Eigen beeld
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan lopen. Je kunt haar ook op Instagram volgen.
Ze keek er ontzettend naar uit. Het is ook echt een prachtige school, zo eentje die je in Amerikaanse films ziet, met een grote trap bij de entree en een enorme schoolkantine. En misschien nog wel het meest interessante: een eigen locker!
Hoewel veel van haar oude klasgenootjes ook naar deze school gaan, zijn er ook een heleboel nieuwe kinderen. En natuurlijk acht verschillende vakken, acht verschillende klaslokalen verspreid over het gigantische gebouw en nieuwe leraren met allemaal hun eigen regels en verwachtingen. En daarbovenop: een berg huiswerk.
Vanaf dag één merken we de impact van al die veranderingen. Ze staat ’s ochtends opeens een uur voor de spiegel, niets uit haar kast is leuk genoeg, ze komt doodmoe uit school en na het eten slaat soms ineens de blinde paniek toe omdat haar huiswerk nog niet af is. Het is een emotionele rollercoaster. Het ene moment ligt ze gefrustreerd op de grond (‘Ik heb NIKS leuks om aan te trekken, alles in mijn kast is stom!’), het volgende moment ontploft ze omdat we niet de juiste broodjes in huis hebben voor haar lunch (‘Dit brood is goor!’). En weer even later kruipt ze ongeveer ín me op de bank en is ze het liefste en aanhankelijkste kind…
En ik snap het. Zo’n nieuwe school, nieuwe routines, nieuwe kinderen (en daarmee een nieuwe sociale orde!), nieuwe lesstof en andere regels. Zeker als je een gevoelig kind bent dat graag controle heeft, vraagt dit ontzettend veel. Logisch dat de emotieregulatie dan soms even ver te zoeken is.
Het doet me ineens denken aan de periode waarin we net van Sydney naar New York waren verhuisd. Toen werkelijk alles nieuw was: een nieuw huis, een ander klimaat, ander eten, geen enkele bekende en een nieuwe school. Eigenlijk was alles nieuw, behalve de taal en wij als ouders. Dat was ook echt flink wennen en ging bovendien gepaard met intense heimwee.
Alleen is er één groot verschil: naar de middelbare school gaan is niet echt een keuze. Dit hoort erbij en moet nu eenmaal. Dit zou ze ook hebben moeten doen als we nooit verhuisd waren.
Maar een verhuizing naar het buitenland…? Tja, dat was toch echt omdat wij dat als ouders graag wilden. En dat voelt toch even anders. Want dan kun je opeens heel erg gaan twijfelen aan je keuze. Of je wel de juiste beslissing hebt genomen. En of je je kind hiermee niet iets aandoet.
Dat herkende ook Leonne, die net mijn groepstraject heeft afgerond. Zij verhuist volgende zomer met haar gezin naar Portugal. Afgelopen week lag haar dochter ’s nachts wakker van verdriet. Het besef begon opeens door te dringen dat de emigratie echt gaat gebeuren en dat ze afscheid zal moeten nemen van haar vriendinnen en lievelingspony.
Hoewel Leonne weet dat dit erbij hoort en dat het normaal is, vond ze het heel moeilijk om haar dochter zo verdrietig te zien. Ze probeerde haar te troosten en haar te vertellen dat het oké is om zich zo te voelen. Maar tegelijkertijd kwamen toch die kleine stemmetjes op: ‘Weten we wel zeker dat we willen gaan?’ ‘We hebben het hier toch eigenlijk best fijn?’ ‘Waarom willen we dit eigenlijk zo graag?’ ‘Mijn moeder vindt het ook al geen goed idee, misschien heeft ze gelijk…’
En dit noem ik het wiebeleffect. Als je kind gaat wiebelen (lees: heftige emoties), bestaat er een grote kans dat jij als ouder ook gaat wiebelen (lees: twijfelen). Wat je kind natuurlijk weer feilloos aanvoelt, waardoor zijn of haar onzekerheid en emoties nog verder kunnen toenemen. En voor je het weet, zit je samen in een vicieuze cirkel waar je maar moeilijk uitkomt.
Dit is volgens mij dan ook een van de lastigste momenten in ieder emigratieproces. Want wat doe je als je kind het moeilijk heeft? Juist omdat emigreren vaak een vrijwillige keuze is, moet je als ouder stevig in je schoenen staan om de emoties van je kind te kunnen verdragen, zonder meteen aan je eigen beslissing te gaan twijfelen.
Wij weten dat het met onze dochter wel goed gaat komen. We geven haar veel ruimte om zich te uiten, erkennen haar emoties en proberen zo veel mogelijk rust en regelmaat te bieden, totdat alles een beetje begint te landen. Maar gelukkig hoef ik me dit keer niet óók nog eens af te vragen of we hier wel goed aan hebben gedaan.
In haar column neemt Josine je mee in de meest bijzondere verhalen van de expatfamilies die ze begeleidt én hoe zij met hun situatie zijn omgegaan. Hier lees je meer columns.
Video
Je wilt je kind natuurlijk de beste start geven. Dus lees je voor, moedig je aan en probeer je je vooral niet te druk te maken over al die opvoedadviezen. Maar wist je dat één keuze die je maakt als je kind vier jaar is, jaren later nog verschil kan maken? Dat blijkt uit een […]
Video
Op elk feestje waar Fiona haar zwager treft, ziet ze dat hij zijn dochter bier geeft. Gewoon een slokje, of een paar. Zij vindt dat echt niet kunnen, maar hij luistert niet naar haar. Wat moet ze nu? Een melding maken? Ze twijfelt enorm.
Video
Je houdt zielsveel van je kind. Je knuffelt, troost en probeert er altijd voor hem of haar te zijn. Toch kan het gebeuren dat je kind zich niet helemaal begrepen voelt, ook als je het beste met hem of haar voorhebt. Want liefde geven en emoties begrijpen zijn twee verschillende dingen. Soms zie je pas […]
Een pasgeboren baby, een hoofd vol hormonen en het liefst ieder moment samen doorbrengen: voor veel kersverse moeders verandert er na een bevalling nogal wat. Ook Bettina Holwerda zat helemaal op haar roze wolk toen ze haar eerste kind kreeg.
Een kind opvoeden is al een avontuur op zich, maar wat als je daar als jonge moeder ineens alleen voor staat? De Rotterdamse burgemeester Carola Schouten weet hoe dat is. Toen ze 22 was, raakte ze onverwacht zwanger.
Video
Na een verhuizing hoopte Isabelle dat haar verlegen dochter (6) nieuwe vriendjes zou maken, maar contact leggen vond ze lastig. Tot een onbekend meisje in de speeltuin vijf woorden tegen haar zei die Isabelle nooit meer zal vergeten.
