Eigen beeld
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Het maakte eigenlijk niet uit wie het was, maar omdat mijn wereld erg klein was geworden, was het voornamelijk bij mijn man. Als hij weg ging en de deur achter hem dichtviel, bleef er maar één gedachte over. ‘Nu zijn we alleen.’
Vroeger had ik daar nooit iets bijzonders aan gevonden. Natuurlijk ben je wel eens alleen thuis. Natuurlijk zou je wel eens alleen voor je kind zorgen. Maar toen was het zo anders. Veel groter. Veel zwaarder.
Er werd van mij wat verwacht waarvan ik niet zeker wist of ik het wel kon. Wanneer mijn man thuis was, voelde alles toch wat meer draaglijker. Niet omdat hij alles overnam, maar omdat hij er was. Er was altijd iemand die mee kon denken. Iemand die hem misschien rustig zou krijgen als het mij niet lukte. Maar zodra hij wegging, verdween dat vangnet. Dan waren we alleen.
Ik weet nog hoe ik soms al spanning voelde voordat hij überhaupt vertrok. Mijn hoofd dacht alvast vooruit aan alles wat er mis kon gaan.
Wat als hij gaat huilen? Wat als ik hem niet rustig krijg? Wat als ik niet weet wat hij nodig heeft? Wat als ik het niet meer weet? Het waren vragen waar ik geen antwoord op had. En juist dat maakte ze zo groot. Want diep vanbinnen vertrouwde ik mezelf niet meer.
Iedere moeder leek een soort natuurlijke intuïtie te hebben. Een gevoel dat haar vertelde wat ze moest doen. Tenminste, zo leek het. En ik voelde dat niet. Of misschien voelde ik het wel, maar durfde ik het niet te vertrouwen. Dus bleef ik twijfelen. Aan alles. Zelfs aan de kleinste dingen. Doe ik het goed als ik hem nu oppak? Wil hij dat ik hem oppak? Kan ik hem hier neerleggen? Mag dit wel zo lang?
Waar andere mensen misschien gewoon iets probeerden, voelde iedere keuze voor mij alsof ik een fout antwoord kon geven. En dus luisterde ik constant. Naar elk geluidje. Elke beweging. Elke zucht. Ik stond voortdurend op scherp. Niet omdat er iets aan de hand was. Maar ik was bang dat er iets zou gebeuren als mijn aandacht verslapte.
Achteraf denk ik soms dat ik niet eens zo bang was voor het alleen zijn. Ik was bang voor wat het alleen zijn zichtbaar maakte. Namelijk dat ik het zelf moest doen. Dat er niemand was om bevestiging aan te vragen. Niemand die kon zeggen dat het goed ging. Niemand die het even kon overnemen als die onzekerheid weer toesloeg. Alleen ik. En dat voelde op dat moment onmogelijk.
Het bijzondere is dat ik me niet herinner hoeveel voedingen ik gaf die dagen. Of welke kleren hij droeg. Of hoe laat hij sliep. Wat ik me wel herinner, is hoe ik luisterde. Naar ieder geluidje. Iedere zucht. Iedere beweging. Hoe ik voortdurend op scherp stond. En hoe ik bij ieder geluidje alweer overeind zat. Niet omdat ik wist wat hij nodig had, maar omdat ik bang was dat ik het niet zou weten.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Toen dochter Melody uit de kast kwam, was voor vader Jörgen meteen duidelijk dat zijn liefde en steun voor haar nooit ter discussie zouden staan, zo vertelt hij tijdens een interview met Libelle.
Even snel een appje beantwoorden tijdens het spelen, nog één keer je mail checken aan tafel of gedachteloos door je telefoon scrollen terwijl je kind een verhaal vertelt.
Yolanthe Cabau geniet volop van de tijd met haar zoon Xess Xava in de Verenigde Staten. Tijdens een bijzonder uitstapje legde ze een mooi moment vast dat haar duidelijk raakt.
Een ongeluk zit helaas in een klein hoekje, zeker als kinderen lekker aan het spelen zijn. Voor Kim Kötter en haar gezin kreeg hun vakantie dan ook een heel andere wending dan gehoopt.
De eerste dagen met een pasgeboren baby zijn vaak een mix van geluk, verwondering én gebroken nachten. Dat ervaart ook Daní Zijlstra, die samen met Joy van Swieten onlangs hun eerste kind mocht verwelkomen.
Voor het eerst sinds de bekendmaking van haar relatiebreuk met Rico Verhoeven laat Naomy van Beem van zich horen.