Deborah: ‘Twee keer ben ik moeder geworden, en toch kan ik niet vertellen hoe het voelde om mijn kinderen geboren te zien worden’

column deborah Eigen beeld

Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.

Lees verder onder de advertentie

Ik heb twee kinderen op de wereld gezet. Twee keer ben ik moeder geworden. En toch kan ik niet vertellen hoe het voelde om mijn kinderen geboren te zien worden.

Beide keren eindigde mijn bevalling in een spoedkeizersnede. Een ruggenprik was niet mogelijk, waardoor ik onder narcose moest. Terwijl mijn kinderen ter wereld kwamen, was ik er zelf niet bewust bij.

Hoe het ook had kunnen zijn

Ik heb weleens gedacht aan hoe het zou zijn geweest als ik vaginaal was bevallen. Niet omdat ik ontevreden ben over hoe mijn kinderen zijn geboren, maar omdat het me zo bijzonder lijkt. Dat je lichaam dat proces doormaakt, dat je kindje zelf geboren wordt en dat je het moment waarop alles samenkomt bewust meemaakt.

Lees verder onder de advertentie

Bij mijn jongste was het begin anders dan ik had gehoopt. Toen ik wakker werd, hoorde ik dat hij zuurstof had gekregen en op de neonatologie lag, omdat hij niet uit zichzelf was begonnen met ademhalen. Gelukkig werd er meteen bij verteld dat hij inmiddels stabiel was en met mij mee mocht naar de kraamkamer. Mijn man was er al die tijd bij geweest.

Dat stelde me gerust. Maar ik wilde mijn kindje zien. Ik wilde weten hoe het was gegaan, hoe hij eruitzag toen hij geboren werd en wat er allemaal was gebeurd. Ik wilde het verhaal horen van degene die er wel bij was geweest.

Een vreemde gedachte

Terwijl ik nog bijkwam van de narcose, had mijn man onze zoon al ontmoet, en een flesje gegeven. Hij had hem gezien, wist wat er was gebeurd en had de eerste momenten met hem meegemaakt. Ik moest wachten tot ik zelf wakker genoeg was om mijn kind te zien en te begrijpen wat er allemaal was gebeurd.

Lees verder onder de advertentie

Ik ben heel blij dat mijn man bij hem was. Dat hij niet alleen was en dat iemand bij hem kon blijven. Maar het blijft een toch vreemde gedachte dat ik de geboorte van mijn eigen kinderen alleen achteraf ken. Via de verhalen van mijn man en de informatie van de artsen.

Ik weet hoe het is om moeder te worden. Ik ken de liefde die daarbij hoort, de verantwoordelijkheid en alles wat er vanaf dat moment verandert. Maar de geboorte zelf, die herinnering heb ik niet.

In een waas

Dat is denk ik ook waarom ik soms nieuwsgierig ben naar de vaginale bevalling. Naar het natuurlijke proces, naar de eerste huil en naar het moment waarop je je kindje voor het eerst ziet terwijl je zelf helemaal bewust aanwezig bent.

Ik weet dat een bevalling niet altijd loopt zoals je vooraf voor ogen hebt. Dat een keizersnede soms noodzakelijk is en dat veiligheid vooropstaat. Ik zou mijn kinderen nooit op een andere manier ter wereld willen laten komen als dat iemands veiligheid in gevaar zou brengen.

Lees verder onder de advertentie

En het was nog steeds bijzonder, het moment waarop ik mijn kinderen eindelijk zag en ze in mijn armen werden gelegd. Dat moment waarop je eindelijk het gezichtje ziet dat je al die maanden hebt proberen voor te stellen.

Maar tegelijkertijd was ik nog half suf van de narcose. Mijn buik deed pijn, de wond trok en ik moest bijkomen van alles wat er was gebeurd. Het was het begin van iets groots en moois, maar ik beleefde het in een waas.

Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail