Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Ik weet nog hoe blij ik was toen ik dacht dat ik zwanger was. Het was nog pril, nog niet iets wat je meteen hardop zegt, maar het zat al in mijn hoofd. Dat voorzichtige vooruitdenken. Dat kleine stukje hoop dat zich al begint te vormen, nog voordat je zeker weet of alles goed zit.
Totdat ik met een ongeveer 7 weken begon te bloeden, echt veel bloeden. Ik had de dag daarna al een afspraak bij de gynaecoloog en die ging wel door want dan kon ze even kijken. Een echo, even stil op het scherm, en toen de woorden dat mijn baarmoeder leeg was. De bevestiging wat ik ergens dacht, een miskraam. Het voelde erg verdrietig, maar ook logisch. Alsof het verhaal daarmee afgesloten was, hoe pijnlijk ook.
Alleen mijn lichaam leek daar niet in mee te gaan.
De pijn bleef. Niet een beetje, niet iets wat je wegredeneert met ‘het hoort erbij’, maar een pijn die bleef aanhouden en zelfs erger werd. Ik kon amper rechtop staan van de pijn, ik trok soms zelfs wit weg van de pijn, zitten voelde als een harde dreun vanbinnen. En ik belde wekelijks naar de poli en ik bleef horen dat het erbij hoort. Maar ergens voel je dat het niet klopt en het er echt niet bij hoort. Er waren 3 weken in die pijn voorbij gegaan en was nu dus ongeveer 10 weken na de positieve test.
Na die weken kon ik het niet negeren. Ik belde en stond erop opnieuw gezien te worden, er moest gekeken worden, er moest iets zijn wat die immense pijn veroorzaakte.
Ik kreeg een andere gynaecoloog, die luisterde naar wat er aan de hand was en al een vermoeden leek te hebben wat er kon zijn. Ze maakte een echo en zag inderdaad dat mijn baarmoeder leeg was, maar zij keek ook naar mijn eileiders wat de gynaecoloog op de eerste afspraak niet had gedaan. En daar veranderde alles.
Er was bij één eileider geen leegte te zien, maar een grote chaos. Veel bloed, bij de eileider maar ook in de buikholte want de eileider was duidelijk al gescheurd. Het was helemaal geen miskraam, het was een buitenbaarmoederlijke zwangerschap die al die tijd in mijn lichaam had gezeten.
Vanaf dat moment ging alles ook heel snel. Veel te snel om in het echt te bevatten. Ik moest met spoed opgenomen worden en geopereerd worden, omdat het niet goed was en het gevaarlijk werd. Mijn eileider moest verwijderd worden.
Het duurde even voordat ik kon bevatten wat er eigenlijk gebeurd was. Dat het niet alleen een zwangerschap was die mis was gegaan, maar iets wat mijn lichaam letterlijk had beschadigd. Dat het vertrouwen dat ik had, niet meer vanzelfsprekend voelde.
Langzaam kwam er weer ruimte. Voor gewone dagen. Voor momenten waarop het niet meer de hele tijd op de voorgrond zat. Maar helemaal weg was het niet.
Toen ik later daarna opnieuw zwanger werd, was ik blij. Maar ook spanning want ik durfde er nog niet helemaal in te gaan. Er is nog geen echo geweest, dus het kan altijd anders zijn.
Ik ging wel mee in de blijdschap, ik probeerde vertrouwen te hebben dat het deze keer wel goed zou gaan. De eerste echo had ik gewoon buikpijn van de zenuwen hoe het zou zijn en of het nu goed zat. Maar de opluchting die ik voelde toen de gynaecoloog zei dat het in de baarmoeder zat, die vergeet ik nooit meer.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Alsof het ouderschap meteen op standje overleven werd gezet: voor actrice Barbara Sloesen (37) en muzikant Joost Hofman (33) begon het avontuur met hun zoon Shaffy allesbehalve rustig.
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Valerio Zeno (42) straalt van geluk sinds hij vader is en kan niet ontkennen dat hij droomt van gezinsuitbreiding.
Zwemles is toch al niet haar hobby, maar tegenwoordig houdt Julia’s zoon er een hobby op na waardoor het nog een tikkie vervelender is geworden. Dat vond de zwemjuf ook.
Boosheid hoort bij opgroeien. Net als frustratie, teleurstelling en grote emoties waar kinderen soms nog geen woorden voor hebben. En daar spelen ouders een grote rol in.
Op het eerste gezicht lijkt het een onschuldige keuze: een gezonde lunch voor je kind. Maar wat gebeurt er als die keuze ineens sociale gevolgen krijgt in de klas?