering eerder de norm dan de uitzondering was.
En met al die onzekerheid die dat met zich meebracht, werd ik superverliefd op jou en jij, goddank, ook op mij. En ik vond alles spannend. Van de vele lieve briefjes die je schreef (ik heb ze nog allemaal en ook een oude onderbroek en deoroller (?)) tot aan onze eerste zoen. Van het in het openbaar hand in hand lopen tot aan onze eerste keer seks. En ondanks dat dit allemaal plaatsvond in de jaren waarin #Metoo vele slachtoffers maakte, voelde ik me bij jou veilig.
Het woord ‘online’ of ‘social media’ bestond nog niet. En alle liefde die er tussen ons was, nestelde zich tussen de gitaargeluiden van Guns N’ Roses en Bon Jovi. Ik vond je stoer omdat je zelf een tosti kaas maakte, ik vond je knap omdat je voormalige acne je een bad boy uiterlijk gaf en ik vond je heerlijk ruiken naar Davidoff Cool water. Alles waar kalverliefde voor staat, waren wij.
Maar jouw soortgenoten staken het niet onder stoelen of (school) banken als ze vonden dat ik er ‘lekker uitzag’. Er werd ronduit gesproken over mijn uiterlijk als meisje van vijftien. En het waren zeker niet alleen de geijkte stratenmakers die dachten daar recht op te hebben, maar ook sommige volwassen ‘vrienden’ van mijn ouders vonden dat mijn voorkomen iets was waar zij een oordeel over mochten hebben.
‘Krijg je het niet koud met zo’n blote buik?’ of ‘Zo! kleine meisjes worden groot’ en nog meer van dat soort grensoverschrijdende teksten.
Maar het muntje kon ook de andere kant op vallen. Want toen er wat pubervet aan mij bleef kleven, was mijn uiterlijk wederom een onderwerp dat in de categorie van vrijheid van meningsuiting viel. ‘Dat is wel een hele strakke broek’ of ‘Je hebt wel een beetje een buikje gekregen’. En dat maakte mij verdomd onzeker.
En ik denk niet dat ik je dat toen heb verteld. Zoals ik al zei, het was eerder norm dan de uitzondering. En als ik bijvoorbeeld thuis vertelde dat een oude leraar geschiedenis een vieze opmerking had gemaakt, dan wuifden mijn ouders dat weg. Vieze mannen hoorden nu eenmaal bij onze maatschappij.
En ondanks dat we nu met z’n allen iets bewuster zijn van hoe we naar vrouwen kijken, is verliefd worden niet makkelijker geworden. Als ik nu kijk naar mijn eigen dochter op diezelfde leeftijd, is het allemaal zo veel ingewikkelder. Je hebt rela’s, prela’s , je bent fixt of je praat met elkaar. Er zijn zoveel statussen waarin een jeugdliefde kan verkeren, dat het in mijn ogen vooral afdoet aan het ongecompliceerde gevoel. Natuurlijk was ik heel blij dat jij mij verkering vroeg en het daarmee wel veilig omlijnd was, maar ik zou voor geen goud willen ruilen met verliefd worden anno 2026.
En zoals ik al zei, ondanks de objectiverende tijdsgeest waarin wij onze jeugdige liefde naar een hoger niveau tilden, wil ik je heel erg bedanken voor het feit dat jij, zonder dat je het waarschijnlijk zelf doorhad, mijn vijftienjarige zelf liet ervaren dat er ook een andere manier was om naar elkaar te kijken.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Naomi (31) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (34). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (4). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare kleuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Opa en oma die iedere woensdag klaarstaan, de kinderen uit school halen en ook nog inspringen als er eentje ziek is: voor veel gezinnen is het goud waard. Maar al dat oppassen heeft ook een keerzijde. Steeds meer grootouders raken uitgeput.
Marloes werkt inmiddels zo’n twintig jaar in het onderwijs. Toen haar dochter Femke (6) net op school zat, koos ze er bewust voor om haar kinderen niet op haar eigen school te laten zitten. Ze wilde werk en privé gescheiden houden. Toch stond ze op een dag ineens voor de klas van haar eigen dochter. […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]