Deborah wil nooit meer zwanger zijn: ‘Een goede ervaring wist een slechte ervaring niet uit’
Eigen beeld
Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Het is mooi om te zien hoe je op straat sommige andere zwangere vrouwen ziet lopen of nieuws hoort in de omgeving die zwanger zijn. Ik weet ook nog hoe het was, terugdenkend daaraan. De verwachting, de spanning. Het idee dat je leven straks verandert en dat er een klein mensje bijkomt van wie je nu alleen nog maar kunt dromen.
Maar tegelijkertijd als ik daaraan denk, zou ik dat nooit meer willen. Dat klinkt misschien hard. Alsof ik daarmee zeg dat ik niet dankbaar ben voor mijn kinderen. Dat ik ook niet wat ik bedoel.
Postnatale depressie
Mijn oudste kwam ter wereld in een periode waarvan ik verwachtte dat heel mooi zou worden, maar ik raakte mezelf zo hard kwijt. Wat voor anderen misschien een roze wolk had moeten zijn, werd voor mij zo’n grote donkere periode waarin ik nauwelijks nog wist hoe en of ik mezelf terug moest vinden.
Ik werd moeder, maar voelde me tegelijkertijd zo ver verwijderd van het beeld dat ik ooit van het moederschap had gehad. De postnatale depressie is inmiddels al wat jaren terug. Ik ben gelukkig ook niet meer die vrouw van toen.
Mijn leven is verdergegaan. Er kwam een tweede zwangerschap. En die keer liep het anders. Ik wist beter wat er kon gebeuren, er was begeleiding en er werd naar me geluisterd. Er lag een plan voor wanneer het opnieuw mis zou gaan.
De herinnering blijft
En toch veranderde dat gevoel niet. Ik ben compleet en ik zou het niet voor een derde keer willen. Dat is misschien een vreemd besef, want na mijn tweede zwangerschap heeft het ook laten zien dat een kraamtijd niet alleen maar angst hoeft te zijn. Dat je kunt genieten van je baby. Dat het anders kan lopen. Maar een goede ervaring wist een slechte ervaring niet uit.
Ergens in mijn hoofd blijft de herinnering bestaan aan hoe het voelde toen het niet goed ging. En dat is wat veel mensen denk ook niet goed begrijpen. Dat je over iets heen kunt komen zonder dat het gevoel erover volledig verdwijnt.
Deel van mijn verhaal
Ik kan terugkijken en denken: ik ben erdoorheen gekomen. Ik kan mijn kinderen aankijken en denken: ik zou ze voor geen goud willen missen. En tegelijkertijd kan ik ook naar een andere zwangere vrouw kijken en denken: ik hoop dat jij een prachtige en fijne periode hebt waar je van kan genieten.
En tegelijkertijd kan ik heel zeker weten dat ik zelf nooit meer zwanger wil zijn. Zeker niet omdat ik spijt heb. Maar omdat ik de weg naar hen niet nog een keer hoef af te leggen om te weten dat ik ze zou kiezen. En er zal ook altijd een klein stukje van die tijd aan mij vastzitten. Het verdriet en de angst.
Het gevoel dat het moederschap iets was waar ik zo ontzettend naar had uitgekeken en waar ik me vervolgens zo ongelukkig in voelde. Dat zal nooit helemaal verdwijnen. En dat hoeft ook niet. Want het is een deel van mijn verhaal geworden.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Kek Mama leesdeals
Lees Kek Mama nu met korting of luxe cadeau
